வணக்கம் நண்பர்களே,நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் pmtamilnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

சாகரத்தின் கொற்றவன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.
சாகரம் - 7

அந்த விடுதியிலிருந்து கிளம்பியவன் நேராக அவளது வீட்டிற்கு சென்று காரினை நிறுத்தினான். இடையில் இருவரும் பேசி கொள்ளவேயில்லை. "இன்னும் ரெண்டு நாளுல சர்ச்சுல நம்ம கல்யாணத்தை அனவுன்ஸ் பண்ண போறேன். அங்க என் அம்மா வருவாங்க அவங்ககிட்ட கொஞ்சம் மரியாதையா நடந்துக்கணும். ஏதாவது பண்ணி இந்த கல்யாணத்தை நிறுத்தணும்னு நினைச்சேன்னா உன் அப்பன் உயிர் இருக்காது. சொல்லிட்டேன். நியாபகத்துல வச்சுக்கோ..." என்றவன் அவளை இறக்கிவிட்டு விட்டு சென்று விட்டான்.

ஏதோ தோற்ற உணர்வுடனும், வாடிய முகத்துடன் உள்ளே நுழைந்த தனது மகளை பார்த்தவுடன் பெற்றவரின் மனம் பதைபதைத்தது. ஆனாலும் அவருக்கும் வேறு வழியில்லையே. தனது மகளின் முடிவே தன்னுடைய அரசியல் வாழ்க்கையின் எதிர்காலம் என்பதை உணர்ந்த ராயப்பனோ மகளின் முகத்தினை ஆர்வமாக பார்த்தார்.

"என்னமா ஏதோ டல்லா தெரியற... ஆரோனா மீட் பண்ணுனயா என்ன சொன்னான். உனக்கு பிடிச்சுருக்கு தானே..." என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார்.

கேட்டவரின் முகத்தை பார்த்த ஆழினியோ நாம இப்ப ஓகே சொல்லலைனா இவருக்கு தானே ரொம்ப கஷ்டம் என்று நினைத்ததோடு அவன் இன்று பேசிய அனைத்தையும் நினைவு கூர்ந்தவள், "எனக்கு இந்த கல்யாணத்துக்கு இஷ்டம் தான் டாடி..." என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

அவள் சரி என்று சொல்லும் வரை என்னவாகுமோ என்று நினைத்து கொண்டிருந்தவருக்கு மகளின் சம்மதம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது.

அடுத்த நிமிடமே தனது கட்சி தலைவருக்கு அழைத்து விஷயத்தை கூறினார். "ரொம்ப சந்தோஷம்... இப்ப தான் எனக்கு நிம்மதியா இருக்கு..." என்றவர் வைத்து விட்டு அடுத்து அழைத்தது என்னவோ ஆரோனுக்கு தான்.

"நீ சொன்ன மாதிரி அந்த பொண்ணு தான் கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லிடுச்சியே அப்புறம் என்ன? உன்கிட்ட இருக்கற ஆதாரம் எல்லாம் கொடு" என்றார்.

"ஹா... ஹா... அதெப்படி முடியும். நீங்க எல்லாம் அரசியல்வாதீங்க… உங்க பேச்ச நான் நம்புவேன்னு நீங்க எப்படி நினைக்கலாம்.” என்றவன் மேலும் “கல்யாணம் எல்லாம் முடியட்டும். அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்” என்று வைத்து விட்டான்.

அடுத்து வந்த நாட்களில் தனது அன்னையுடன் தேவாலயத்திற்கு சென்றவன் தனது திருமணத்தை அறிவித்தான்.

அடுத்த ஒரு மாதத்தில் திருமண தேதியையும் அவனே நிர்ணயித்து இருந்தான். ராயப்பனுக்கோ ஆழினிக்கோ திருமணம் சம்பந்தமான எந்த வித முடிவையும் எடுக்க அனுமதிக்கவில்லை. திருமணத்தை பொறுத்த வரையில் அனைத்த்தும் அவனது முடிவாகவே இருந்தது. திருமணம் தூத்துக்குடியில் உள்ள தனது சொந்த கிராமத்தில் தான் நடக்க வேண்டும். வரவேற்பு மட்டும் சென்னையில் நடத்தி கொள்ளலாம் என்று ஆரோன் கூற அதை எதையும் மறுத்து பேசும் நிலையில் தந்தை மகள் இருவரும் இல்லை. ஆனாலும் அவன் தனது வருங்கால மனைவிக்காக எல்லாமே பார்த்து பார்த்து செய்தான்.

திருமண தேதி உறுதி செய்யும் நாளன்று மட்டுமே இருவரும் கடைசியாக பார்த்து கொண்டனர் அதன் பின்பு இருவரும் சந்தித்து கொள்ள இயலவில்லை. இயலவில்லை என்பதை விட விரும்பவில்லை. ஆழினியை பொறுத்த வரை இது ஒரு கட்டாய திருமணமே. அவளுக்கு துளியும் இந்த திருமணத்த்தில் விருப்பம் இல்லை. ஆனால் அவளின் விருப்பு வெறுப்புகள் எல்லாவற்றையும் இங்கே பொருட்படுத்துபவர் யாரும் இல்லையே அதனாலே அமைதி காத்தாள் பெண்ணவள்.

