வணக்கம் நண்பர்களே,நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் pmtamilnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

மனங்கழிய நின்ற மறையோனே!! - கதை திரி

Status
Not open for further replies.
அத்தியாயம் - 08


அவனின் அத்துமீறலை அறிந்ததும் மென்மையாய் அவள் விலக்க அவள் நிலை உணர்ந்து அவன் தள்ளி அமர்ந்தான்.

"வச்சுக்கலாம்ல"

"இப்போதைக்கு இவனை வச்சுக்கிறேன். ஆமா எங்க போறோம்?"

"சொல்லுறேன்"

"கடையே எப்போ ஓபன் பண்ணுறதா இருக்கீங்க நந்தி"

"கடையா?" அவன் கேட்ட கேள்வியே அவளை வித்தியாசமாக பார்க்க வைத்தது.

"ஆமா. புதுசா ஆரம்பிச்சது. மறந்துட்டீங்களா"

"ஆங்.. அதுவா பார்க்கலாம் சிவா.." என்றவன் அவளை கூட்டிக் கொண்டு வெகுதூரம் வந்துவிட்டான்.


தன் ஊரில் இருந்து தள்ளி வந்ததை அறிந்தும் அவனிடம் எதுவும் கேட்காமல் அமைதியாக இருந்தாள். வண்டி ஒரு பெரிய வீட்டின் முன் நிற்க அவன் அவளை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

"இங்க ஏன்?"

"இதுதான் நம்ம வீடு"

"நீங்க இங்கதான் இருக்கீங்களா..?" ஏதோ தவறிருப்பதாக தோன்றியது அவளுக்கு.

"இங்க எப்பவாவது வருவேன் சிவா. மத்தபடி அந்த ஊர்தான்"

"இவ்வளவு வசதியாய் இருக்குற உங்களுக்கும் அந்த கிடைக்கும் எந்தவித சம்பந்தமும் இருக்குற மாதிரி தெரியலையே" கவனமாய் அவள் நந்தி என்று அழைப்பதை விட்டுவிட்டாள்.

"சந்தேகப்படுறயா சிவா? இதுக்கு நீ என்னை சாகவே விட்டுருக்கலாமே?"

"அப்போ உங்களை கேள்வி கேட்கக் கூடாதா? இதென்ன இப்படியே பேசிட்டு இருக்கீங்க"

"இப்போதைக்கு கேட்கக் கூடாது"

"ஏதோ தப்பா இருக்குற மாதிரி தோணுது"

"என்னடி என்னென்னவோ பேசுற"

"ஆமா! எது கேட்டாலும் மழுப்புறீங்க. நீங்க நிசமாவே நந்திதானா?"

"இதுல உனக்கு டவுட் இருக்கா?"

"ஆமா இருக்கு"


நந்தி இல்லைன்னா அப்பறம் ஏன் என்னை காப்பாத்துன. எனக்காக ஏன் துடிச்ச.. இப்பவும் நந்தியை வச்சுக்கிறேன்னு ஏன் சொன்ன. என்னோட தொடுகையை ஏன் ஏத்துக்கிட்ட? இவ்வளவும் கேட்க வேண்டும் என்று ஆவேசமாக நினைத்தவன் அவள் நிலையை உணர்ந்து "நான் நந்திதான். அதுல உனக்கு எந்தவித டவுட்டும் வேண்டாம்" அவன் தன்மையாகவே பேசினாலும் உள்ளுள் கனன்று கொண்டு தான் இருந்தான்.


"சரி என்ன சாப்பிடுற?"

"எதுவும் வேண்டாம்"

"சாப்பிடணும் புரியுதா"

"ம்ம்" என்று அவள் தலையாட்ட "குட்" என்று அவன் கன்னத்தை தட்ட வர லேசாக விலகினாள்.

அது அவன் மறைத்து வைத்த கோபத்தினை உசுப்ப அவள் கன்னத்தினை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்தவன் லேசாக தட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றான்.

ஏதோ தப்பு நடக்குது சிவா. என்ன யோசி.. யோசி என்று அவள் தனக்குள்ளயே போட்டுக் குழப்பினாள். மேலும் மேலும் குழம்பித்தான் போனாளே தவிர அதற்கான தெளிவான தீர்வு அவளுக்குக் கிடைக்கவே இல்லை.


"என்ன யோசிக்கிற சிவா?" அருகே வந்தவனின் கையில் காஃபி இருந்தது.

"ஒன்னுமில்லை"

மூச்சுக்கு முந்நூறு நந்தி போடுறவ இப்போ சைலண்டா இருக்காளே நினைத்துக் கொண்டே அவள் பக்கத்தில் அவன் அமர அவள் இறுகிப் போய் அமர்ந்திருந்தாள்.
எப்படியாவது இங்க இருந்து நாம வீட்டுக்குப் போயிடணும். அதுக்கப்பறம் தான் நாம எதைப் பத்தியும் யோசிக்க முடியும் என்பதால் அவள் பொறுமையாக இருந்தாள்.


"காஃபி எப்படி இருக்கு சிவா"

"நல்லா இருக்கு"

"உன்கிட்ட ஒன்னு காட்டணும். அதுக்காக மட்டும் தான் இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன். காஃபி குடிச்சுட்டேனா நாம அங்க போகலாம்"

அவள் குடித்து முடித்ததும் அவளை அழைத்துக் கொண்டு அந்த வீட்டுக்குப் பின்னால் இருந்த ஓர் அறைக்குச் சென்றான்.

"இங்க ஏன்?"

"வா சொல்லுறேன்"

கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைய அங்கிருந்தவைகளைப் பார்த்து அவள் அதிர்ச்சியாக நின்றுவிட்டாள்.

"வா சிவா.. நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தால் இங்க தான் இருப்பேன். இங்க இருந்தால் போதும். என் மனசு அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்" என அவன் கைகாட்டிய அத்தனை இடத்திலும் இருந்தது சிவா சிவா அதாவது சிவன் மட்டுமே...

"நந்தி!"

"உனக்கு நந்தி எவ்வளவு பிடிக்குமோ அது மாதிரிதான் எனக்கு சிவனும்.. "

ஆம், உண்மைதான். அங்கிருந்து அத்தனை சிவலிங்கமும் நந்தியின் காதலை சொன்னது.

"என்ன சிவா பார்க்குற? இதிலும் உனக்கு சந்தேகமா?"

"நான் பொறந்ததே ஒரு சிவன் கோவில்ல வச்சுத்தான். எங்க அம்மா நீ சிவனோட வரப்பிரசாதம்னு அடிக்கடி சொல்லுவாங்க. சிவன் கூடவே இருக்குற நந்தி எப்படி சிவன் நினைப்போடயே அடங்கியிருக்கோ அது மாதிரி நானும் எந்நேரமும் சிவாவோட நினைப்புலயே இருக்கணும்னு தான் அம்மா எனக்கு நந்தின்னு பேர் வச்சதா சொல்லுவாங்க.. " அவன் சொல்லச் சொல்ல அவளோ வேறு உலகத்தில் இருந்தாள்.

இங்க இருக்குற ஒவ்வொரு சிவாவுக்கு முன்னாடியும் நந்தியை வச்சால் நல்லா இருக்கும் அவள் நினைப்பு சடுதியில் நிறைவேறியிருந்தது..
அவன் அவளை அழைத்து சிவனுக்கு அருகே அமர வைத்துவிட்டு அவளுக்கு முன்னே இவன் காலை மடித்து அமர்ந்துக் கொண்டான்.

அவனது கம்பீரத் தோற்றம், அடங்காது சிலும்பிக் கொண்டிருந்த சிகை, அவனது தேகம் இதெல்லாம் அப்படியே அச்சு அசலாக நந்தியின் தோற்றத்தினை தான் பிரதிபலித்தது.


அடங்கி அமர்ந்திருந்த அவன் தோற்றம் அவளுக்குள் இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச சந்தேகத்தினை துடைத்தெறிந்திருந்தது.


கண் மூடியபடி இருந்தவனின் தோற்றத்தினை ரசித்தவள்
"இப்போ கரெக்டா இருக்கா?" கண்ணைத் திறந்து கேட்டவனின் கேள்வியில் 'நீ நினைச்சால் அதை நான் செயல்படுத்துவேன்' என்ற உறுதி ஒளிந்திருந்தது. இவன் எப்படி கண்டுபிடிச்சான் சட்டென்று கண்ணை மூடிக் கொண்டாள்.


"சிவா! சிவா!" சிரித்துக் கொண்டே வெளியே வந்தவன் அவளுக்காக வெளியே காத்திருந்தான்.


"நந்தி" வெளியே வந்தவளின் நந்தி என்ற அழைப்பைக் கேட்ட பின்பே அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.

-----------------------------


சுருங்கியிருந்த நெற்றி "அண்ணே! அண்ணே ... அவன் வீட்டுக்குத்தான் வந்துருக்கான். கூடவே ஒரு பொண்ணு வந்துருக்கா" என்று கேட்டதில் சரியாகியது.

"என்னடா சொல்லுற ஈஸ்வரையா சொல்லுற?" யோசனைக்கு காரணமானவனே அவன்தானே. அவனைப் பற்றியத் தகவல் என்னும் போது அவனுக்குள் ஆர்வம் அதிகமானது.

"ஆமாண்ணே அவனேதான். நான் நல்லாப் பார்த்தேன்" என்று சொன்னதுதான் தாமதம் உடனே அவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.


போனமுறை ஆட்களை அனுப்பி அவனை போடச் சொன்னது தான் பெரிய முட்டாள்தனம். அதிலிருந்து அவன் தப்பித்ததை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. இந்த விஷயம் தெரிந்தும் அவன் இன்னும் அமைதியாக இருப்பது வேறு உறுத்தியது.

ஈஸ்வரன்.. அவன் கோபமும் வேகமும் ஆதித்தன் அறிந்தவொன்றுதான். அவனை பழிக்கு பழி வாங்க வேண்டும் என்ற துடிப்பு அவனிடத்தில் நிறைய இருக்கிறது. இன்று எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்பதற்கு காரணம் அந்த ஈஸ்வரன் தான். அவனை சும்மா விடக் கூடாது விடவே கூடாது என்றெண்ணி வண்டியை அவன் விரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.


அவசரமாக ஆதி செல்வதை அறிந்த உடனே அவனது தந்தை காசிராஜனுக்கு தகவல் சொல்லப்பட்டது. காசி ராஜன் இதை சுத்தமாக எதிர்பார்க்கவில்லை.


ஆதிக்கு அழைத்து "ஆதி வேண்டாம்டா நான் சொல்லுறதைக் கேளு" என்றான் பொறுமையுடன்.

"முடியாது அப்பா. ஒன்னு அவன் இருக்கணும். இல்லைன்னா நான் இருக்கணும்"

"இந்த ஊர்ல அவன் வச்சதுதானே டா சட்டம். அவன் பேச்சை மீறி எதுவும் நடக்காது. தெரிஞ்சுட்டே அவன்கிட்ட மோதாத"

"அவனால எல்லாத்தையும் இழந்துட்டேன். எனக்கு அவன் உயிர் வேண்டும். அந்த ஈஸ்வரன் எனக்கு வேண்டும். போனை வைங்க" என்று சொல்லிவிட்டு வண்டியை இன்னும் வேகமாய் ஓட்டினான்.

