வணக்கம் நண்பர்களே,நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் pmtamilnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

அக்னிதீரனின் மார்கழி பூவையிவள் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

மார்கழி 1

சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்​

மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்​

நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேரிழையீர்!​

சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடி செல்வச் சிறுமீர்காள்​

கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்​

ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம்​

கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்​

நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்​

பாரோர் புகழப் படிந்தேலோர் எம்பாவாய்​

பெருமாள்புரம், அந்தணர்கள் வாழும் அக்ராஹாரத்தில் அதிகாலைப் பொழுது ஆரவாரத்துடன் காணப்பட்டது. மாதங்களில் நான் மார்கழி என்று சொன்ன கிருஷ்ணபகவானிற்கு உகந்த மாதம் ஆன அந்த மார்கழி மாதத்தின் பிரம்ம முகூர்த்த நேரமான அதிகாலை வைகறை பொழுதில் அக்ராஹார வீதிகளில் பெரியவர்களும், ஆண்களும், சிறுவர் சிறுமிகளும் பஜனையுடன் திருப்பாவை பாடிக் கொண்டு வீதிஉலா சென்று கொண்டிருந்தனர்.​

அந்த வீதிகளில் கன்னிப் பெண்கள் அனைவரும் அவரவர் வீட்டின் முன்வாசலில் பெரிய கோலங்களை இட்டு அதன் நடுவே சாணத்தை வைத்து அதன் மேல் பூசணிப்பூவை வைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.​

பஜனை பாடிக் கொண்டுச் சென்ற காளையர்கள், பூசணிப்பூ வைத்திருக்கும் கோலத்தில் மட்டும் தங்களை பார்வையை ஒரு கணம் செலுத்தி அந்த வீட்டை கவனித்துக் கொண்டனர். கோலம் போட்டு முடிக்காத பெண்களையும் பார்க்க தவறவில்லை. பெரியவர்களும் தங்கள் ஆண் பிள்ளைகளுக்கு எந்தெந்த வீட்டில் கன்னி பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று நோட்டம் விட்டபடி பூசணிப்பூ வைத்திருக்கும் வீடுகளை பார்த்தபடி பஜனை பாடிக் கொண்டு சென்றினர்.​

சிலர் வீட்டு முன்வாசலில் பெண்கள் கோலத்தை போட்டு முடித்து பூசணிப்பூவை வைத்துக் கொண்டிருந்தனர், அவர்கள் காதுகளில் ஆண்டாளின் திருப்பாவை பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, அவர்களும் அந்த பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டே தங்கள் வேலையில் மும்முரமாக இருந்தனர், மனம் என்னவோ பெருமாளை போன்றோ, கிருஷ்ண பகவானை போன்றோ, அந்த ஸ்ரீராமனை போன்றோ ஒரு மணாளன் வாழ்க்கை துணையாக வரவேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டிருந்தது.​

பெருமாள் கோயிலின் முதன்மை அர்ச்சகர் பரந்தாமன் அவரின் பெரிய வீட்டின் முன் வாசலில் பஜனை கூட்டத்துடன் இணைந்துக் கொள்ள நின்றிருந்தார்.​

அவரின் ஒரே மகள் மலர்வதனி அவள் போட்ட அந்த பெரிய கோலத்தின் நடுவே அமர்ந்தபடி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். “வதனி என்னமா யோசிச்சிட்டு இருக்க? பூசணிப் பூவை வச்சிட்டு உள்ளே போ” என்றார் பரந்தாமன்.​

“அது தான் எப்படி வெளியே வர்றதுனு யோசித்துக் கொண்டு இருக்கேன்பா, வெளிப்பக்கத்திலிருந்து கோலத்தை போட்டு உள்ளே மாட்டிக் கொண்டேன். கோலத்தை கலைக்காமல் எப்படி வெளியே வருவது என தெரியவில்லை” என்றாள் தாடையில் சுட்டுவிரலை வைத்துக் கொண்டு யோசித்தபடி.​

அதற்குள் பஜனை கூட்டம் அவர்கள் வீட்டை நெருங்கி விட, “நல்ல பொண்ணுமா, எப்படியோ சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு ஆத்துக்குள்ளே போ, அம்மா மட்டும் தனியாக பிரசாதத்திற்கு தயார் செய்துட்டு இருக்கா. அவளுக்கு உதவியாக இரு. நான் கொஞ்ச நேரத்தில் யாராவது ஆள் அனுப்பறேன், அவரிடம் பிரசாதத்தை கொடுத்தணுப்பு” என்று சொல்லி விட்டு பரந்தாமன் பஜனை கூட்டத்துடன் இணைந்துக் கொண்டார்.​