என்ன தான் அவளிடம் கேட்காவிட்டாலும் ஆரோன் அவளிற்கு எல்லாமே பார்த்து பார்த்து தான் செய்தான். திருமணத்திற்கான புடவை அதிக விலையிலும் அதே சமயம் இருவரும் மாற்றுவதற்கான மோதிரம் பிளாட்டினத்தில் வைரம் பாதிக்கப்பட்டதாகவும் வாங்கி இருந்தான். முதலில் அதை தனது அன்னையிடம் தான் காண்பித்தான்.

“என்னையா இது தங்க மோதிரம் வாங்க சொன்னா இப்படி வெள்ளில வாங்கி இருக்கயே அதுவும் ரொம்ப வெளுத்து போன மாதிரி இருக்கு. நான் உன் கல்யாணத்தத்திற்கு சேர்த்து வச்ச பணம் இருக்கு அத வாங்கி தங்கத்துல செஞ்சுட்டு வாயா.” என்றார் வெள்ளந்தியாக.

அதை கேட்டு சிரித்த ஆரோனோ “அம்மா இது வெள்ளியில்ல. இது பிளாட்டினம் தங்கத்தை விட விலை உசத்தி அதனால வருத்தப்படாதீங்க உங்க மருமகளுக்கு கண்டிப்பா ரொம்ப பிடிக்கும்.” என்று கூறினான்.

“மருமகளுக்கு பிடிச்சா சரிதான் யா. “ என்று அவரும் புன்னகையுடனேயே கூறினார்.

அவரது முகத்தில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியை கண்ட ஆரோனோ இந்த புன்னகைக்காக என்ன வேணாலும் செய்யலாம் என்று மனதிற்குள் நினைத்து கொண்டான்.

இருவரும் பேசி கொண்டிருக்கையில் அங்கு வந்த மைக்கேலோ “என்ன அம்மா முகத்துல அப்பிடி பிரகாசமா பல்பு எரியுற மாதிரி தெரியுது… என்ன விசயம்?” என்று கூறிக்கொண்டே வந்தமர்ந்தான்.

“அப்புறம் என் மகனோட கல்யாணம் அத பார்த்து எனக்கு சந்தோஷமா இருக்காதா என்ன? எவ்வளவு நாள் கனவு தெரியுமா இது…” என்றவரின் கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் வழிந்தது.

“ம்மோவ்… இப்ப எதுக்கு அழுகுற? முதல்ல கண்ணை தொட…” என்று மைக்கேல் கூற ஆரோனோ தனது அன்னைக்கு வாய் மொழியாக ஆறுதல் கூறாமல் அவரது கைகளை பிடித்து தட்டி கொடுத்தான்.

“போடா இதெல்லாம் உனக்கு தெரியாது. இந்த அழுகை கஷ்டத்துனால வர்றது இல்ல… சந்தோஷத்துனால வர்றது… ஆனா இந்த நல்லத பார்க்க இவங்க அப்பா இல்லாம போய்ட்டாரே…” என்றவர் தனது முந்தானையை எடுத்து கண்ணீரை துடைத்து கொண்டார்.

“அம்மா…அப்பா எப்பவும் நம்ம கூட தான் இருப்பாரு. எனக்கு வழிகாட்டியா எப்பவும் எனக்கு துணையா இருப்பாரு… நீ கவலை படாதே. என்னோட கல்யாணத்துக்கு மைக்கேல் கோட் சூட் கேட்டு இருக்கான் மா…” என்று பேச்சினை மாற்ற கூறினான் ஆரோன்.

“அதனால என்னயா? எடுத்து கொடு… அவனும் உனக்கு கூட பிறக்காத ஒரு தம்பி மாறி தானே…” என்றார்.

“என்னமா எப்பவும் ஏதாவது சொல்லுவீங்க இன்னைக்கு என்னடானா அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணி பேசறீங்க…”

“நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன். அதனால இன்னைக்கு அவன் தப்பிச்சுட்டான்.” என்று கூறி சிரித்தார்.

“ரொம்ப சந்தோஷம் மா… அப்படியே உன் கையால காபி தண்ணி கிடைச்சா நல்லா இருக்கும்…” என்று மைக்கேல் கூறினான்.

“டேய் காபி வேணுமா இல்ல தண்ணி வேணுமா ஏதோ ஒன்ன சொல்லு…”

“அம்மா… நீ போடுற காபியும் தண்ணியும் ஒரே மாதிரி தான் இருக்கும் அதனால ஏதோ ஒன்ன கொண்டு வா…” என்று மைக்கேலும் கூறினான் பதிலுக்கு பதில்.

“டேய் இருடா… என்ற மருமக வரட்டும் அப்புறம் இருக்கு… அவ கொடுக்கற காபில சர்க்கரைக்கு பதிலா உப்பை போட்டு கொண்டு வந்து தர சொல்றேன்..”

“நீ சொல்லவே வேண்டாம் … அவங்க அத தான் செய்வாங்க…. ஏன்னா உன் மருமகளுக்கு சமையல் கட்டு எப்படி இருக்குனு கூட தெரியாது.”