இடுப்பில் இருந்த கத்தியை அவ்வப்போது தொட்டுக் கொண்டான். செல்லும் வழியிலே இருந்த அவனது பேக்டரி சீல் வைக்கப்பட்டு மூடிக் கிடந்ததை அறிந்தவன் அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் அந்த ஸ்டியரிங்கில் ஓங்கிக் குத்திக் கொண்டான்.

"ஈஸ்வரா.. இந்த ஃபேக்டரியை என்னென்ன காரணம் சொல்லி மூடி வச்ச ஞாபகம் இருக்கா? எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு.. மறக்க மாட்டேன். நீ இருக்குறதால தான ஓபன் பண்ண முடியல. உன்னை கொன்னுட்டு அப்பறமா இதைத் தொறக்குறேன்" அவன் வீட்டினை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க,

அங்கே நந்தியோ சிவாவின் அணைப்பில் கட்டுண்டு இருந்தான். "நந்தி! சில புரியாத விஷயங்கள் இருக்கு. இருந்தாலும் இந்த கண்ணுல தெரியுற காதல் என்னென்னவோ செய்யுது. வீட்டுக்குப் போகணும்னு ஒருபக்கம் தோணுனாலும் விட்டுட்டு போறோமேன்னு வலிக்குது. தெளிவா என்னால எந்தவித தீர்மானத்துக்கும் வர முடியல. நீ என்ன பண்ணாலும் நிஜமா என்னால வெறுக்க முடியாதுன்னு தான் தோணுது" என்றவளை பிடித்து விலக்கியவன் "சிவா இங்க வா" அவளை அழைத்துக் கொண்டு அருகில் இருந்த அறைக்குள் பூட்டி வைத்தான்.


இவன் ஏன் திடீர்னு இப்படி நடந்துக் கொள்கிறான் என்று அவள் யோசனையோட கதவினைப் பார்த்தவள் வெளியே கேட்ட சத்தத்தில் அங்கிருந்த ஜன்னலைத் திறந்துப் பார்த்தாள்.


வண்டியில் இருந்து வேகமாக இறங்கியவனை நந்தி ஆவேசமாக எதிர்கொள்ள ஏதோ அசம்பாவிதம் நடக்கப் போகிறது என்பதனை மட்டும் அவள் புரிந்துக் கொண்டாள்.

"நந்தி வேண்டாம்.." என்று அவள் கேட்க "சிவா ஜன்னலை பூட்டிட்டு உள்ளே உக்காரு" என கட்டளையாக சொன்னவனையே பார்த்தவள் "டேய் ஈஸ்வரா" என்று எதிரே இருந்தவன் அழைத்ததில் அதிர்ந்து போய் விழித்தாள்.


"ஈஸ்வரனா?" அவள் துடிப்பு நின்று போய்விட்டது. இவன் நந்தி இல்லையா?

"இங்க பாரு ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து வந்த உடனே உன்னை நொறுக்கணும்னு தான் நினைச்சுட்டு இருந்தேன். நீயே வந்துட்ட. சாகுறதுக்கு அவ்வளவு ஆசையா?"

"உனக்குத்தான அதுக்கான நேரம் வந்துடுச்சு" என்று சொன்னவன் தன்னிடமிருந்த அந்த கத்தியை எடுக்கவும்,

"ப்பா பயங்கர செட்டப்போட வந்துருக்கயே. என்ன எனக்குத்தான் பயமா இருக்கு" சடுதியில் அவன் கையில் இருந்த கத்தியை பிடித்து அவனது தோள்பட்டையிலே இறக்கியிருந்தான்.


"டேய் உனக்குலாம் அவ்வளவு சீனே இல்லை. உன்னை விட்டுவச்சதுக்கு காரணமே உள்ள இருக்குற என் சிவா தான். நீங்க செஞ்ச நல்ல விஷயத்தால தான் அவளை நான் மீட் பண்ணுறதுக்கு சான்ஸ் கிடைச்சது. அதுக்காகத்தான் நீ இப்பவும் உயிரோட இருக்க. இதுக்கு மேல என் வழியில குறுக்க வரணும்னு நினைச்சால் அப்பறம் இந்த ஈஸ்வரனோட வேற முகத்தைப் பார்ப்ப... எங்க உங்க அப்பன்? இன்னும் வரலை. இந்நேரத்துக்கு வந்துருக்கணுமே" என்று அவன் கேட்ட மறுநிமிடமே வாசலில் வேறொரு வண்டி வந்து நின்றது.


"பரவாயில்லை வந்துட்டான்.. என்ன காசி? உன் பையனை தண்ணி தெளிச்சுவிட்டுட்டயா..? ஏதோ இன்னைக்கு கொஞ்சம் நான் லவ் மூடுல இருந்தேன். அதனால தான் இடமாறி குத்து விழுந்துருக்கு. இல்லைன்னா நீ அவனுக்கு பிண்டம் வைக்க வேண்டியிருந்துருக்கும். கூட்டிட்டுப் போ" என்று சொல்ல "இனி அவன் உன் வழியில வரமாட்டான்" என்று தாங்கியபடி அழைத்துக் கொண்டு செல்ல அதன்பின்னர் தான் அவனுக்கு சிவாவின் நினைப்பு வந்தது.


"சிவா" என்று ஜன்னல் பக்கம் பார்க்க அவள் கம்பியின் மீதே தலை கவிழ்ந்திருப்பது தெரிந்தது.


"அச்சச்சோ பயந்துட்டா" என்று வேகமாக ஓடியவன் கதவைத் திறந்து உள்ளே சிவா என்ற அழைப்போடு வர அவளோ தொய்ந்து அவ்விடத்திலே மயங்கி சரிந்திருந்தாள்.

தொடரும்...

விமர்சனங்களைத் தெரிவிக்க
👇👇👇

 
அத்தியாயம் - 09


தண்ணீரை தெளித்தும் அவள் எழுந்துக்கவே இல்லை. "உன்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்துருக்கவே கூடாது சிவா. ச்சே என்னோட தப்புதான். ப்ளீஸ் எந்திரி" ஆனமட்டும் அவன் முயற்சி செய்து பார்த்துவிட்டான் அவள் எழவே இல்லை.


அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தவன் அவளை அட்மிட் செய்துவிட்டு வெளியே அமர்ந்திருந்தான்.


பயம் தொண்டையை இறுகப் பிடித்திருந்தது. இப்போதுதான் சந்தேகத்தில் இருந்து அவளை தெளிய வைத்துக் கூட்டி வந்தேன். அதுக்குள்ள அந்த ஆதி வந்துக் கெடுத்துட்டான். இறங்கியிருந்த அவன் கோபம் இப்போது ஏறியது.


டாக்டர் வெளியே வந்துவிட,

"சிவாவுக்கு ஒன்னும் இல்லையே" பதட்டத்துடன் விசாரித்தான் அவன்.

"நத்திங் சீரியஸ். மயக்கம் அவ்வளவுதான். அதிர்ச்சியில கண்ணு முழிக்கவே இல்லை. மத்தபடி பெருசா வேறெந்த பிரச்சனையும் இல்லை. கொஞ்ச நேரம் நல்லா தூங்கட்டும். அவங்களே கண் முழிச்சுடுவாங்க..." என்று அந்த டாக்டர் சொல்ல அவன் அமைதியாக உள்ளே நுழைந்தான்.

அவளை இப்படியொரு நிலையில் அவனால் பார்க்க முடியவில்லை. தான் செய்வது சரியா என்று அவனுக்குப் புரியவே இல்லை. எது எப்படியோ அவளை விட முடியாது என்பது மட்டுமே உண்மை.

அவளருகே அமர்ந்து அவளது தலையினை வருடிவிட்டான். அவன் தொடுகையை உணர்ந்திருப்பாள் போல "நந்தி" என முணங்கியவளது தேகமோ இறுகியிருந்தது.


அவனது தொடுகையை தவிர்க்கிறாள் புரிந்ததும் வேண்டுமென்றே அவன் நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தம் பதித்தான். அவள் உடல் நடுங்குவது புரிந்தது.

"ஏய் என்னடி ஆச்சு உனக்கு. நான் கிஸ் பண்ணக் கூடாதா? தொடக்கூடாதா? நந்திடி நான். உன்னோட நந்தி. இப்படி மயங்கி கிடக்குற நிலைமையில் கூட என் தொடுகையை வெறுப்பயா.. நீ இப்படி இருக்குறதை பார்த்தால் எனக்கு அவ்வளவு வேதனையா இருக்கு சிவா. ப்ளீஸ் என்னை ஒதுக்கிடாத. நந்தியால நீ இல்லாமல் இருக்கவே முடியாது... நான் உன் நந்தி. எனக்கு சிவா வேண்டும். அவ்வளவுதான். இதுக்கு மறுப்புச் சொல்லக் கூட உனக்கு உரிமை இல்லை" என பலவிதமாய் புலம்பியவன் அவள் கண் விழிக்கும் வரை காத்திருந்தான்.

முழுதாய் ஒரு மணி நேரங் காத்திருந்தவன் அவள் கண்விழிப்பதை அறிந்து "சிவா ஆர் யூ ஓகே" என்றான்.

அவள் தலையை மட்டும் வெறுமனே அசைத்தாள்.

"இரு, டாக்டரை கூட்டிட்டு வர்றேன். அவர் கிளம்பலாம்னு சொன்னால் நாம வீட்டுக்குப் போயிடலாம்" அவன் சென்று டாக்டரை கூட்டி வந்தான். அவரும் போகலாம் என்று சொன்னதும் "வா சிவா" என்று கை நீட்டினான்.

அவள் கட்டிலின் விளிம்பினை பிடித்துக் கொண்டு இறங்க அவள் கையை அதிலிருந்து தட்டிவிட்டு தன் கையினுள் பொதிந்துக் கொண்டான்.

"என்னை டென்ஷன் பண்ணுற மாதிரி வேலையைப் பார்க்காத சிவா. உனக்கு இந்த நந்தியைப் பத்தித் தெரியாது" அதில் கோபம் தான் தெரிந்தது. அந்த வெம்மை அவளைச் சுட்ட போதும் அவள் அசையாமல் 'நீயென்ன நந்தியா?' என்பது போல் பார்த்து வைத்தாள்.

அசையாத அவளது பார்வையை பார்த்து என்ன நினைத்தானோ அவளது கையை இன்னும் இறுக்கமாக பிடித்துக் கொண்டு வெளியே இழுத்துச் சென்றான்.

"ஜூஸ் குடிச்சுட்டு போகலாம். நீ ரொம்ப டயர்டா இருப்ப"

தலை வேண்டாமென அசைந்தது.

"குடிச்சுட்டுத்தான் போகணும்" வம்படியாக இழுத்துக் கொண்டு அந்த கேண்டீனுக்குள் நுழைந்தான்.

ஆரஞ்சு ஜூஸ் அவளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு அவன் எதிரே அமர்ந்துக் கொண்டான்.

குடிக்காமல் தலை கவிழ்ந்தே இருந்தவளை பார்த்தவன் "குடி சிவா" என்றான் அழுத்தமாய்.

சட்டென்று உறிஞ்சு குடித்தவள் அங்கிருந்து எழவும் அவளோடு பின்னே வந்து காரில் ஏறினான்.

"ஏதாவது பேசணுமா சிவா?"

மறுப்பாக தலையசைத்தாள்.

"வாயைத் தொறந்து பேசுடி"

இறுக மூடிக் கொண்டாள்.