இத்தனை நேரம் போட்ட பெரிய சிக்கலான தேர் கோலத்தை மிதித்து வெளியேற மனமில்லாமல் எப்படி வெளியே செல்லலாம் என்று தாடையை தட்டியபடி யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள் மலர்வதனி.​

“அக்னிதீரன்” பெருமாள்புரத்திற்கும் சிவபுரத்திற்கும் காவல் காக்கும் ஐயனாரை போன்றவன். அதிகாலை வேளையிலும், இரவு நேரங்களிலும் வீதிகளை வலம் வருவான். அந்த இரு ஊர்களிலும் கொள்ளை, திருட்டு போன்ற எந்த பிரச்சனையும் நடைபெறாமல் தடுப்பதற்காக அந்த ஊர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன்.​

சிவந்த நிறம், ஆறடிக்கும் அதிகமான உயரம், வலிமை மிகுந்த தோள்கள், உரமேறியிருந்த உடலைப்பை கொண்ட அவனை பார்த்தாலே திருடர்கள் பயந்து ஓடி விடுவர். இந்த இரு ஊர்களையும் காவல் காப்பவன் என்பதால் அவன் மேல் அனைவருக்கும் ஒரு மரியாதை இருந்தது.​

சிவபுரத்தின் அக்ரஹார வீதிகளை கண்காணித்து விட்டு தான், பெருமாள்புரம் வந்திருந்தான். சைவம் வைணவம் என்று இரு துருவங்களாக அந்த ஊர் மக்கள் இருந்தாலும், இரு ஊராருக்கும் அவன் பொதுவானவன் தான். அவனுக்கும் எந்த கடவுள் மீதும் நாட்டம் இல்லை.​

யாருக்கும் அஞ்சாதவன், அடங்காதவனும் கூட! அன்பானவனா? என்றால் தெரியாது. பெற்றோரை இழந்த அக்னிதீரனை வளர்த்தவள் அவனின் அப்பத்தா தான். தன் அப்பத்தாவின் பாசத்திற்கு மட்டும் அடங்குவான். வீதிகளை கண்காணித்து வந்தவனுக்கும் மார்கழி மாதம் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்.​

அனைத்து வீடுகளிலும் விதவிதமான வண்ண கோலங்களும் பூசணிபூக்களும் வைக்கப்பட்டு வீதிகளில் மாவிலை தோரணங்கள் கட்டப்பட்டிருக்கும். வாயிற்படிகளில் அகல் விளக்குகள் ஒளி வீசிக் கொண்டிருக்கும். அவற்றை ரசித்துக் கொண்டே செல்வான்.​

அப்படியே அன்றும் அவன் கோலங்களை ரசித்தபடி நடந்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு வீட்டின் முன் வாசலில் மட்டும் ஒரு பெண் பச்சை நிற பாவாடை மஞ்சள் நிற தாவணி அணிந்து அந்த பெரிய கோலத்தின் நடுவே அமர்ந்திருந்தாள். மற்ற வீடுகளில் கோலத்திற்கு நடுவே பூசணிப்பூ வைத்திருக்க, இந்த வீட்டில் மட்டும் அந்த பெண்ணே பூசணிப்பூவாக அமர்ந்திருக்கிறாளே! என்று வியப்பாக பார்த்தான்.​

யாரிந்த பூசணிப்பூ? இல்லையில்லை யாரிந்த மார்கழிப்பூ?​

தன்னையும் அறியாமல் அவன் கால்கள் அங்கேயே நின்றன. மார்கழி மாதத்தின் பனித்துளி அவளின் முதுகில் ஆங்காங்கே முத்தமிட்டபடி இருந்தது. கொடியிடையாள் அமர்ந்திருந்த விதம் அந்த பெரிய தேர் கோலத்திற்கு நடுவில் சிம்மாசனத்தில் வைக்கப்பட்ட பூவாகவே தெரிந்தாள்.​

அவன் பார்வை ஒரு மலரை ரசிக்கும் ரசனையாக இருந்தது. அவள் அசையாமல் அப்படியே எதையோ யோசித்தப்படி அமர்ந்திருப்பது புரியவும் அவளை நோக்கி சென்றான்.​