“என் மருமக் எதுக்குடா சமைக்கனும். அவள உட்கார வச்சு நான் சமைச்சு போடுவேன்…”

“கிழிஞ்சுது… ம்மா… மாமியார்னா இப்படி எல்லாம் இருக்க கூடாது சொல்லிட்டேன். நீ சீரியல் எல்லாம் பார்க்கவே மாட்டியா? அதுல எல்லாம் மருமகள மாமியார் எப்படி கொடுமை படுத்தறாங்க அதே மாதிரி நீயும் செய்யனும் மம்மி…” என்று எடுத்து கூறி கொண்டிருந்தான்.

“என்ன எனக்கும் என் மருமகளுக்கும் சண்டை கூட்டி விட போறீயா? அப்புறம் திங்கறதுக்கு சோறு கொடுக்க மாட்டேன் பார்த்துக்க…”

“சரி சரி விடும்மா… போய் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வா…” என்று சப்தமாக கூறியவன் “உன் மருமக அப்படியே உங்கிட்ட அத்த அத்தனு பேசிட்டு தான் மறுவேலை பார்ப்பா போவியா?” என்று அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆரோனுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி கூறினான்.

ஆரோன் இவர்கள் இருவரின் சம்பாஷனைகளை கேட்டு சிரித்து கொண்டிருந்தானே ஒழிய ஏதும் பேசவில்லை.

“பார்த்தியா அம்மா எப்படி பேசிட்டு போறாங்கன்னு… இப்படி பட்ட மாமியார் எல்லாம் யாருக்கு கிடைப்பாங்க… இவங்களுக்கெல்லாம் எப்பேற்பட்ட மருமக அமையனும். போயும் போயும் அந்த பஜாரிய கூட்டிட்டு வர போற வீட்டுக்கு…” என்று ஆரோனை திட்டினான்.

அவனின் பஜாரி என்ற பேச்சில் அவனை முறைத்து பார்த்தவன் “இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல அவ உனக்கு அண்ணியா வர போறா… கொஞ்சம் பார்த்து பேசு…” என்றான்.

“ஆமா என்னமோ போ… எனக்கெல்லாம் எதுவும் சரியா படல…”

“அதெல்லாம் சரியா இருக்கும் போடா…” என்று எழுந்து சென்றுவிட்டான் ஆரோன்.

இங்கோ ஆழினியிடம் ஓர் ஆழ்ந்த அமைதி. ஆரோனிடம் பேசி வந்ததிலிருந்தே அவள் அப்படி தான் இருக்கின்றாள். அவளின் இந்த பரிமாணம் அவளுக்கே புதியதாக தான் இருந்தது.

திருமணத்திற்கு அவன் அவளுக்கு வாங்கி வந்திருந்த உடைகள் அனைத்தையும் பார்த்தவளுக்கு சந்தோஷத்திற்கு பதில் எரிச்சலையே தந்தது.

இன்னமும் அவனின் உயரம் என்ன என்பதை பெண்ணவள் அறியவில்லை. அவன் தன்னை கல்யாணம் செய்வதே தன் மேலுள்ள ஆசை மற்றும் தனது தந்தையின் சொத்திற்காகவும் தான் என்று நினைத்து கொண்டிருந்தாள்.

அறையில் சிந்தனையில் அமர்ந்து இருந்தவளை ஆழினிமா… ஆழினிமா… என்ற அவளது தந்தையின் வார்த்தைகள் நிகழ் காலத்திற்கு இழுத்து வந்தது.

“என்ன டாடி?” என்று அறையிலிருந்து வெளி வந்தவாறே கேட்டாள்.

“ஆழினி நீ உன் ஃப்ரண்ட்ஸ் யாருக்கும் பத்திரிக்கை வைக்கலயா டா… எத்தனை பத்திரிக்கை வேணும் சொல்லு?” என்று கேட்டார்.

“என் ஃப்ரண்ட்ஸ் யாரையும் நான் கல்யாணத்திற்கு கூப்பிடுற மாதிரி இல்ல…”

“ஏன் மா?”

“இப்படி ஒருத்தன நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறேனு என் ஃப்ரண்ட்ஸ் யாருக்காவது தெரிஞ்சா என்னை பத்தி என்ன நினைப்பாங்க…”

“ஏன் இப்படி சொல்ற ஆழினி…”

“வேற எப்படி சொல்ல சொல்றீங்க? இந்த கல்யாணம் முழுக்க முழுக்க உங்களுக்காக மட்டும் தான்… சரியா… இந்த கல்யாணத்துல எனக்கு துளி கூட விருப்பம் இல்ல…”என்று கத்தி கூறினாள்.

“ஆழினி…” என்று பரிதவிப்புடன் கூறினார்.

எனக்கு இந்த உயிரை கொடுத்தது நீங்க சோ உங்களுக்காக மட்டுமே இந்த கல்யாணம்.

“ஆழினிமா…” என்று உருகி கூறியவர் “என்னை மன்னிச்சுடுமா…இந்த விசயத்துல நான் ரொம்ப சுயநலமா யோசிக்கறேனு தெரியுது… ஆனா எனக்கு வேற வழி தெரியல… இப்ப என்னால இந்த கல்யாணத்தை நடத்தனும் அப்படிங்கறத விட வேற எந்த முடிவும் எடுக்க தெரியல… ஆனா கல்யாணம் முடிஞ்ச பின்னாடி ஏதாவது செய்யறேன்… என்னை நம்புமா…” என்றார்.