அவள் பாவனையைப் பார்த்தவன் திமிர் பிடிச்சவ என முணங்கி ரோட்டைப் பார்த்து வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

எந்த கோவிலில் இருந்து கூட்டி வந்தானோ அந்த கோவில் அருகே வந்ததும் அவள் "இங்கேயே வண்டியை நிறுத்துங்க" என்றாள்.

"இங்கேயே ஏன்? வீட்டுல போய் விட்டுடுறேன்"

"வேண்டாம். இங்கேயே இறங்கிக்கிறேன். நான் நந்தியைப் பார்க்கணும். அவன்கிட்ட பேச வேண்டி இருக்கு"

"அப்போ என்ட்ட பேசு. என்னைத் திரும்பிப் பாரு"

"நான் என் நந்திக்கிட்டதான் பேசணும்" அழுத்தமான அவளது குரலில் இப்போது அவன் பின்வாங்கி வண்டியை நிறுத்திவிட்டு கதவை திறந்து விட்டான். அவனது செயல்பாடுகளில் எல்லாம் கோபமும் வருத்தமும் ஒருங்கே இருந்தது. அதையும் கண்டு காணாது அவள் விறுவிறுவென இறங்கி கோவிலுக்குள் செல்ல நந்தி பையித்தம் பிடிச்சவ.. என அங்கிருந்துக் கிளம்பினான்.

உள்ளே நுழைந்தவளுக்கு நந்தியின் அருகே சென்று அமர்ந்ததும் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது.

"சோதிக்கிறயா நந்தி. இந்த சிவாவையே சோதிக்கிறயா. அவன் யாரு.. ஈஸ்வரனா இல்லை நந்தியா? என்னால எதையும் யோசிக்க முடியல. சட்டுன்னு ஒருத்தனை கத்தியால குத்துறான். இவனை எப்படி நான் ச்சே எனக்கே என்னை நினைச்சு ஒரு மாதிரி இருக்கு. இவனையா நான் காப்பாத்துனேன். அப்போ வீட்டுக்கு வந்தவன் யாரு? அவங்க அம்மா யாரு.. ஒரே ஆள்தானா.. இல்லை வேற வேற ஒருத்தனா.. இப்படியொரு இக்கட்டுல நீ என்னை மாட்டி விடுவன்னு நினைச்சுக் கூட பார்க்கலை. அவன் இரத்தம் வழிய கிடந்தது என்னை எவ்வளவு டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சோ அதுக்கு மேல அவன் ஒருத்தனை இரத்தம் வழிய நிக்க வச்சது டிஸ்டர்ப் பண்ணது. அவன் மனுஷனே இல்லைன்னு தோணுது. நான் நந்தின்னு ஹாஸ்பிட்டல்ல சொன்னதை வச்சு அவன் அந்த பேரை வச்சுக்கிட்டானா?" என்னென்னவோ யோசித்துக் கொண்டே இருந்தவள் "எதோ பண்ணு" என்பது போல எழுந்து வெளியே வந்தாள்.

நடந்துக் கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்க்க இப்போது கடை திறந்திருந்தது. வேகமாக அங்கே விரைந்தவள் வாசலில் இருந்த ஆட்களின் வித்தியாசமான பார்வையை ஏற்றுக் கொண்டே "நந்தி இல்லையா?" என்று கேட்டாள்.

"ஓனரை கேக்குறீங்களா . அவர் வீட்டுக்குப் போயிருக்கார்"

"அவர் வீடு எங்க இருக்குன்னு தெரியுமா?"

"அது தெரியலையே. வர்ற நேரம் தான் வெயிட் பண்ணுங்க"

அவனைப் பார்த்தால் தான் தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் அத்தனை கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்கும் என்பதால் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தாள்.

"உள்ளே வந்துகூட வெயிட் பண்ணும்மா" என்று ஒருவன் அழைக்க அந்த கடையினுள் சென்று அமர்ந்தாள்.


அந்த இடத்தில் இருந்த சிவன் இல்லை. மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் அப்படியே இருந்தது. ஆனால் அந்த இடத்தின் அமைப்பு மட்டும் வேறு மாதிரியாக இருந்தது.


"யார் நீங்க?" அறிமுகமில்லாத குரலில் அவன் பேச நிமிர்த்து பார்த்தவள் யார் நீங்க என்ற பார்வையைத்தான் அவனுக்கும் தந்தாள்.


"சொல்லுங்க? என்னைப் பார்க்கணும்னு சொன்னீங்களா"

"இந்த கடையோட ஓனர் மிஸ்டர் நந்திதேவனை தான் நான் பார்க்கணும்னு சொன்னேன்"

"இப்போ இந்த கடையோட ஓனர் நான் தான்"

"என்ன சொல்லுறீங்க?"

"கடையை இப்போ நான் தான் பார்த்துக்கிறேன்"

"இதுக்கு முன்னாடி இங்க இருந்தவர் எனக்குத் தெரிஞ்சவர் அதான் பார்த்துட்டு போகலாம்னு வந்தேன்"

"ஓ அப்படிங்களா? தேவா சார் என்கிட்ட வந்து கொஞ்ச நாளைக்கு கடையை பத்திரமா பார்த்துக்கோன்னு சொன்னார். சரின்னு நானும் வந்துட்டேன்"

"நான் அவரை பார்க்கணுமே. உங்களுக்கு அவரோட அட்ரஸ் தெரியுமா?"

"தெரியும்.. இப்போ நீங்க போனீங்கன்னாலும் தேவா சார் வீட்டுல இருக்க மாட்டாரே. ஊருக்குப் போயிருக்கார்" ஊருக்கு என்றதும் அவளும் அவனும் சென்ற அந்த ஊரே ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அப்போ அவன் நந்திதானா என யோசித்தவள் "எங்க?" என்று கேட்டாள்.

"அது தெரியல?"

"தாங்க்ஸ் நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று சொன்னவள் வெளியே வந்து தன்னிடம் இருந்த அந்த நம்பருக்கு அழைத்தாள்.

அவள் நேரத்துக்கு மீண்டும் அதே பதில் தான் கிடைத்தது.

அப்படியே தளர்ந்த நடையோடு வீட்டுக்கு வந்தாள்.

ஓபன் பண்ண உடனே கடையே மாத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன? என்ன பிரச்சனையா இருக்கும். இதனாலதான் கார்ல போகும் போதும் அவன் கடையைப் பத்திக் கேட்டதுக்கு அப்படிச் சொன்னானா? வீடு இங்கதான் இருக்கும். வீட்டுல போய் நேர்ல அவனைப் பார்த்தாலாவது பிரச்சனை தீரும்னு நினைச்சேன். ஆளில்லையே. அப்போ நந்தி ஒருத்தன்தானோ.. பின்னே ஏன் ஈஸ்வர்? ஓ காட்... புலம்பியபடியே தெருவில் நடந்தவளை ஆச்சர்யமாக பார்த்தபடி வீட்டினுள் இருந்து வெளியே வந்தாள் பவித்ரா.

அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து "என்ன புலம்பிட்டு போற. என்னாச்சு உனக்கு" என்று வீட்டுக்குள் இழுக்க அவளும் அவளுடன் இணைந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.

"என்னமோ மாதிரி இருக்கடி. ஏதாவது பிரச்சனையா. உன் ஆளு கூட கிளம்பா போனயே.. அவர் ஏதாவது சண்டை போட்டுட்டாரா.." எனக் கேட்க

"பவி! நீ கேக்குற எந்த கேள்விக்கும் என்னால பதில் சொல்ல முடியல. ஆனால் நான் எங்கயோ அவசரப்பட்டுட்டேன். அது மட்டும் தெளிவா தெரியுது"

"என்னென்னவோ பேசுற? "

"ப்ளீஸ் பவி எதையும் கேக்காத. நான் வீட்டுக்குப் போறேன்"

"அந்த நந்தி நல்லவன் இல்லையோ. அதான் இடிஞ்சு போய் இருக்கயா?"

"அவன் நந்தியே இல்லைன்னு தோணுது" எனச் சொன்னவள் அவசரமாய் கிளம்பிவிட்டாள்.

வீட்டுக்கு வந்த பின்னும் போன் போட்டு அவள் பார்க்க ஸ்விட்ச் ஆஃப் தான் பதிலாக கிடைத்தது. அது நந்தி தேவன் அவளுக்குக் குடுத்த போன் நம்பர்..

நடு இரவு ஆன பின்னரும் கூட தூங்காமல் உலாத்திக் கொண்டிருந்த சிவன்யா போன் அடிக்கவும் எடுத்துப் பார்த்தாள்.

அவன் தான்.

பேச வேண்டுமா? ஒரு மனமும் பேசியே ஆக வேண்டும் என்று இன்னொரு மனமும் சொல்ல இருமனதாகவே போனை எடுத்து

"ஹலோ" என்றாள்.

"உனக்குத் தூக்கம் வருதா சிவா. எனக்கு வரலைடி" என்றவனின் குரலில் அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

"நான் பாட்டுக்கு இருந்தேன். நீயா என் லைப்ல என்டர் ஆன. என்னை இப்படி தொந்தரவு பண்ணுறயே நான் பாவம் இல்லையா டி.."

அப்போதும் அவளிடத்தில் மௌனம்.

"பேசுடி" கிட்டத்தட்ட கெஞ்சினான்.

அவள் பேசவே இல்லை.

"இப்போ நீ பேசலை அப்பறம் கிளம்பி அங்கே வந்துடுவேன்"

"என்ன பேசச் சொல்லுறீங்க ஈஸ்வர்"

"கால் மீ நந்தி"

"உங்ககிட்ட கத்தியில குத்துப் பட்டவன் அப்படித்தானே சொன்னான்"

"அவன் சொல்லுவான். ஆயிரம் பேர் அந்த பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுவாங்க. ஆனால் நீ அந்த பேர் சொல்லக் கூடாது. உனக்கு நான் எப்பவும் நந்தியா மட்டும் தான் இருக்க ஆசைப்படுறேன்"

"இங்க பாருங்க ஈஸ்வர். என்னால முடியல. ஏதோ சதி வலையில விழுந்துட்ட ஃபீல். இப்போதைக்கு நந்தி என்னை சோதித்து பார்க்குறதா நினைச்சுக்கிறேன் என்னை விட்டுடுங்க"

"முடியாது"

"வேண்டாம் ஈஸ்வர் இந்த சிவாவைப் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியாது"

"நந்தியைப் பத்தி உனக்குத் தெரியுமா சிவா" ஆழ்ந்த குரலில் கேட்க,

"தெரியும்" என முணுமுணுத்தாள்.

"உனக்கு இன்னும் தெரியல. நீ கோவில்ல பார்க்குற வீட்டுல வச்சு கட்டிப்பிடிச்சு பேசுற நந்தி இல்லை நான். இவன் கொஞ்சம் வேற மாதிரி. உனக்கு சிவன் முன்னாடி ஏன் நந்தி அவ்வளவு அமைதியாய் உக்காந்துருக்குன்னு தெரியுமா? நந்தியோட கேரக்டர் என்னென்னு தெரியுமா?"

"அது அது..."