“க்க்கும்” என்று கனைத்தான், சத்தம் கேட்டு திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். இருவரின் பார்வையும் மோதிக் கொண்டன. சிப்பி போன்ற இமைகளுக்குள் தாமரை இதழ் போன்ற அகன்ற கண்களா? வியந்து போனான். அவளுமே அவனுடைய அழுத்தமான பார்வையில் உள்ளக்கிளர்ச்சிக் கொண்டாள்.​

இருவரும் எத்தனை நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனரோ அவர்களுக்கு தெரியாது. முதலில் சுயநினைவிற்கு வந்த அக்னிதீரன், “எதாவது உதவி வேண்டுமா?” என்றான்.​

“ம்ம், கோலம் அழியாமல் நான் வெளியே வரவேண்டும். எப்படி வருவது என்று தெரியவில்லை” என்றாள். பார்க்க அன்றலர்ந்த புத்தம்பூவாக இருந்தாள். பால்போன்ற நிறம், மாசுமருவில்லாத முகம், கொழுகொழு கன்னங்கள், காளையரை கட்டி இழுக்கும் பெண்மையின் செழுமையில் மலர்த்தேனை சுமந்திருக்கும் கன்னிப்பூவாக இருந்தாள்.​

வண்டாக ரசிக்கும் அவன் பார்வையின் ரசனையை உணர்ந்தவள் முகம் ரத்தமென சிவந்து விட்டது. அவளை நோக்கி தன் நீண்ட வலக்கரத்தை நீட்டினான்.​

தன் தலைக்கு மேல் அவன் வலக்கரத்தை நீட்டவும் புரியாமல் அவனைப்பார்த்தாள்.​

“என் கையை பிடித்துக் கொள் பெண்ணே” என்றான் அக்னிதீரன்.​

“ஒற்றைக் கையால் என்னை தூக்கி விடுவீர்களா? முடியாமல் என்னை கீழே போட்டால் என்ன செய்வது?” என்றாள்​

“மரக்கிளையில் இரண்டு கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு ஊஞ்சல் ஆடியது உண்டா?” என்றான், அவள் ஆமாம் எனவும், “அதுபோல என் கைகளை மரக்கிளையாக நினைத்து பிடித்துக் கொண்டு கால்களை பூமிக்கு மேலே தூக்கிய படி ஊஞ்சலாடு” என்றான்.​

சிறுவயதில் மாமரக்கிளையில் ஆடியது நினைவில் வர சற்றும் யோசிக்காமல் அவன் வலியக் கரத்தை தன் இருகைகளாலும் பற்றினாள் மலர்வதனி. முதன் முறையாக அவனின் கரடுமுரடான கரத்தில் பூக்கரம் பட்டதும் அவன் மேனி சிலிர்த்தது. அந்த நேரத்திலும் தன் நிலையும், அவளின் நிலையையும் நினைத்து தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கைகளில் வலிமையை கொண்டு வந்தான்.​

அவளும் அவன் சொன்னது போல அவன் கைகளை பிடித்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றவள் தன் கால்களை பூமிக்கு மேலே தூக்கி அவன் கைகளில் ஊஞ்சலாடினாள். இரண்டு முறை ஆடியவள் மூன்றாம் முறை வேகமாக ஆடி, அப்படியே கோலத்தை தாண்டி குதித்தாள். தன்னை சமநிலை செய்துக் கொண்டு அவனுக்கு நன்றி சொல்ல திரும்பினாள்.​

அதற்குள் அங்கிருந்து அவன் கிளம்பி இருந்தான். அவன் முதுகையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருந்தாலும் அவன் மனம் அவள் மேல் சாய்ந்து விடும் என்று பயந்தவனாய் அந்த இடத்தை விட்டு அவசரமாக கடந்தான். இன்னதென்று புரியாத உணர்வுடன் போகும் அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள் மலர்வதனி.​

“மலர்” என்று கத்திக் கொண்டு வெளியே வந்தார் பத்மாவதி, “இத்தனை நேரம் இங்கே என்ன செய்யறாய்? உன்னோட தோப்பனார் பிரசாதம் தயாராகலை என்றால் கத்த ஆரம்பிச்சுடுவார். மசமசனு நிக்காமல் உள்ளே வா” என்றவர் அப்போது தான் கோலத்தை பார்த்தார்.​