அவர் கூறிய வார்த்தைகளுக்கு விரக்தியாக சிரித்தவளோ, “அவன் அப்பவும் உங்களை விட மாட்டான் டாடி… அவன் எதுக்கு இப்படி எல்லாம் பண்றானு தான் தெரியல…” என்று மனதிற்குள் நினைத்து கொண்டவள் எழுந்து அவளது அறைக்கு சென்றாள்.

“எப்படி துறுதுறுனு சுத்திட்டு இருந்த பொண்ணு இப்ப இப்படி ஆகிட்டாளே… ஆரோன் எல்லாம் உன்னால தான்… இருடா உன்னை வச்சுக்கறேன்…” என்று வெளிப்படையாகவே அவனை திட்டி கொண்டிருந்தார்.

அதே சமயம், அவரின் வீட்டினுள் ஆர்ப்பாட்டமாக நுழைந்தார் ராயப்பனின் பால்ய நண்பனும் பெரிய தொழிலதிபருமான ஜோசப்.

“என்ன ராயப்பா… என் பொண்ணுக்கு அந்த ஆரோனுக்கு கல்யாணாமாமே… என் பையன் ஜானுக்கு தான் உன் பொண்ணுனு சொல்லிட்டு இப்படி வாக்கு மாறி பேசறயே இதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு. அதுசரி நீ அரசியல் வாதி தானே மக்களுக்கு எப்படி வாக்கு கொடுக்கறயோ அப்படி தான் எனக்கும் கொடுத்தயா?” என்று கேட்டு கொண்டே அமர்ந்தார்.

அவரின் பின்னாலயே வால் பிடித்தாற் போல வந்தமர்ந்தான் ஜான்.

“அங்கிள் நீங்க இப்படி பண்ணுவீங்கனு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல… நான் ஆழினிய எவ்வளவு லவ் பண்றேனு உங்களுக்கு தெரியுமா?” என்று ஜானும் பேசினான்.

“அவ்வளவு லவ் பண்றவன் தான் அன்னைக்கு பப்புல என் பொண்ண குடிக்க வச்சு தனியா ரோட்டுல விட்டுட்டு போனானோ…” என்று மனதிற்குள் நினைத்தவர் தனது நண்பனின் தேவை தன்னுடைய அரசியல் வாழ்க்கைக்கு முக்கியம் என்பதை உணர்ந்து தேன் ஒழுக பேசினார்.

“ரெண்டு பேரும் கோபப்படாம நான் சொல்றத கொஞ்சம் பொறுமையா கேளுங்க… இந்த கல்யாணத்துல எனக்கும் என் பொண்ணுக்கும் கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்ல…எல்லாம் நம்ம கட்சி தலைவர்னால வந்தது. அவர் தான் என் பொண்ணு அவன தான் கல்யாணம் செஞ்சுக்கனும்னு நிர்பந்தம் பண்ணினாரு. அப்ப தான் அடுத்த எலக்ஷன்ல எனக்கு சீட்டே தருவேனு சொல்லிட்டாரு. வேற வழி இல்லாம நான் ஒத்துகிட்டேன். அப்புறம் ஆழினியும் ஒத்துக்க மாட்டேனு சொல்லிட்டா… ஆனா ஒரு தடவை ஆரோன சந்திச்சுட்டு வந்தா அவன் என்ன சொன்னானு தெரியல… அதுக்கப்புறம் எந்த விதமான எதிர்ப்பும் அவகிட்ட இல்ல… இதோ இப்ப கூட கல்யாண பத்திரிக்கை அவ ஃப்ரண்ட்ஸ்க்கு கொடுக்க சொன்னா இந்த கல்யாணத்துல எனக்கு கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லனு சொல்லிட்டு ரூமுக்கு போய்ட்டா…” என்று சோகமாக கூறினார் ராயப்பன்.

“இப்படி ஒரு கல்யாணம் அவசியமா அங்கிள்…” என்று ஜான் கேட்க,

“இந்த கல்யாணம் முடியட்டும். அப்புறம் இருக்கு அவனுக்கு. என்ன காரணத்துக்காக என் பொண்ண கல்யாணம் பண்ணுறானு தெரியல… எப்படியாவது என் பொண்ண அவங்கிட்ட இருந்து பிரிச்சு அவளுக்கு பிடிச்ச வாழ்க்கைய வாழ வைப்பேன்…” என்று ராயப்பன் கூற அதை கேட்ட ஜானின் கண்களில் மின்னல் மின்னியது.

ஜானும், ஜோசப்பும் ஒருவரையொருவர் அர்த்தம் பொதிந்த பார்வைகளை பரிமாறி கொண்டனர்.

“சரி விடுப்பா… அதான் நீயே சொல்லிட்டயே அவன எப்படியாவது பிரிச்சு விட்டுடலாம்னு… பிறகென்ன… பார்த்துக்கலாம். என்னைக்கு இருந்தாலும் ஆழினி தான் என் வீட்டு மருமக. அவ எப்படி வந்தாலும் என் பையன் அவள ஏத்துப்பான். நீ கவலை படாதே…” என்று ராயப்பனின் முதுகில் தட்டி கொடுத்தார்.