"எதுவும் தெரியாமலே உனக்கு நந்தியை இந்தளவுக்குப் பிடிச்சுருக்குல்ல. அதுதான் நம்ம இரண்டு பேரையும் ஒரே கோட்டுல நிக்க வச்சுருக்கு. இனி அதுல இருந்து விலகிப் போறது சாத்தியமே இல்லை"

"நீ நந்தியே இல்லைங்கிறேன். இன்னமும் சிவா நந்தின்னு பிணாத்திட்டு இருக்க. மரியாதையாய் போயிடு அதுதான் உனக்கு நல்லது"

"பாருடா.. மரியாதையே இல்லாமல் மரியாதையாய் போயிடுன்னு சொல்லுறதை"

"வேண்டாம் என்னை கோபப்படுத்தாத"

"ஆஹான்...அப்போ அந்த வேலையை மட்டும்தான் இனி உன் நந்தி பண்ணுவான்... கோபப்படுறதுக்கு ரெடியா இருந்துக்கோ சிவா"

போனை கட் பண்ணித் தூக்கிப் போட்டவளுக்கு மூக்குக்கு மேல் கோபம் வந்தது. விட்டால் நெற்றிக் கண்ணைத் திறந்திருப்பாள்.. ஆனாலும் ஏதோவொன்று தடுக்கிறதே... அது என்ன? என்ன? சிவா யோசிக்க அங்கே அவனோ தன் நெற்றிக் கட்டினை கழட்டிவிட்டு கண்ணாடியில் முகத்தினைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்..


தொடரும்....


விமர்சனங்களைத் தெரிவிக்க

👇👇👇

 
அத்தியாயம் - 10



ஆ... ஆ தன் முன் இருந்த நந்தியின் சிலையினை கையினால் ஓங்கிக் குத்திக் கொண்டிருந்தாள் சிவன்யா.


ஆளையும் மண்டையும் பாரு.‌ இவனை சும்மாவே விடக் கூடாது. எப்படி பேசுறான். இவன் என்னைக் கோபப்படுத்துவானா? ஒழுங்கா அவன் பேர் சொல்ல துப்பில்ல. இவன் என்கிட்ட சவால் விட்டுட்டு இருக்கான். கையில சிக்குனா அவன் அடிபட்ட தலையிலயே ஓங்கி ஓங்கி குத்தணும். அப்போத்தான் அவன் மூளை கலங்கி பையித்தியமா போவான்.


அவன் தான் ஏற்கனவே பையித்தியமா இருக்கானே... சிவா பையித்தியம் என மனசாட்சி இடித்துரைத்தது மட்டுமில்லாமல் அவன் கோபப்படுத்தத் தான் செய்வேன். கோபப் பட ரெடியா இருன்னு சொன்னான். அதுவும் நடக்குதே என்கவும் தான் அவள் மூச்சை ஆழ்ந்து இழுத்துவிட்டு அமைதியாக இருந்தாள்.


சிவா கன்ட்ரோல் யுவர் செல்ப் இனி அவன்ட்ட பேசாத அவளுக்கு அவளே சொல்லிக் கொண்டாள்.


இருந்தும் அவன் முகம் அவள் அகத்தினை விட்டு மறையவில்லை. அவ்வளவு நேரமாய் மயங்கிக் கிடந்தவன் தன் நந்தி என்ற அழைப்பைக் கேட்டு கண் விழிக்க அதில் தன் உயிர் மீண்டு வந்ததை அவளால் எப்படி மறக்க முடியும்?

அவன் கண்களில் வழியும் காதலை எவ்வாறு மறுக்க முடியும்?

ஏதோ தவறு இருப்பதாக பட்டாலும் முழுதாய் தள்ளி நிற்க முடியவில்லையே என்று மருகும் மனதினை எப்படி அவளால் சமாதானம் செய்ய முடியும்?

அவன் காதல் உண்மையானது. ஆனால் அவனிடம் உண்மை இருப்பதாக தோணவில்லை. அது மட்டும் தான் இப்போதைக்கு சிவன்யாவின் பெரும் பிரச்சனை. ஆமா நான் ஈஸ்வர்தான். அதுல ஏதாவது பிரச்சனையா என்ன? என்று சொல்லியிருந்தால் கூட அவள் மனம் தேறியிருக்கும். அவன் அப்போதும் அப்படிச் சொல்லாமல் தெனாவெட்டாக நான் நந்திதான் டி என்று சிலிர்த்து நிற்கையில் என்ன முடிவெடுப்பது என்று புரியாமல் குழம்பித்தான் போகிறாள்.

ஒருவனை குத்திக் கிழித்துவிட்டும் அதற்கான குற்ற உணர்வு இல்லாமல் அவனிருப்பது அவளை இன்னமும் கொஞ்சம் ஆட வைத்திருந்தது. அந்த விஷயமே அவனை விலக்கி தள்ளும் முடிவை நோக்கி ஒரு அடியெடுத்து வைத்திருக்கிறது.

ஆனால் அவனிடம் இருந்து நீ விலகி போவது அவ்வளவு சுலபம் அல்ல என்பதனை அவன் அவளுக்கு வெகு சீக்கிரமாகவே உணர்த்தி விட்டிருந்தான்.

--------------------------

"என்னப்பா இப்படி அமைதியாய் உக்காந்துருக்க"

"ஒன்னும் இல்லை அம்மா"

"அந்த பொண்ணு வீட்டுக்குப் போகணுமே ப்பா. நீ இன்னும் கிளம்பாமல் இருக்க"

"அது வேற ஒரு யோசனை அம்மா"

"என்னப்பா ஏதாவது பிரச்சனையா?" கொஞ்சம் பயந்தபடி தான் அவளும் கேட்டாள்.

"அதெதுக்கு உங்களுக்கு நீங்க போங்க. சொல்லணும்னு தோணும் போது நானே சொல்லுறேன்" எனச் சொன்னவன் அவளைக் கோபப்படுத்திப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் அவளுக்கு போன் பண்ணினான்.

அவள் போனை ஆஃப் செய்து வைத்திருக்க "அடியேய் போனை ஆஃப் பண்ணிட்டா உன்ட்ட பேச முடியாதா" உடனே மாணிக்கத்துக்கு அழைத்தவன், அவளிடம் போனை குடுக்குமாறு கேட்டான்.

போனை வாங்கியதும் "இப்போ எதுக்கு கால் பண்ண?" என்று எகிறிக் கொண்டு கேட்டாள்.

"கொஞ்சமா கோபப்படுத்திப் பார்க்கத்தான்"

"இங்க பாரு.. போனை வச்சுட்டு ஓடியே போய்டு. வீணா என்னை உறண்ட இழுக்காத"

"நீ மரியாதையாய் பேசும் போது கூட எனக்கு ஒன்னுமே பீல் ஆகல. இப்போ இப்படிப் பேசுற பார்த்தியா எனக்கு நிறைய தோணுது"

"என்ன தோணுது?"

"கடுப்பா கேட்டால் எப்படி சிவா"

"பேரைச் சொல்லி கூப்பிடாத இன்னும் கடுப்பாகுது இப்போ எதுக்கு போன் பண்ண. உன்கிட்ட பேசக் கூடாதுன்னு தானே நான் போனை ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணி வச்சேன்"

"உன்னதை மட்டும் இல்லை. என் மாம்ஸ் போனையும் நீ ஸ்விட்ச் ஆஃப் பண்ணி வச்சுருக்கணும். அதை நீ செய்யலை. அப்பறம் எதுக்கு போன் பண்ணன்னு கேட்ட இல்லையா? அதாவது சிவா நம்ம கல்யாண விஷயத்தைப் பத்தியும் அடுத்தடுத்து நடக்க வேண்டிய விஷயங்களைப் பேசலாம்னு தான்"

"நடக்காத விஷயத்தைப் பத்திலாம் நீ பேசக் கூடாது"

"நந்தி நினைச்சால் எல்லாமே நடக்கும் சிவா" அதில் அதீத அழுத்தம் இருந்தது.


"உன் பேரே நந்தி கிடையாது. இதுல நீ என்னென்ன பேசுற"

"நான் நந்தி இல்லைன்னு நீ நினைக்குறயா?"

"ஆமா"

"நான் நந்தி அப்படிங்கிறதால மட்டும் தான் நீ என்னைத் தேடி வந்த சிவா. மயங்கிக் கிடந்த என்னை என்னென்னு சொல்லிக் கூப்பிட்ட. எதுவுமே தோணாமலா நீ நந்தின்னு அந்த நேரத்துல கூப்பிட்டு நான் கண் முழிக்கணும்னு பாடுபட்ட.. நான் நந்திதான். அதேமாதிரி நீ என்னோட பொண்டாட்டி தான். அதுல எந்தவித மாற்றமும் இல்லை. இந்த கல்யாணம் சம்பிரதாயம் எல்லாம் குடும்பத்துக்காக மட்டும்தான்"

"எனக்கு எதுவுமே புரியல ஈஸ்வர்"

"ப்ச் எத்தனை தடவை சொல்லுறது நான் நந்தி" கோபமாய் அவன் சொல்ல "இந்த கோபம் தான். இந்த மூர்க்கத்தனம் தான் என்னை ரொம்ப யோசிக்க வைக்குது ஈஸ்வர்" என்றாள் சிவா.

"நந்தி கோபத்தைப் பார்த்து சிவா யோசிக்கிறது புதுசு தெரியுமா? பட் ஐ லைக் இட்"

"சரி நீ நந்திதான்.. அப்போ ஈஸ்வர் யாரு? அதைச் சொல்லு. ஏன் அந்த கடை இப்போ வேற ஒருத்தன்கிட்ட இருக்கு"

"நேத்துக் கடைக்குப் போனயா என்ன?"

"ஆமா"

"சந்தேகப்பட்டு அங்க போய் விசாரிக்குற அளவுக்கு வந்துருக்கயா சிவா? நான் சொல்லுறதை நீ நம்பவே மாட்டயா"

"நீ என்ன சொன்ன? நான் நம்பாமல் போறதுக்கு"

"ஐ லவ் யூ சொன்னேன். இனியும் சொல்வேன். அந்த காதல்ல உனக்கு நம்பிக்கை இருந்திருந்தால் என்னைப் பத்தின சந்தேகம் உனக்கு வந்திருக்காது"

"இது சந்தேகம்னு இல்லை.. ஒருவகையான குழப்பம்.. நிஜமாவே நீ நந்தின்னா எனக்கு ஏன் இவ்வளவு குழப்பம் வரணும். உள்ளே அவ்வளவு கேள்வி இருக்கு ஈஸ்வர். நீ காலையில ஊருக்குக் கூப்பிட்டு போகும் போது இருந்த மனநிலையில நான் இல்லை. இவ்வளவு ஏன் உன் செழிப்பான அந்த வீட்டைப் பார்த்துக் கூட நான் பயந்தேன்தான் தவிர உன்னை விலக்கி வைக்கணும்னு நினைக்கல. ஆனால் அசால்ட்டா ஒருத்தனை நீ கத்தியால குத்தும் போது எனக்கு வலிச்சது ஈஸ்வர்"

"அடியேய் அவனை சும்மா விட்டுருந்தால் அவன் என்னையே போட்டுத் தள்ளியிருப்பான்"

"அப்போ நீயென்ன ரவுடியா"

"ஆமாடி விதவிதமா பேரை வை ரொம்ப நல்லா இருக்கும். ஏன்டி இப்படி உசுரை வாங்குற"

"நான் வாங்கலை. நீதான் அப்படி நடந்துக்கிற"

"சிவா அவன்தான் முதல்ல ஆரம்பிச்சான். நான் அன்னைக்கு ரோட்டுல அடிபட்டு கிடந்தேனே அது அந்த ஆதியோட வேலைதான். அன்னைக்கு அந்த எதிர்பாராத தாக்குதலை நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆனாலும் அதுல எனக்கு நல்லது நடக்கப் போய் நான் அவனை போனாப் போகுதுன்னு விட்டு வச்சேன்"

அவள் மௌனமாக இருந்தாள்.