“ஏன்டி வாசலில் இன்னும் பூசணிப்பூ வைக்காமல் இருக்க?” என்றார்.​

“ஏன் அதைப் பார்த்துட்டு பொண் கொடுங்கோனு யாராவது வந்து நிக்கணுமாக்கும்? எனக்கு இப்போதைக்கு கல்யாணம் எல்லாம் வேண்டாம்” என்று சொல்லிக் கொண்டு உள்ளே வந்தாள்.​

“இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு எங்க பிராணனை வாங்கறதா இருக்க? எப்பவும் விதண்டாவாதம் தான். இந்த பிரசாதத்தை நீயே எடுத்துண்டு கோயிலுக்குப் போ. அப்படியே திருப்பாவை பாசுரம் பாடி, அந்த பெருமாளே கணவராக வரணும்னு வேண்டிட்டு வா” என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் கையில் ஒரு தூக்கு வாளியை கொடுத்தார் பத்மாவதி.​

சிவந்த மேனியை கொண்ட சிவனின் அம்சமாக தோற்றம் அளித்த அக்னிதீரணை மனதில் நினைத்தவளாய், “எனக்கென்னவோ ஆண்டாளோட திருப்பாவைப் பாடி பெருமாளை கல்யாணம் செய்துக்கறதை விட, மாணிக்கவாசகரோட திருவெம்பாவை பாடி அந்த சிவனை, அக்னிதேவனை திருமணம் செய்துக்கிட்டால் என்னவென்று தோன்றுகிறது?” என்றாள் மலர்வதனி.​

காதுகளை பொத்திக் கொண்டார் பத்மாவதி, “அபச்சாரம், அபச்சாரம், உன் தோப்பனார் காதில் விழுந்தால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் வந்தாலும் பரவாயில்லைனு உன்னை கொன்னே போட்டுடுவார்” என்றார் பதறியபடி.​

“ஏன்? நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்? இரண்டு பேருமே கடவுள் தானே? யாரைப் போன்ற கணவன் வேண்டும் என்பது என்போன்ற கன்னிப் பெண்களின் உரிமை இல்லையா?” என்றாள்.​

“பெருமாள் கோவிலின் அர்ச்சகர், சிறந்த பெருமாள் பக்தரின் வீட்டிலிருந்து இப்படி எல்லாம் பேசிட்டு இருக்காதே. அது மட்டுமில்லாமல் அந்த சிவன் நாடோடியாக சுற்றி திரிபவன். யாருமில்லாத சுடுகாடே அவனின் இருப்பிடம். அப்படிபட்டவனை போன்ற கணவன் வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்ள போகிறாயா?” என்றார் பத்மாவதி.​

“அம்மா இப்படி எல்லாம் அபத்தமாக பேசாதே! இறைவன் ஒருவனே! நமக்கு விருப்பமான வடிவத்தில் வணங்குகிறோம் அவ்வளவே. ஆணுக்கு பெண் சமம் என்று அந்த ஈஸ்வரன் தன்னில் பாதியை தன் மனைவி பார்வதிக்கு கொடுத்தவன். அப்படிப் பட்ட கணவர் எனக்கு வேண்டும் என்று நினைப்பதில் என்ன தவறு?” என்று கேட்டாள் மலர்வதனி.​

“வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்துக் கொண்டு எப்போது இப்படி எல்லாம் பேசக் கற்றுக் கொண்டாய் வதனி. உன் தோப்பனாருக்கு நீ இப்படி பேசுவதெல்லாம் தெரியாது. தெரிந்தால் என்ன ஆகுமோ என்று எனக்கு பயமாக இருக்கிறது” என்றார் பத்மாவதி.​

“நான் நாலாயிர திவ்யபிரபந்தம், திருப்பாவையுடன் திருவெம்பாவையும் பெரியபுராணமும் சேர்த்தே படித்திருக்கிறேன். அனைத்தையும் படித்தாலே இறைவன் ஒருவனே என்ற ஞானம் பிறந்து விடும். நான் அப்பாவிடம் பிரசாதத்தை கொடுத்து விட்டு வருகிறேன்” என்று வெளியே கிளம்பினாள்.​

அப்போது தான் அவள் தோப்பனார் சொன்னது நினைவில் வந்தது. யாரையோ அனுப்புவதாக சொன்னாரே என்ற நினைத்தபடி வாயிற்படி அருகில் நின்றாள், அப்போது குதிரையில் அக்னிதீரன் அவர்கள் வீட்டின் முன்புறம் வந்தான்.​