அவரை பார்த்து வலுக்கட்டாயமாக சிரித்த ராயப்பனோ சரி என்று தலையாட்டினார்.

பிறகு சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு இருவரும் கிளம்பி சென்று விட்டனர்.
 
சாகரம் – 8

நாட்கள் வேகமாக கடந்து செல்ல திருமண நாளும் வந்திருந்தது. திருமணம் நடைபெறும் தேவாலயம் முழுவதும் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது.

அந்த ஊரிலேயே இருந்த மிகப்பெரிய தேவாலயம் அது. ராயப்பனின் சொந்த ஊரும் ஆதலால் இருபக்கமிருந்து சொந்தங்கள் நிரம்பி வழிந்தனர் அந்த தேவாலயத்தில்.

அதே சமயம் ஆரோன் வீட்டில், “யய்யா… சீக்கிரம் கிளம்பி வெளிய வாங்க… நாம பொண்ணு போறதுக்கு முன்னாடியே தேவாலயத்துக்கு கிளம்பி போகணும்…” என்று ஆரோனின் தாய் குரல் கொடுக்க அறையிலிருந்து தனது கோட் பட்டன்களை போட்டு கொண்டே வந்தான் ஆரோன்.

வெள்ளை நிற முழுக்கை சட்டையும் கருப்பு நிற கோட்டு மற்றும் பேண்ட் சகிதமாக வந்திருந்த மகனை பார்த்ததும் பெற்றவரின் கண்களில் கண்ணீர் துளித்தது.

“ம்மா… எதுக்கு இப்படி அழுகுற?” என்று ஆரோன் மனம் தாங்காமல் கேட்டான்.

“இந்த நாளுக்காக தான் ராசா காத்திட்டு இருந்தேன். எங்க இப்படி ஒரு நாள் வராம போகிடுமோனு எனக்கு பயமா இருந்துச்சு… ஆனா நீ கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சது மட்டுமில்லாம யாரை நான் மருமகளா நம்ம வீட்டுக்கு கொண்டு வரனும்னு நினைச்சனோ அந்த பொண்ணையே நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கறேனு நினைக்கறப்போ ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குது யா…” என்று தன் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்தவர் “இந்த துணில வெள்ளக்கார துரை கணக்கா அழகா இருக்கய்யா… என் கண்ணே பட்டுடும் போல…” என்று நெட்டி முறித்தார்.

அவரின் இந்த பேச்சினை கேட்டு சிரித்தானே ஒழிய வேறு ஏதுவும் ஆரோன் பேசவில்லை.

அதே சமயம் அருகில் இருந்த மைக்கேலோ “ம்மா… நான் எப்படி இருக்கேனு சொல்லவே இல்ல…” என்று முன்னும் பின்னும் ஆடிக்கொண்டே அவரிடம் காட்டி கொண்டிருந்தான் தனது உடையினை.

அவனை மேலிருந்து கீழ் பார்த்த ஆரோனின் தாயோ “நீ இந்த வெள்ளைகாரங்களுக்கு எல்லாம் டீ காபி கொடுப்பாங்கல்ல அந்த மாதிரி இருக்க…” என்று சிரித்தார்.

அதை கேட்ட மைக்கேலோ அவரை முறைத்து பார்த்து விட்டு “உன் பையன் போட்ட அதே மாதிரி தானே கோட் சூட் போட்டு இருக்கேன் அப்புறம் ஏன் இப்படி சொல்ற…” என்று முகம் வாடினான்.

அவனின் முக வாட்டத்தை கவனித்த ஆரோனோ அவனின் முதுகில் தட்டி “டேய் அம்மாவ பத்தி உனக்கு தெரியாதா… அவங்க சும்மா உன்ன கடுப்பேத்தனுமேனு ஏதோ சொல்றாங்க… அத போய் சீரியஸா எடுத்துப்பியா…” என்று கூறினான்.

“டேய் எனக்கு ஆரோன் வேற நீ வேற இல்ல… அத புரிஞ்சுக்கோ முதல்ல… அவன் பெரிய ராசானா நீ சின்ன ராசா டா போதுமா… நீயும் ரொம்ப அழகா இருக்க…” என்று அவனுக்கு திருஷ்டி கழிக்கும் விதமாக செய்தார்.

“அதானே… எங்கம்மானா அம்மா தான்…” என்று அவரை கட்டியணைத்தான்.

“சரி… சரி... வா ராசா… கிளம்பலாம். என் மருமக வந்துடுவா…” என்று ஆரோனிடம் கூற தனது தாயாருடன் கிளம்பி வெளிவந்து பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்த தன்னுடைய விலை உயர்ந்த ஆடி காரில் ஏறினான். அவனுடன் அவனது அன்னையும் மைக்கேலும் ஏற இன்னும் சில உறவினர்கள் அவர்கள் பின்னேயே வேறு ஒரு வண்டியில் ஏறி தேவாலயம் சென்றனர்.

அவர்கள் தேவாலயத்தில் நுழைந்து உள்ளே செல்லவும் அங்கே உறவினர்கள் இவர்களுக்காக காத்து கொண்டிருக்க அனைவரிடமும் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை மட்டுமே உதிர்த்து விட்டு அந்த தேவனின் முன்பு சென்று நின்று விட்டான்.