"என்ன யோசிக்கிற இப்படிப்பட்டவன்னு தெரிஞ்சிருந்தால் இவனை அப்படியே விட்டுட்டு வந்துருக்கலாம்னு நினைக்கிறயா?"

"நான் ஒன்னும் கல்நெஞ்சக்காரி இல்லை" அவள் உதடு சுழிக்க போன் பேசிக் கொண்டிருந்தவன் அவளது சுழித்த உதடு எந்த திசையில் சென்றிருக்கும் என்று அனுமானித்துக் கொண்டு கற்பனையில் இருந்தான்.

"ஈஸ்வர்" அவன் பேசவில்லை என்றதும் கத்தினாள்.

"அடச்சே கத்தாத சிவா. எனக்குக் காது கேக்கும்"

"எல்லாம் கேக்கும். பேச மட்டும் கசக்கும் அதான"

"உன்ட்ட பேசுறதுக்கு போய் நான் கசக்குதுன்னு சொல்லுவேனா சிவா. வலியில இருக்கும் போதே உன்ட்ட மட்டும்தான டி இந்த நந்தி பேசிட்டு இருந்தான்"

"எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. நீ நிஜமாவே நந்திதான்னு கன்பார்ம் பண்ணிக்க ஆதாரம் வேண்டும்"

"என்ன? ஆதார் கார்டு அனுப்பி வைக்கணுமா?" எரிச்சலாக கேட்டான்.

"நல்ல ஐடியா. அப்படியே உன்னோட எல்லா ஐடியும் அனுப்பி வை..."

இவளைக் கோபப்படுத்தணும்னு நாம போன் பண்ணால் இவ நம்மளை கோபப்படுத்துவா போல என்றெண்ணியவன் "சிவா நேத்து உன்னை அந்த ரூம்க்குள்ள கூட்டிட்டு போனேன் ஞாபகம் இருக்கா" என்றான். அந்த ஆழ்ந்த குரலில் இருந்த அழுத்தம் அவளை மீண்டும் அங்கேயே கொண்டு வந்து நிறுத்தியது.

"ம்ம்"

"அந்த ரூம்ல நீ என்ன உணர்ந்த"

"அது அது.. நீ நந்தி... நான் சி...." என்று சொல்லத் தொடங்கியவளை வெளியே இருந்து தங்கம் "சிவா வெளிய வா. மாப்பிள்ளை வந்துருக்காரு" என்று சொல்ல இவள் போனைக் காதில் வைத்தபடியே ஆர்வத்துடன் போக அங்கே ராசம்மாள் முன்னே வர அவள் பின்னாலே வந்த நந்தி போனைக் காதில் வைத்துக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து மென்மையாய் புன்னகைத்தான்.


வெளியே இருந்தே பேசி நம்மளே வெறுப்பேத்திருக்கான் என்று எண்ணியபடி போனைக் கட் பண்ணியவள் வாங்க என்பது போல தலையை மட்டும் ஆட்ட அவனும் போனை பாக்கெட்டில் போட்டுவிட்டு இன்னும் அழகாய் சிரித்தான்.


"கல்யாண விஷயமா அடுத்து நாம எதுவும் பேசிக்கலை இல்லையா? அதான் என்னென்னு கேட்டுட்டு போகலாம்னு வந்தோம்" ராசம்மாள் ஆரம்பித்து வைக்க, "நீங்க தான் என்ன பண்ணுறதுன்னு சொல்லணும்" என்றான் மாணிக்கம்.

என்னமோ அவளுக்கு படபடப்பாகவே இருந்தது.

"என்ன சிவா நெர்வஸ்ஸா இருக்க போல. ஏதாவது பிரச்சனையா?"

பிரச்சனையே நீதான்டா இப்போ வந்து பாவமா முகத்தை வச்சுட்டு கேக்குறயா? உன்னை... என்று பல்லைக் கடித்தவள் பல்லைக் காட்டியபடி "ச்சே அப்படிலாம் இல்லை ஈஸ்.. நந்தி" அவள் தடுமாற அவனோ கண்கள் இடுங்க அவளைப் பார்த்தான்.


"டேய் தேவா! கல்யாணம் சொன்னதால அவ அப்படி இருப்பா போல டா. இது எல்லாருக்கும் சகஜமா வர்றதுதானே" அவள் அம்மா தேவா என்று அழைக்கவும் சிவன்யாவிற்கு அந்த தேவா என்ற பெயரும் இடித்தது.


"இல்லைம்மா அன்னைக்கு கூட பார்க்குறப்போ நல்லா இருந்தா. இன்னைக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கா. அதான் உடம்பு எதுவும் சரியில்லையோன்னு நினைச்சேன்"


"நீ அவகூட பேசிட்டு இரு நாங்க இங்க பேசிக்கிறோம். நீங்க என்ன சொல்லுறீங்க"


"சிவாம்மா தம்பியைக் கூட்டிட்டு உள்ளே போய் பேசு" என்று மாணிக்கமும் சொல்லிவிட வேற வழியின்றி அவனைக் கூட்டிக் கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தாள்.


"கட்டை பிரிச்சுட்டீங்களா.. எப்போ"

"ஆமா சிவா.. நேத்துதான் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு போய்ட்டு வந்தேன்"

"இப்போ எந்த பிரச்சனையும் இல்லைல"

"அதெல்லாம் இல்லை சிவா"

போன்ல பேசும் போது வித்தியாசமா பேசுனான். இப்போ என்ன அநியாத்துக்கு நல்லவன் மாதிரி பேசுறான் என்ற ரீதியில் அவள் பார்க்க அவளது மனசாட்சியே போன்ல அவனை மரியாதையே இல்லாமல் அந்த பேச்சு பேசுன. இப்போ என்ன மரியாதை பொங்கி வழியுது என்று திருப்பிக் கேட்க, அவளுக்கே தான் நடந்துக் கொள்வது வித்தியாசமாகத்தான் பட்டது.


"கடையை பத்தி கேட்டேல சிவா" என்று அவனே ஆரம்பிக்க "ஆமா நேத்து கடை ஓபன்ல இருந்துச்சா.. சரி நீங்கதான் இருப்பீங்கன்னு உள்ள போனேன். பார்த்தால் இன்னொருத்தன் நான்தான் பார்த்துக்கிறேன்னு சொன்னான். ஏன் இந்த முடிவு?" இப்போதாவது அவன் சொல்லுவான் என்ற எதிர்பார்ப்பில் அவள் கேள்வி கேட்டாள்.


"அம்மா சோசியரை பார்த்து கல்யாண விஷயம் பேசணும்னு கூட்டிட்டு போனாங்க. அவர் என்னடான்னா கல்யாணத்தைப் பத்தி பேசுறதுக்கு முன்னாடியே கடையைப் பத்தி பேசி இப்போதைக்கு அங்க போகாமல் இருக்க சொல்லிட்டாரு. சரி கல்யாணம் முடியட்டும் அதுவரைக்கும் எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒருத்தன் இருந்தான் அவனைப் பார்த்துக்கச் சொல்லி கேட்டுட்டேன்"

மீண்டும் அவளுக்குக் குழப்பம்.. அவ்வளவு செல்வச் செழிப்பு மிக்கவனுக்கு இந்த கடையே தேவையில்லை என்பதை இவளிடம் சொல்வதற்கு என்ன....?

இதைவிட இவனிடம் எனக்கு எந்தவித உணர்வும் வர மறுக்கிறது ஏன்?

ஈஸ்வர் என்று கூப்பிடக் கூட நா எழவில்லை. போனில் பேசும் போதும் அவனோடு காரில் பேசும் போதும் அவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கும் எனக்கு இன்று என்ன ஆனது... அவளின் யோசனையை கலைக்கும் விதமாக,

"உன்னை கோவில்ல பார்க்கும் போதே நீ இல்லைன்னா நான் இல்லைங்கிற முடிவுக்கு வந்துட்டேன். கல்யாணத்துக்கு அம்மா நாள் பார்த்துட்டாங்க. ஒரு மாசம்தான் இடையில இருக்கு. அதுக்கும் முன்னாடியே நாள் பார்த்தாங்க. ஆனால் எதுவும் சரியா அமையல.. சிவா" என்று அவள் கிட்டே நெருங்கி கையைப் பிடிக்க முற்பட அவள் இரண்டு எட்டு பின்னால் எடுத்து வைத்தாள். தேகம் முழுக்க அதிர்ந்தது.


அவளைப் பொறுத்த வரை நந்தியுடனான இந்த தொடுதல் எல்லாம் பழகிய ஒன்றுதான். அப்படியிருக்க கரம் பிடிக்க வந்த நந்தியின் கையை விட்டுவிட்டு அவள் நகர்ந்தது அவளுக்கே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அய்யய்யோ கோபமாய் மறுபடியும் பிடிச்சு இழுப்பானே என்று அவள் எதிர்பார்த்திருக்க "சாரி! ஒரு ஆசையில தொட வந்துட்டேன். வெளிய போகலாம்" என்று தயங்கியபடி அவன் நின்றுவிட, அவள் கையில் இருந்த போனும் அவளைப் போல அதிர்ந்தது. தவறு நடக்கப் போவதன் அறிகுறி தெளிவாக அவளுக்குத் தென்பட்டது.


போனைப் பார்த்தாள்... அவனேதான்.. இங்கொருத்தன் எதிரில் இருக்க இப்போது போனில் அழைப்பவன் யார்? என்ற கேள்வியோடும் பயத்தோடும்


"ஈஸ்வர்" என்று அழைக்க...

"நந்தி.. நந்திடி... நந்திகேஸ்வர்.." என்றிருந்தான் அவன் கடுங்கோபத்துடன்...


தொடரும்


விமர்சனங்களை தெரிவிக்க

👇

 
அத்தியாயம் - 11



"நந்தி டி.. நந்திகேஸ்வர்" அவ்வளவுதான்.. அதன் பின் அவன் பேசவே இல்லை. லைன் கட்டாகியிருந்தது. அதில் தெறித்த கோபம் அவளை என்னவோ செய்தது.


இவ்வளவு நாளும் உறுத்திக் கொண்டிருந்த கேள்விக்கு விடை கிடைத்துவிட்டது. அது அவ்வளவு உவப்பானதாக இருக்கவில்லை. சிவாவால் இந்த விஷயத்தினை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. அவன் ஏதோவொரு விஷயத்தினை மறைக்கிறான் என்பது தெரியும். ஆனால் அது இப்படியொன்றாக இருக்கும் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.


அய்யோ இது தெரியாமல் இங்க சம்மதம் சொல்லி என்ன பண்ணுறது என்று தலையிலே அவள் அடிக்க வாசலிலே நின்று அவளின் செய்கைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் வேகமாக "ஏய் சிவா என்னாச்சு உனக்கு? ஏன் தலையில அடிச்சுக்கிற? நான் தான் சாரி கேட்டுட்டேன்ல" என்றான்.

"நீங்க டுவின்ஸா?"

"வாட்.. டுவின்ஸா? என்னாச்சு உனக்கு" அவனுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.