குதிரை வாசலில் உள்ள கோலத்தை அழித்துவிடப் போகிறது என்று பதறியபடி பார்த்தவளை புரிந்துக் கொண்டவனாய், அதை ஓரமாக நிற்க செய்தான். அவன் இறங்கி வருவானா? இல்லை அவள் போய் தூக்குவாளியை கொடுக்க வேண்டுமா? என்று யோசித்தபடி தயங்கி நின்றாள்.​

அவனோ பின்னால் திரும்பி பார்க்க, கோயிலில் எடுபிடு வேலை செய்யும் சாமா கீழே இறங்கினான். அவள் கையிலிருந்த பிரசாதத்தை வாங்க வந்தவனை பார்த்து, “சாமா, நீ வேற எதுக்கு வந்தே? அவரிடமே கொடுத்து விட்டு இருப்பேனே” என்றாள்.​

“அது…வதனி… என்ன இருந்தாலும் அக்னிதீரன் என்ன ஜாதியோ? என்ன குலமோ? அதனால் தான் உன் தோப்பனார் பிரசாதத்தை அவர் கையால் கொண்டு வரவேண்டாம் என்று என்னை அவருடன் அனுப்பினார்” என்று மெல்லிய குரலில் ரகசியமாக சொன்னான் சாமா.​

இருந்தாலும் அவனுக்கு கேட்டு விடுமோ என்று பதறியவளாய், அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் மலர்வதனி. அவன் முகம் பாறையாக இறுகியிருந்தது. சாமா சொன்னது அவனுக்கு நன்றாக கேட்டிருக்கும் என்றே தோன்றியது. சற்றுமுன் அவளை ஆர்வமாக பார்த்தவனின் பார்வையில் இப்போது அந்நியத்தன்மை குடியேறி இருந்தது.​

மன்னிப்பு கோரும் பார்வையில் அவள் அவனை பார்க்க, அவனோ அவளை கண்டுகொள்ளாதவன் போல முகத்தை திருப்பிக் கொண்டான்.​

அவள் பக்கம் திரும்பாமல் செல்லும் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளை உலுக்கினார் அவளின் தாய்.​

“அம்மா குதிரையில் வந்தவர்களிடம் பிரசாதத்தை கொடுத்துவிட்டேன்” என்றாள்​

“என்னடி உளர்ற குதிரையில் வந்தார்களா? எந்த பிரசாதத்தை கொடுத்த? காலைல பொட்ட பொண்ணா எழுந்து வீட்டு வேலை செய்யலாம்னு இல்லை. மணி எட்டாக போகுது, இன்னும் என்னடி தூக்கம்? நீயா எழப்போறியா? இல்லை உன் மூஞ்சில தண்ணி எடுத்தாந்து ஊத்தட்டுமா?” என்று தாயின் அர்ச்சனை காதை குடைய, என்ன நான் தூங்கிட்டு இருக்கேனா? என்று பதறியடித்தபடி எழுந்தாள் தாமரை.​

கண்ணை கசக்கியபடி மெல்ல கண் திறந்து கடிகாரத்தை பார்த்தாள் மணி எட்டை தாண்டி இருந்தது. அப்போ நான் போட்ட கோலம்? பதறி அடித்துக் கொண்டு வாசல்படி நோக்கி ஓடினாள். அந்தோ பரிதாபம்! அவள் தாய் எப்போதும் போடும் சிறிய நட்சத்திரக் கோலம் மட்டுமே இருந்தது.​

எல்லாம் கனவா? அவள் மலர்வதனி இல்லையா? நம்ப முடியாமல் உள்ளே வந்து பார்த்தாள். அவள் தாய் கற்பகம் அவளை முறைத்தபடி டூத்பேஸ்ட் மற்றும் பிரஷை கொண்டு வந்து அவளிடம் நீட்டினார். “அப்பா கிளம்பறதுக்குள்ளே தயாராகு, இன்னிக்கு இன்டர்வியூ இருக்குனு சொன்ன இல்ல?” என்றார் கற்பகம்.​

எது நிஜம்? எது கனவு? என்ற குழப்பம் தீராமல் தாயிடமிருந்து பற்பசையை வாங்கிக் கொண்டு குளியலறை நோக்கி சென்றாள் தாமரை.​

(தொடரும்)​

 

Attachments

  • pm 31.jpeg
    pm 31.jpeg
    59.8 KB · Views: 0
Status
Not open for further replies.
Top