பின்னே வந்த ஆரோனின் தாய் அனைவரையும் இன்முகத்துடனேயே வரவேற்றார்.

பின்பு அவரும் முதல் வரிசையில் சற்று தள்ளி அமர்ந்து கொண்டார்.

ஆரோனிற்கு என்ன சொல்வதென்று ஒரு புரியாத மனநிலை. இப்பொழுது தான் சிந்தித்து கொண்டிருந்தான். எதற்கு இந்த திருமணம். திருமணமே வேண்டாம் என்று நினைத்து கொண்டிருந்த என் வாழ்வில் இவளை மட்டும் ஏன் அனுமதித்தேன். என்று சிந்தனை வேறு எங்கோ நிலைத்திருந்தன அவனுக்கு.

அதே சமயம்… வாசலில் சிறிது சலசலப்பு சப்தம் கேட்டிட திரும்பி ஆரோன் பார்க்க பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மற்றொரு ஆடி காரில் இருந்து இறங்கி தனது தந்தையின் கைவளைவினை பிடித்து கொண்டு நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள் ஆழினி.

தான் தேர்ந்தெடுத்த அந்த வெள்ளை நிற உடையும், மெல்லிய துணி ஒன்று தலையில் இருந்து வந்து அவளது முகத்தினை மறைத்து கொண்டிருக்க அதே சமயம் பின்னே நீண்டு இருந்த மெல்லிய மற்றொரு வெள்ளை நிற துணியை இருவர் பிடித்து கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தனர்.

அத்தோடு ஆழினியின் கைகளில் வெள்ளை, சிகப்பு, இளஞ்சிவப்பு என அனைத்து வண்ண மலர்களால் ஆன பூங்கொத்து ஒன்று கைகளில் இருந்தது.

அவளை தலை முதல் பாதம் வரை பார்த்த ஆரோனிற்கு ஒரு நிமிடம் உலகமே ஸ்தம்பித்த உணர்வு. இத்துணை நேரம் எதனால் இந்த கல்யாணம் என்று நினைத்த நினைவே தூர போனது.

அருகில் வரும் வரை அவளையே இமைக்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தவனை மைக்கேல் தான் நினைவுலகத்திற்கு திருப்பினான்.

அவள் அருகில் வந்து நிற்கவும் தேவமாதா இருந்த இடம் பார்த்து நிமிர்ந்து நின்று கொண்டான்.

அதன் பிறகு பிரார்த்தனை நடைபெற அந்த தேவாலயத்தின் தந்தை என்றுழைக்கப்படுபவர் வந்து கைகளில் பைபிளுடன் முன்னே நின்றார்.

அவர் இருவரது சம்மதம் கேட்டு நிற்க இருவரும் தயக்கமின்றி சரி என்று கூறினர்.

திருமணத்தை உறுதி செய்து கொள்ள மோதிரம் மாற்றி கொள்கிறீர்களா அல்லது தாலி சங்கிலி போடுகிறீர்களா என்று அவர் கேட்டதற்கு ஆரோனோ ஆழினியை பார்த்து கொண்டே “இரண்டும்…” என்றான்.

அவர் சரி என்று கூறியதுமே தனது பாக்கெட்டில் இருந்த தங்கத்தால் ஆன கிறிஸ்துவர்கள் முறைப்படி அணியும் தாலியை அவளது கழுத்தில் போட்டுவிட்டான்.

அவன் அவளது கழுத்தில் அந்த தங்க செயினை அணிவிக்கும் பொழுது அவனுடைய கண்களை தான் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

தங்கத்தால் ஆன அந்த தாலியில் இதய வடிவ டிசைனில் நடுவில் தேவமாதா தனது கைகளை விரித்து நிற்பது போலவும் அதன் கீழே சிலுவை ஒன்று இணைக்கப்பட்டும் இருந்தது. அதே போல் அதன் இரு புறமும் தங்க நாணயம் போல் இருந்ததில் ஒருபக்கம் ஆரோனின் பெயரும் மற்றொரு புறம் இருந்த நாணயத்தில் ஆழினியின் பெயரும் பொறிக்கப்பட்டு இருந்தது.

இதை கண்ட ஆழினியின் கண்கள் வியப்பில் விரிந்தது.

அவளுடைய முகத்தில் வந்த பாவனைகளை அவனும் பார்த்து கொண்டிருக்க, அதே சமயம் அவளும் ஏறிட்டு அவனை பார்த்தாள். இருவரது பார்வையும் கவ்வி கொள்ள சில நிமிடங்கள் இருவருக்கும் சுற்றும் இருக்கும் சூழ்நிலை மறந்திருந்தது. இருவரது பார்வையும் ஆழமாக அதற்குள் மோதிரத்தையும் மாற்றி கொள்ளுங்கள் என்று பேச்சில் அவர்களது பார்வை பறிமாற்றம் முடிவுக்கு வந்தது.

மைக்கேலை அழைத்து அவனிடமிருந்த மோதிரத்தை வாங்கி அவளது கைபிடித்து மென்மையான அந்த நீண்ட விரலில் அணுவித்து இருந்தான்.

அதே சமயம் அவளிடமும் மோதிரம் அடங்கிய பெட்டியினை நீட்ட அவளும் எடுத்து அவனது விரல்களில் அந்த மோதிரத்தை அணிவித்தான்.