"நந்... சாரி தேவா. நீங்க டுவின்ஸ்தானே.. உங்க அண்ணன் ஆர் தம்பிதான் நந்திகேஷ்வரா"

"நந்திகேஷ்வரா அது யாரு? எனக்கு அண்ணன் தம்பி அப்படின்னு யாரும் இல்லை. நான் ஒரே பையன்தான் எங்க அம்மா அப்பாவுக்கு"

"அப்பறம் எப்படி அவன் உங்களை மாதிரியே இருந்தான்"

"எவன் அவன். என்னை மாதிரியே இருக்குறது.. நீ பேசுறது எதுவும் சுத்தமா புரிய மாட்டேங்குது"

"எனக்கும் தான் என்னைச் சுத்தி என்ன நடக்குதுன்னு புரிய மாட்டேங்குது"

"சிவா எதுவும் பிரச்சனையா?"

"தேவா நீங்க நீங்க உங்களுக்கு தலையில அடிபட்டுருந்தது இல்லையா. அது எப்படி? "

"அதுவா நேம் போர் கீழ விழுந்து அது உரசிட்டு போனதால அந்த காயம்"

"அதனாலதான் கடையில நேம் போர்டு இல்லையா?"

"ஆமா"

"உங்களோட போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப்னு இருந்ததே"


"அது அந்த போர்டு விழும் போது மொபைல் தவறி போனும் உடைஞ்சுடுச்சு சிவா. இன்னைக்குத்தான் சரி பண்ணேன்"

"ச்சே ச்சே" மீண்டும் அவள் தலையில் அடித்துக் கொள்ள, "ஏய் என்னாச்சு. மறுபடியும் மறுபடியும் ஏன் தலையில அடிச்சுக்கிற?" என்று பதறிப் போனான்.


"உங்களை மாதிரியே ஒருத்தனை மீட் பண்ணேன். உங்க கடைக்கு முன்னாடி தான் அவன் இரத்தம் வழிய படுத்துக் கிடந்தான். அவனை ஹாஸ்பிட்டல்ல சேர்த்துட்டு பார்க்கும் போது அந்த முகம் உங்களோட முகம். நான் நினைச்சது அது நீங்கன்னு. பட் அது வேறொருத்தன்" என்று நடந்ததை அவள் சொல்லவும்

"அவனைத்தான் லவ் பண்ணுறயா? அதனாலதான் அம்மாவோடு நான் பொண்ணு கேட்டு வந்ததும் சரின்னு சொன்னயா? அதுக்கு முன்னாடிலாம் நாம பார்த்துக்கிட்டோமே‌.. அந்த சமயத்துல உனக்கு வேறெந்த உணர்வும் தோணலையா?" சிவா வலியோடு அவன் கேட்டான். இடைப்பட்ட நாட்களில் அவனின் மனம் என்னென்னவோ கற்பனை செய்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தது.


அதை மறைத்துக் கொண்டு தன்னைப் பார்த்தவனை நிமிர்ந்துப் பார்த்தவள் "சாரி தேவா.. தப்பு என் பேர்லதான். நான் தெளிவா இல்லாமல் போயிட்டேன். அப்பவே உங்ககிட்ட பேசியிருக்கணும். என்னை மன்னிச்சுடுங்க. அவனைத் தவிர என் மனசுல வேற யாரும் இல்லை. நீங்க அவன மாதிரி இருக்கலாம். உங்க நேம் நந்தியாய் இருக்கலாம். ஆனால் நான் நேசிக்குற நந்தி நீங்க இல்லை" உறுதியாய் அவள் பேசுவதைக் கண்டவன்..

"ஆல் த பெஸ்ட் சிவா. குழப்பம் எங்க இருந்து வந்தாலும் இப்போ வலி எனக்கும் தான். இது இப்படின்னு தெரிஞ்சுருந்தால் நான் ஆசையை வளர்த்திருக்க மாட்டேன். பரவாயில்லை. நீ... நீங்க நந்தியின்னு சொல்லாமல் தேவான்னு சொல்லும் போதே எனக்கு நிறைய புரிஞ்சுடுச்சு" அவளை விட்டுவிட்டு வெளியே வந்தவன் அம்மாவிடம் பேசி உடனே அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டான்.


உள்ளே இருந்தவள் தன் மொபைலை வேகமாக ஆன் செய்ய அதில் அவனது அத்தனை ஐடியும் வந்து குமிந்திருந்தது.

அத்தனையிலும் இருந்தது நந்தி.. நந்திகேஷ்வர்தான்.

அவள் ஈஸ்வர் என்று சொன்னாலும் நந்தி நந்தி என அவன் அழுத்திச் சொன்னது எதனால் என்பது புரிந்தது. ஒருபக்கம் நிம்மதியாக இருந்தாலும் அவன் மீது அளவுகடந்த கோபம் வந்ததால் மொபைலில் இருந்து அழைப்பு விடுத்தாள். அவன் உடனே எடுத்தப் போதும் பதில் பேசவே இல்லை.


"நந்தி..."

"கால் மீ ஈஸ்வர்"

"உன் இஷ்டத்துக்கு எல்லாம் என்னால கூப்பிட முடியாது டா"

"அதான உன் இஷ்டத்துக்குத்தானே இருப்ப"

"இங்க பாரு கோபத்தை அடக்கிட்டு நான் பேசிட்டு இருக்கேன். ஒழுங்கா பேசு"

"ஒழுங்காத்தானே.. இந்தா பேசுறேன். நான் நந்தி இல்லைன்னு உனக்கு சந்தேகம் இருந்தது. அது இப்போ தீர்ந்துடுச்சுல.. பின்ன என்ன? நீ கேட்ட அத்தனை ஆதாரமும் உனக்கு அனுப்பிட்டேன். போய் வேற வேலை இருந்தால் பாரு"


"என்ன நினைச்சுட்டு இதெல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்க"


"எந்த நினைப்புக்கும் அர்த்தம் இல்லாமல் பண்ணிட்டு இப்போ வந்து நீ என்னை கேள்விக் கேட்குறயா?"


"நந்தி இப்படிப் பேசிட்டு இருந்தால் அப்பறம் எனக்கு கோபம் வந்துடும்"


"அதென்ன உனக்குப் புதுசா"


"தப்பு உன் மேல தான் நந்தி"


"ஆமாடி உன்னை உசுருக்கும் மேல நினைச்சேன்ல அதுதான் நான் பண்ண தப்பு"


"அப்பறம் நாங்க மட்டும் என்னவாம்"


"உண்மையைச் சொல்லு நீ அப்படி நினைச்சயா. அப்படி நினைச்சுருந்தால் அந்த தேவா எப்படி உள்ள வந்தான்"


"உன்னை மீட் பண்ணுறதுக்கு முன்னாடி நான் அவனைத் தான் மீட் பண்ணேன். அவன் முகமும் உன் முகமும் ஒரே மாதிரி இருக்கு. பேர் கூட.. அப்படியிருக்கும் போது நான் என்னென்னு நினைக்குறது"


"ஆயிரம் பேர் இருக்கட்டும். நீ எப்படி என்னை விட்டுட்டு அவனை நினைக்கலாம். இந்த நந்தியும் அவனும் ஒன்னா நீ. நான் உனக்கு ஸ்பெஷல் இல்லையா?"


"நந்தி எனக்கு எப்பவும் ஸ்பெஷல்தான். நீங்க இரண்டு பேர்னு எனக்குத் தெரியாதே"

"அவன் கிட்ட போனாலே உன்னால புரிஞ்சுக்க முடியாதா.. அவன் நந்தி இல்லைன்னு"

"அவன் கூட சேர்த்து வச்சு சந்தேகப்படுறயா நந்தி"

"வாட்.. நான் என்ன கேக்குறேன் நீ என்ன பேசுற"

"எஸ் நீ கேக்குறதுக்கு வேறென்ன பேர் வைக்குறது"

"போனை வச்சுட்டு போயிடு. பையித்தியம் மாதிரி உளறிட்டு"

"வெயிட் அதுக்கு முன்னாடி இன்னுமொரு ஒரு டவுட் இருக்கு"

"என்ன?"

"ஆக, உனக்கு தேவாவைப் பத்தி தெரியும்"

"ம்ம் தெரியும்"

"அப்போ தெரிஞ்சே தான் எல்லாத்தையும் பண்ணியிருக்க. நான் உனக்கு என்ன பாவம் பண்ணேன் நந்தி" அவள் பேச்சு வேறு திசையில் பயணப்பட அவன் உள்ளுக்குள் உஷாரானான்.

"பழியைத் தூக்கி என் தலையில போடுறயா சிவா"

"அந்த கடையைப் பத்தி சொல்லியிருக்கேன். அவனோட பிறந்தாளைப் பத்தி, அவன் அம்மாவோட வீட்டுக்கு வந்ததை சொல்லியிருக்கேன்.. ஆனால் நீ எல்லாத்தையும் கேட்டு அமைதியாய் இருந்துட்டு அப்பறமா வந்து என்னை தனியாய் கூட்டிட்டு போய் பேசுற. நான் ஏதாவது கேட்டாலும் மழுப்புற மாதிரியே பேசுன.. அவனுக்கும் தலையில அடிபட்டுருக்கு. உனக்கும் அடிபட்டுருந்தது. நான் என்னென்னு நினைக்குறது. அன்னைக்கு ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து போன் பண்ணயே அப்பவே சொல்லியிருக்கலாம்ல. சிவா நீ பேசுறது வித்தியாசமாக இருக்கு. நான் உன்னை இதுக்கு முன்னாடி பார்க்கலை. அடிபட்டுக் கிடந்தப்போ தான் நான் பார்த்தேன்னு உண்மையை சொல்லியிருந்தால் நான் என்ன திட்டவா போறேன். அந்த தேவன் மேல எனக்கு பெருசா இன்ட்ரெஸ்ட் எல்லாம் இருந்தது இல்லை. அவன் என்னைத் தொட வந்தப்போ கூட நான் தள்ளித்தான் நின்னேன். கல்யாணம் பேசும் போது அவன்தான் நான் நினைச்ச நந்தின்னு கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொன்னேன். சொல்லிட்டும் உன்கிட்ட சொன்னேன்ல அப்பவாவது சொல்லியிருக்கலாம்ல அவன் நந்திதேவன்.. நீ லவ் பண்ணுற நந்தி அவன் இல்லை... ஏன் சொல்லல? அப்போ நீ ஏதோ ப்ளான் போட்டு வச்சுருக்க.. எப்படியோ இந்த காதல் அப்படிங்கிற பேரால நான் பையித்தியம் பிடிக்காத குறையாய் சுத்திட்டு இருந்தது தான் மிச்சம். சரி நேத்து அவ்வளவு நேரம் கேக்குறேன் அப்பவாவது ஒழுங்கா அதுக்கு பதில் சொன்னயா. எல்லாத் தப்பையும் நீ பண்ணிட்டு இப்போ என்னை குறைச் சொல்லுறயா.. நந்தி.. சாரி ஈஸ்வர்‌. இனி நாம பேசிக்கிறதுக்கு எதுவும் இல்லை. எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. நீ நினைச்சிருந்தால் இதைத் தடுத்துருக்கலாம். ஆனால் நீ என்னை தப்பு பண்ண வச்சுட்ட. தேவையில்லாமல் ஒருத்தனோட மனசை நான் கொண்ணுட்டேன்"

"அப்போ என் மனசு?"

"அந்த மனசுக்கு என்ன ஈஸ்வர். இது உங்க வாழ்க்கை உங்க விருப்பம். உங்க இஷ்டப்படி வாழுங்க. என்னை விட்டுடுங்க. இனி நான் உங்ககிட்ட பேசப் போறது இல்லை. என்னை நீங்க ஏமாத்திட்டீங்க. பொய் சொல்லுறது மட்டும் பொய் கிடையாது. உண்மையை மறைச்சாலும் அது பொய்தான்"


"சிவா.. பொறுமையாய் பேசு"


"நீங்க பொறுமையாய் என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாம்ல. அதைவிட்டு இப்போ என்கிட்ட மட்டும் பொறுமையை எதிர்பார்க்குறது உங்களுக்குத் தப்புன்னு தோணலையா?"