தேவாலயத்தின் தந்தை “அடுத்து இருவரும் ஆண்டவன் முன்னிலையில் தங்களது திருமண உறுதிமொழியை ஏற்று கொள்ளுங்கள்…” என்று கூற இடைபுகுந்த ஆரோனோ “உறுதி மொழியை நானே கூறலாமா ஃபாதர்…” என்று கூறினான்.

“ஓ… தாரளமாக…” என்று கூறி அவனது கைகளில் மைக்கை கொடுத்தார்.

அவளது விரல்களை பிடித்து கொண்டே “இத்திருச்சபையில் தேவமாதாவின் முன்னிலையிலும் சுற்றி இருக்கும் அனைத்து பெரியவர்களின் சாட்சியாகவும் இந்த உறுதி மொழியை கூறுகிறேன். இன்று எனது வாழ்க்கையின் சரிபாதியாக ஏற்று கொண்டிருக்கும் ஆழினிக்கு இந்த உறுதி மொழியை கூறுகிறேன்.” என்று அவளது கண்களை பார்த்து கொண்டே கூறினான். அவளும் அவனை தான் பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

“ஆழினியாகிய உன்னை இன்று முதல் என்னுடய வாழ்வின் சரிபாதியாக ஏற்று கொண்டு நான் கொடுக்கும் உறுதி மொழி இது. என்னுடைய வாழ்வில் இக்கணம் முதல் நான் உனை பிரிய மாட்டேன். எந்த ஒரு சமயத்திலும் உனக்கு உண்மையாக இருப்பேன். உன்னுடைய வாழ்வின் சுக துக்கங்கள் அனைத்திலும் உனக்கு உறுதுணையாகவும், பலமாகவும் இருந்து உன்னுடைய வாழ்விற்கு என்றும் ஒரு நல்ல துணையாக இருப்பேன். என் வாழ்வின் கடைசி நிமிடம் வரை கணவனாகிய என்னுடைய பொறுப்பில் இருந்து விலக மாட்டேன்… என்று உறுதி அளிக்கிறேன்.” என்று கூறி முடித்திருந்தான்.

அவன் கூறி முடித்து அடுத்த நிமிடம் அவளும் அவனிடமிருந்து மைக்கை வாங்கி கூற ஆரம்பித்திருந்தாள்.

“இத்திருச்சபையில் தேவமாதாவின் முன்னிலையிலும், சுற்றி இருக்கும் பெரியவர்களின் சாட்சியாகவும் இந்த நிமிடம் முதல் எனது கணவனாக ஏற்று கொண்டிருக்கும் ஆரோனிற்கு நான் அளிக்கும் உறுதி மொழி இது.”

“இன்று முதல் கணவனாகிய உனக்கு நான் ஒரு நல்ல மனைவியாகவும், எனது கணவனின் மரியாதையையும், கௌரவத்தையும் காக்கும் விதமாக நடந்து கொள்வேன். அதே சமயம் அவரது சுக துக்கங்கள் அனைத்திலும் சரிபாதியாக நின்று அவரது வாழ்வின் ஏற்றத்திற்கு துணை நிற்பேன்.” என்று கூறி முடித்தாள்.

அவளது புருவத்தை ஏற்றி “நீ மட்டும் தான் சொல்லுவயா? நான் சொல்ல மாட்டேனா?” என்று பார்வையாலயே வினவ அவனோ இருபுருவங்களையும் ஏற்றி “நாட் பேட்…” எனும் விதமாக வாயசைத்து இரு தோள்களையும் உலுக்கி கொண்டான்.

இருவரும் தங்களை அறியாமலயே தங்களது மனதில் அவர்களுக்கான நிலை எது என்பதை வெளியில் அனைவருக்கும் கூறி இருந்தனர்.

அதை உணர வேண்டியவர்கள் உணர்ந்தார்களா என்பது தான் அறிய வேண்டிய உண்மை.

திருமணம் முடிந்து இருவரும் கைகோர்த்து கொண்டே வெளியே வர அழகிய பூக்களுடன் அதே விலைமதிப்பு மிகுந்த கார் வெளியே காத்து கொண்டிருந்தது.

தேவாலயத்தின் வாயிலில் தனது கைகளில் இருந்த பூங்கொத்தை தூக்கி பின்னோக்கி எறிய அதனை பின்னே இருந்த உறவுக்கார பெண்களில் ஒருவர் லாவகமாக பிடித்து கொண்டார்.

அதன் பின்பு இருவரும் காரிலேறி முதலில் சென்றது என்னவோ ஆரோனின் வீட்டிற்கு தான்.

அதற்கு முன்பே அங்கே வந்திருந்த ஆரோனின் அக்கா தங்கை வழி பெண்கள் இருவருக்கும் ஆரத்தி எடுத்து உள்ளே அழைத்தார்.

இருவரும் வீட்டினுள் காலடி எடுத்து வைத்ததும் வீட்டினை சுற்றி பார்த்தாள் ஆழினி.

அந்த வீடு நடுத்தர வர்க்கத்தினர் இருக்கும் வீடு போல் இருந்தது.

அங்கே இருந்த ஒரு அறையினுள் நுழைந்தவன் “இங்க கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ…” என்றான்.

அந்த அறையை மறுபடியும் சுற்றி பார்த்தவள் “வேற ரூம் இல்லையா?” என்றாள்.

“ஏன்? இந்த ரூமுக்கு என்ன?”

“இங்க ஏசி இல்ல?”

தனது இரு கைகளையும் இடுப்பில் வைத்து கொண்டு நின்று அவளை முறைத்து பார்த்தவன் “ஏன் மேடம் ஏசி இல்லாம தூங்க மாட்டீங்களோ?” என்றான்.

“எனக்கு ஏசி இல்லாம தூக்கம் வராது…”

“இந்த வீட்டுல எந்த ரூம்லயுமே ஏசி இல்ல… இனி வாங்குறதாவும் எந்த ஐடியாவும் இல்ல… அதனால இனி எல்லாத்துக்கும் பழக்கப்படுத்திக்கோ உன்னைய…” என்றவன் விறுவிறுவென்று வெளியே சென்றான்.

“ஏய்… இடியட்… உன்ன கல்யாணம் பண்ணினது தப்பா போச்சு… கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சே இருக்க கூடாது…” என்று சத்தமாக பேசினாள்.

திரும்பி அறைக்குள் எட்டி பார்த்த ஆரோனோ “உன் அப்பன் களி திண்ணுட்டு இருந்திருப்பான் பரவாயில்லையா? இனி நீ இந்த வீட்டுல நடந்துக்கற முறைய வச்சு தான் உன் அப்பன் இனி களி திங்கனுமானு வேண்டாமானு நான் முடிவு பண்ணனும்…” என்றவன் திரும்பி வெளியே சென்று விட்டான்.

“ஐயோ… இத சொல்லியே என்னை ப்ளாக் மெயில் பண்றான்… இருடா இதெல்லாத்துக்கும் சேர்த்து வச்சு உனக்கு இருக்கு…” என்றவள் வேகமாக சென்று மெத்தையில் பொத்தென்று அமர்ந்தவள் தன் தலையில் மாட்டி இருந்த கீரிடம் போன்ற ஒன்றை எடுத்து மெத்தையில் தூக்கி எறிந்தாள். அது தூற சென்று விழுந்தது.

“நீங்க சொன்னபடியே கல்யாணம் முடிஞ்சுருச்சு சந்தோஷமா தலைவரே… ஆனா எனக்கு இதுல ரொம்ப வருத்தம் தலைவரே… போயும் போயும் அந்த ஆரோனுக்கா என் பொண்ண கொடுக்கனும்… அவன் தகுதி என்ன நம்ம தகுதி என்ன?” என்று புலம்பினார் ராயப்பன் தனது அருகே அமர்ந்திருந்த கட்சி தலைவரும் முதலமைச்சருமான தங்கதுரையிடம்.

“ராயப்பா… அரசியல்ல நாம நல்லா வரனும்னா சில தியாகங்கள செஞ்சு தான் தீரணும்… சரியா… உனக்கு அடுத்து அமைச்சராகனும்னு ஆசை இல்லையா?”

“அதெல்லாம் சரி தான் தலைவரே… ஆனாலும் ஏன் அந்த ஆரோன்…”

“உனக்கு அவனுக்கு அப்படி என்ன தான்யா பகை? ரெண்டு பேரும் ஒரே ஊர் தானே…”

“ஓரே ஊர் தான் ஆனாலும்…” ஏனோ ஆரொனை இன்னும் தனது மருமகனாக ஏற்று கொள்ள தயக்கம் தான்…

“அவன் நம்ம கட்சிக்கு போன எலெக்ஷனுக்கு எவ்வளவு நிதி அளிச்சானு தெரியுமாயா உனக்கு? அதுமட்டுமில்லாம அவனுக்கு இப்ப சென்ட்ரல் அளவுலயும் கொஞ்சம் செல்வாக்கு இருக்கு… அவன உன் மருமகனாக அப்படி என்ன கசக்குதுயா உனக்கு?”

ராயப்பனால் பதில் கூற முடியவில்லை.

“இங்க பாரு ராயப்பா யார் யார்னால நமக்கு எங்க எல்லாம் ஆதாயம் கிடைக்குமோ அதை எல்லாம் யூஸ் பண்ணிக்கனும்… சரியா? நீ கவலை படாத அடுத்த எலெக்ஷன்ல நீ நிக்குற ஜெயிச்சு வந்ததும் உனக்கு அமைச்சர் பதவி நான் கொடுக்கறேன்…”

“ம்… சரிங்க தலைவரே… அவன் ஏதாவது உங்கள் மிரட்டினானா?” என்று தனது நீண்ட நாள் சந்தேகத்தை கேட்டார் ராயப்பன்…

“நம்மள எல்லாம் யாராலயும் மிரட்ட முடியுமா? அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல உன் பொண்ணு மேல ஆசைப்பட்டு கல்யாணம் பண்ணனும்னு எங்கிட்ட வந்து நின்னான் அதான் உங்கிட்ட சொன்னேன். அவனால நமக்கு ஆதாயம் இருக்கு அவ்வளவு தான்…” என்று முடித்து கொண்டார்.

தங்கதுரையை இழுத்து பிடிக்கும் கக்கானே அவனிடம் தான் உள்ளது என்பதை எப்படி அவரால் கூற முடியும்.
 
Status
Not open for further replies.
Top