"என்னடி விட்டால் ரொம்ப பேசுற. அப்போ அந்த தேவா தான் உனக்கு முக்கியமா? அவனைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறயா" கோபத்தில் வார்த்தைகள் வேறு விதமாய் வந்து விழ,

"நந்தி... இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை நீ பேசுன.. அவ்வளவுதான்.. உன்னை கொல்லக் கூட நான் தயங்க மாட்டேன். என்னடா நினைச்சுட்டு இருக்க நீ" அவளின் கோபத்தில் இப்போது தடுமாறி நின்றான் நந்தி..

"சிவா... சாரி.."

"ச்சே.. பேசாதன்னு சொன்னேன்.. பேசுனா வாயை கிழிச்சு விட்டுடுவேன். உனக்கென்ன தெரியும் என்னைப் பத்தி"


"நீ தேவா பாவம்னு சொன்னயா அதான் கோபத்துல"

"அவன் பாவம் இல்லையா. உன் காதலால நான் கஷ்டப்படலாம். அவன் எதுக்காக கஷ்டப்படணும். அவன் பாவம் தான். அதுக்காக அவனை நான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு எப்படி நீ சொல்லலாம்"

"இப்பவும் நான் சொல்லலைன்னா அவனும் நானும் வேற வேறன்னு உனக்குத் தெரிஞ்சுருக்காது சிவா. அதான் கோபத்துல அப்படிச் சொல்லிட்டேன்"

"உண்மைதான். ஆனால் சொல்ல வேண்டியது யாரோட கடமை. என் இடத்துல நீயிருந்து யோசிச்சுப் பார்க்கணும் ஈஸ்வர்"

"ஆ... ஈஸ்வர் ஈஸ்வர்... வேண்டாம் சிவா.. எனக்கு பயங்கர கோபம் வருது. நீ என்னை மட்டும் தான் தப்பு சொல்லுற.. நீ மட்டும் என் முன்னாடி இருந்தால் அவ்வளவுதான்"

"கொலை பண்ணிடுவயா ஈஸ்வர். அது உனக்கு புதுசு இல்லையே.. அதைச் செய். ஒருவகையில அது எனக்கு விடுதலைதான். இந்த ரணத்துல இருந்து நான் தப்பிச்சு நிம்மதியாய் போய் சேர்ந்துடுவேன்"

"ஏன்டி இப்படி உயிரை வாங்குற"

"இத்தனை நாளும் உன்னை நினைச்சதே உயிர் போற மாதிரி வலிக்கத்தான் செய்யது ஈஸ்வர். பரவாயில்லை விடுங்க"

"நந்தின்னு கூப்பிடு டி"

அவளிடம் இருந்து விரக்தியான சிரிப்பு வந்தது.

"இப்பவும் உங்க இஷ்டம். நீங்க ஆசைப்பட்டா நான் நந்தின்னு சொல்லணும். இல்லைன்னா ஈஸ்வர்னு சொல்லணும். இது எல்லாத்தையும் விட நீங்க தப்பு பண்ணிட்டீங்கன்னு நான் சொல்லிட்டு இருக்கேன். நீங்க உப்பு பெறாத பேர் விஷயத்தை பிடிச்சுத் தொங்கிட்டு இருக்கீங்க. வேண்டாம் ஈஸ்வர் நான் ரொம்ப டயர்ட்டா இருக்கேன் முடியல. எந்த இடத்துல நான் தடுமாறுனேன்னு எனக்குத் தெரியல"


"நான் அம்மாவைக் கூட்டிட்டு இன்னைக்கு வரலாம்னு நினைச்சேன் சிவா. அதுக்குள்ள இவ்வளவு நடந்துடுச்சு"

"வந்து என்கிட்ட அடிவாங்கிப் போயிடாதீங்க. அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன். என்னைப் பார்க்காத வரைக்கும்தான் உங்களுக்கு நல்லது"

"அப்போ வருவேன். உன்னைப் பார்க்காமல் கிடைக்குற நல்லது எனக்குத் தேவையில்ல.. நான் ஆரம்பிச்ச பிரச்சனைக்கு நானே முடிவு எழுதிடுறேன்"

"அந்த முடிவில எனக்கு இஷ்டம் இல்லை.. இனி என் மனசுல நந்திக்கும் இடமில்லை" எனச் சொல்லி போனை வைத்துவிட்டாள்.

என்ன சொன்ன சிவா! சிவா மனசுல நந்தி இல்லைன்னா.. எப்படி அதை உன்னால சொல்ல முடியும். சிவா மனசு முழுக்க நந்தி மட்டும்தான் இருப்பான் எனக்குத் தெரியும். என்னை நீ வேண்டாம்னு சொல்ல முடியாது. நான் வருவேன் சிவா. காத்திரு... என்று தன்னைத் தேற்றிக் கொண்டவனுக்குத் தெரியாது சிவா மனசு வைக்காமல் அவளை நந்தியால் நெருங்க முடியாது என்று...


தொடரும்...


விமர்சனங்களை தெரிவிக்க



👇👇👇

 
அத்தியாயம் - 12


கோவிலுக்குச் செல்வது கூட அவளிடம் குறைந்துவிட்டது. தங்கம் அவளின் நிலையை கண்ணுற்று என்னவென்று விசாரித்தாலும் அவள் எந்தவித பதிலும் சொல்லவில்லை. மாணிக்கம் அவளை அவ போக்குல விட்டுடு என்று சொல்லி முடித்துக் கொண்டான்.


அந்த அறையே கதியென்று கிடந்தவளுக்கு கனவிலும் நினைவிலும் அவன் முகம் மட்டும்தான். அன்று அன்னையோடு வந்தவனையும் கோபத்தில் திட்டி அனுப்பி வைத்துவிட்டாள்.


அவன் எவ்வளவோ தன்னிலை விளக்கம் கொடுக்க முன்வந்த போதும் அவள் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.


அப்போதுதான் அவன் அந்த வார்த்தையை சொல்லிச் சென்றிருந்தான்.


"சிவன் தன்னை நெருங்கி வர்றவங்களை போட்டு ஒரு வழி பண்ணுவான்னு தெரியும். அந்த சோதனையெல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு அவங்களோட பக்தியோட ஆழம் எல்லாருக்கும் தெரியுற மாதிரி பண்ணுவான். இப்போ நீ பண்ணுறதையும் நான் அந்த மாதிரி தான் எடுத்துக்க போறேன். நீ என்ன பேசணுமோ பேசு. என்ன செய்யணும்னு நினைக்குறயோ செய்.. ஒரு நாள் என்னோட காதல் ஆழம் புரியும். அன்னைக்கு அந்த காதலை புரிஞ்சுக்கிட்டு நீயும் அதுக்குள்ள மூழ்கத்தான் போற.. இப்போ போறேன். திரும்பி வருவேன்" அதெல்லாம் இப்போதும் நந்தியின் குரல் காதிலும் ஒலிப்பது போலிருந்தது.


பவித்ரா இவளின் நிலையை கேட்டு இங்கே வந்து பார்க்க, அவளைப் பார்த்தும் மௌனமாக இருந்தாள்.


"சிவா! இப்போ எதுக்கு முகத்தை இப்படி வச்சுட்டு இருக்க. கோவிலுக்கு கூட வரமாட்டுற? என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க. அண்ணன் கூட ஏதாவது பிரச்சனையா?"


"நொண்ணனை பத்திப் பேசுறதா இருந்தால் இங்க இருக்காத ஓடிடு"


"ஏன்டி இப்படி பேசுற?"


"அவனுக்கு நீயென்ன வக்காலத்தா"

"வீட்டுக்கு வந்தவங்களையும் மூஞ்சுல அடிச்ச மாதிரி பேசி வாசல்லயே அனுப்பி வச்சுட்ட. இதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு"

"அவன் பண்ணது சரியா"

"சரியில்லைதான். அவர் தான் அவ்வளவு சொல்லுறாரே"

"ஆயிரம் காரணம் இப்போ சொல்லுவான் பவி. ஆனால் எனக்கு அவன் உண்மையாய் நடந்துக்கலை இல்லையா?"

"நீ குழப்பத்துல இருந்த மாதிரி அவரும் இருந்தேன் தானே சொன்னாரு"

"அவன் தெளிவா தான் எல்லாமே பண்ணியிருக்கான். அவனுக்கு நான் சொல்லும் போதே டவுட் வந்துருக்கு. அப்பவே அவன் தேவாவை பத்தி விசாரிச்சுருக்கான். அப்படியிருக்கும் போது என்கிட்ட அதை சொல்லியிருக்க வேண்டாமா? இதுல ரொம்ப கஷ்டப்படுறது அவன்தான் பவி. அது எவ்வளவு பெரிய தப்பு. முன்னாடியே சொல்லியிருந்தால் நான் கல்யாணத்தை வேண்டாம்னு சொல்லியிருப்பேன்ல"


"சரி அண்ணனை விடு. உன் ஆளை வந்து பார்க்கவே இல்லையே. வா போகலாம். அவர் பாவம்"

"நான் வரல. இதுக்கெல்லாம் காரணமே அந்த நந்திதானே. அவனை எதுக்கு நான் வந்துப் பார்க்கணும். எனக்கு அவன் வேண்டாம்"

"நந்தியை வேண்டாம்னு சொல்லுறயா சிவா. எப்பவும் நடந்ததை அவன்கிட்டதானே சொல்லுவ. அவன்கிட்ட போய் கேளு.. நீ இப்படி இருக்குறது எல்லாருக்கும் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு"

"வெளிய வந்தால் தேவாவோட அம்மாவைப் பார்க்கணுமோன்னு சங்கடமா இருக்குப் பவி. அன்னைக்கு சரின்னு சொல்லிட்டு வேண்டாம்னு சொன்னதை நினைச்சு அவங்க எவ்வளவு வருத்தப்பட்டுருப்பாங்க"


"எல்லாம் புரியுது. ஆனால் நந்தி உன்னைப் பத்தி அவங்க அம்மாகிட்ட சொல்லி சமாளிச்சுட்டார்தானே"

"அவர் தேவா பவி.. நந்தின்னு சொல்லாத"

"உன் மனசுல இப்போ யாரை நினைச்சுட்டு தேவாவை அப்படிச் சொல்ல வேண்டாம்னு சொல்லுற"


"என் மனசுல என்ன இருக்குன்னு நான் காதலிச்சவனுக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். இவ்வளவு நாள் பழகுன உனக்குக் கூடவா தெரியாது"


"தெரியுறதால தான் பேசிட்டு இருக்கேன். இப்படி நீயும் கஷ்டப்பட்டுட்டு அங்க அண்ணாவும் கஷ்டப்படணுமா. அவர்கிட்ட பேசலாம்ல"

"நான் போய் பேசினால் அவன் பண்ணது எல்லாம் சரின்னு ஆகிடும். வேண்டாம்"

"சரி பேச வேண்டாம். வா கோவிலுக்குப் போய்ட்டு வரலாம். நந்தி ரொம்ப பீல் பண்ணிட்டு இருக்கார் "

"உன்ட்ட வந்து சொன்னானா"

"சிவாவைப் பார்க்க முடியலைன்னா நந்திக்கு அதுல வருத்தம்தான். வா போகலாம்"

"நீ இவ்வளவு தூரம் பேசி கோவிலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறன்னா ஏதாவது ப்ளானா... நந்தி நந்தின்னு சொல்லுறது ஒருவேளை உங்க நொண்ணனா?"

"எதே ப்ளானா. என்ன நக்கலா"

"அண்ணனும் தங்கச்சியும் சேர்ந்து எனக்கு தெரியாமல் ஏதோ ப்ளான் பண்ணிட்டீங்க போல. அவனையும் கோவிலுக்கு வரச் சொல்லி பேச வைக்கப் போறயா?"

"அம்மா தாயே எனக்கென்ன இதுதான் வேலையா? நீ கோவிலுக்கு போ.. போகாத எனக்கென்ன? ஏதோ உள்ளயே அடைஞ்சு கிடக்குறயே கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தால் கொஞ்சம் பெட்டரா ஃபீல் பண்ணுவயேன்னு பார்த்தால் நீ என்னையே போட்டு வாங்குற" என வெளியேறப் போனவளை,
"இருடி. கோவிலுக்கு போகலாம். கோச்சுக்காத" எனச் சொல்லி அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினாள்.


அவன் மேல் கோபம் கொண்டதில் இருந்து அவளுக்குப் ப்ரியமான நந்தியையும் விலக்கி வைத்திருந்தாள். எதையும் யோசிக்க முடியாது அவன் மட்டும் எண்ணத்தில் நிறைந்திருக்க அவளால் அவனை ஏற்றுக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஒரேயடியாக வெறுக்கவும் முடியவில்லை. அதற்காகவே அவனோடு பேசுவதையும் தவிர்த்திருந்தாள்.


எந்தவித ப்ரத்யேக அலங்காரங்களும் இல்லாமல் எளிமையாய் கம்பீரமாய் அழகாய் அமர்ந்திருந்தவனைப் பார்க்கையில் கண்ணீர் கசிந்தது அவன் மேல் கொண்ட பெருங்காதலால்.

"நந்தி..."

"சிவா! என்னைப் பார்க்க வந்துட்டயா?" நந்தியே வாயசைத்துக் கேட்பது போல் இருக்க அவள் மெய்மறந்து அவன் அழகில் தன்னைத் தொலைத்து நின்றாள்.


எவ்வளவு நேரம் அப்படியே நின்றாளோ அவள் அருகே அரவம் கேட்டதில் தன்னிலைக்கு வந்தவள் திரும்பிப் பார்க்க அங்கேயும் நந்திதான். அவனும் அவள் ப்ரியத்துக்கு உரியவன் தானே.


அவனது பிம்பத்தினையும் கண்கள் ஆசையோடு நிரப்பிக் கொள்ள அவன் அவளை அதைவிட அதீக அளவில் தனக்குள் அடைத்துக் கொண்டிருந்தான்.


வெகுநேரம் காதலுக்கு உண்டான உணர்ச்சிகள் மட்டும் அவ்விருவரின் முகத்திலும் விளையாடிக் கொண்டிருக்க அதன்பின்னரே தெளிந்த சிவன்யா வேகமாக திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினாள்.


அவளது கரத்தினை பிடித்தவன் "வெயிட் சிவா! உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்" பட்டென்று பேச, "பேசுறதுக்கு எதுவும் இல்லை.‌ கையை விடுங்க. போகணும்" என அவனது கையை உதறினாள்.


அவளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றவன் தனது வண்டியினுள் தள்ளி காரை எடுத்திருந்தான்.


"பவி அங்க இருந்தா.. அம்மா அப்பா என்னைத் தேடுவாங்க"

"தேடுனால் நான் சொல்லிக்கிறேன். அந்த கவலை உனக்கு வேண்டாம்"

"இப்போ எதுக்கு என்னை கூட்டிட்டு போறீங்க. நான்தான் எல்லாமே முடிஞ்சுடுச்சுன்னு சொன்னேன்ல. எதுக்கு பின்னாடியே வர்றீங்க"

"ஐ லவ் யூ சிவா. அதுக்காகத்தான் நான் உன் பின்னாடியே வர்றேன்"

பேச்சற்ற மோனநிலையில் அவள் இருக்க "பேசக் கூடாத எல்லாத்தையும் நீ பேசிட்ட. நானும் கேட்டுட்டேன். இனி உன் வாயில இருந்து எந்த வார்த்தையும் வரக் கூடாது புரிஞ்சதா?" என்றான்.


"ஈஸ்வர்..."

"நந்தி" என அவன் கத்த அது வண்டியினுள் மோதி மோதி அவளது செவிப்பறையை கிழித்தது.


"எதுக்கு இப்படிப் பையித்தியக்காரன் மாதிரி பிஹேவ் பண்ணுறீங்க?"

"ஷ்ஷ் பேசக் கூடாதுன்னு சொன்னேன். வாயை மூடு"

"முடியாது.. நான் பேசுவேன்..."

வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தியவாறே "பேசுவ" என மார்க்கமாக கேட்க "ம்ம் பேசு..வே..ன்" என தடுமாறினாள்.


"ஓஹோ" சீட் பெல்ட்டை விடுவித்துக் கொண்டே அவன் நெருங்க "என்...ன?" தவிப்புடன் வெளிவந்தது வார்த்தைகள்.


"அன்னைக்கு மாதிரியே உன்கிட்ட பேசணும். அதான்" நெருங்கியவனின் மூச்சுக் காற்றில் கூட விஷமம் மட்டுமே கலந்திருந்தது.

"தள்ளிப்போ "

"பேசாத.. நான் பேசணும்" இன்னும் நெருங்க...
"ஆஹ்ஹ்.. நந்தி.. வேண்டாம்" அந்த குறுகுறுப்பில் நெளிந்தபடியே அவள் சொல்ல அவ்வழைப்பில் தன்னைத் தொலைத்தவன் இருமுறையும் உணர்ந்த அவளை இன்னுமொரு முறை உணரத் தொடங்கியிருந்தான்.


அவளது கரம் அவனது கேசத்தினுள் நுழைந்திருக்க இன்னமும் அழுத்தமாக அவன் தன் முகத்தினை வைத்துக் கொண்டான்.
பட்டென்று அவனைத் தள்ளியவள் இன்னும் தள்ளி அமர்ந்துக் கொண்டாள்.


"மரியாதையாய் என்னை கோவில்ல கொண்டு போய் இறக்கி விட்டுடு"


"இப்போ வரைக்கும் நல்லாத்தானே இருந்த. நான் சரியா பேசிக்கவே இல்லை"


"ஒன்னும் தேவையில்ல. வண்டியைத் திருப்பு"


"திரும்ப வீட்டுல விட்டுடணுமா? வாய்ப்பில்லையே"

அதில் எரிச்சலானவள் கையில் இருந்த மொபைலை அவன் தலையில் ஓங்கி அடிக்க "ஆ... அம்மா வலிக்குது" அலறியே விட்டான் அவன்.


ஏற்கனவே அடிபட்ட தலை இப்போது ஒரு வேகத்தில் அவள் அடித்துவிட்டாள். அது அந்த ஆறின காயத்தின் மீது பட்டுவிட வலி கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது அவனுக்கு.


மொபைலை போட்டுவிட்டு "அய்யோ சாரி நான் வேணும்னே அடிக்கல. ரொம்ப வலிக்குதா?" என்னும் போதே அவளுக்கு கண்கள் கலங்கத் தொடங்கியது.


"ஏய் விடு. வலிக்கலாம் இல்ல" அவன் சமாளிக்க "அய்யோ இரத்தம்" வருது பதறிப் போனாள்.


"இரத்தமா?" எனத் தொட்டுப் பார்க்க லேசாய் கசிந்துக் கொண்டிருந்தது.


"பரவாயில்லை விடு சிவா"


"ஹாஸ்பிட்டல் போகலாம்"


"அவ்வளவு பெரிய அடியா இது. பேசாமல் வா" வண்டி வேகமெடுத்தது.


"என்னாலதானே"

"நிச்சயமா உன்னால தான்"

"வலிக்குதா?"

"ரொம்ப வலிக்குது"

"சாரி"

"அது எனக்குத் தேவையில்ல"

"வேற எதையும் என்கிட்ட இருந்து கேக்காத"

"கேட்பேன். உன்ட்ட மட்டும்தான் நான் கேட்பேன்"
அவள் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்ள அவளது தாடையை பிடித்து இழுத்தவன் "ஏய் திரும்புடி. நானும் போனால் போகுது பொறுமையாய் போலாம்னு இருந்தால் நீ ரொம்பத்தான் ஆடுற. என் மேல காதல் இல்லைன்னா பரவாயில்லை. நான் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணியிருக்கவே மாட்டேன். ஆனால் எதனோடும் கம்பேர் பண்ணி பார்க்கவே முடியாத அளவுக்குக் காதலை வச்சுட்டு வேணும்னே வஞ்சம் வச்சு பழிவாங்குறது சரியே இல்லை. உன்னோட சரிபாதி நான்தான். அதுல எந்தவித மாற்றமும் இல்லை. இதை சிவா நினைச்சாலும் மாத்த முடியாது. இத்தனை நாளும் உன் வார்த்தைக்கு கட்டுப்பட்டு அமைதியாய் இருந்தேன். இனி அது முடியாது. நந்தியை பத்தி நீ முழுசா தெரிஞ்சுக்குவ. அப்போ ஏன்டா அப்படி பேசுனோம்னு நீ ரொம்ப வருத்தப்படுவ" பேசி முடிக்க..


"என்னை கடத்திட்டு போய் அடைச்சு வச்சு சித்ரவதை பண்ணுவ அவ்வளவுதானே" என்றாள் சலிப்போடு.


"தப்பாவே நினைக்குறயே சிவா. நான் என்ன செய்வேன்னு பொறுத்து இருந்து பாரு"


"என்ன செஞ்சாலும் என் மனசு மாறாது"

"அதுல எனக்கும் எந்தவித சந்தேகமும் இல்ல. உன் மனசு எப்பவும் மாறாது. அது நிலையாய் நந்தியை மட்டும் தான் நினைச்சுட்டே இருக்கும்" சட்டென்று அவள் பேச்சே மறந்தவளாய் மாறிப் போனாள்.


"பதில் பேச வேண்டிய சமயத்துல பேசணும் தலைவி. அதைவிட்டுட்டு இப்போ மட்டும் நல்ல பிள்ளையாய் அமைதியாய் இருக்கயே. அப்போ நான் பேசவா? "


"ஒன்னும் வேண்டாம். அங்க பார்த்து வண்டியை ஓட்டுங்க"


"உஷாரா இருக்க போலயே"

"ஒரு டவுட்"

"மறுபடியுமா?"

"டுவின்ஸ்ன்னு நினைச்சேன் ஆனால் தேவா அப்படியெல்லாம் இல்லை. நான் அப்பா அம்மாவுக்கு ஒரே பையன்னு சொல்லிட்டான்.. அப்பறமெப்படி ஒரே மாதிரி. ஒருவேளை படத்துல எல்லாம் காட்டுற மாதிரியா?"


"யார் சொன்னது நாங்க இரண்டு பேரும் டுவின்ஸ் இல்லைன்னு. நாங்க இரண்டு பேரும் ஒரே அப்பா அம்மாவுக்கு பொறந்தவங்கதான். அவன் என் கூடப் பொறந்த தம்பி.. அது அவனுக்கு வேண்டும்னா தெரியாமல் இருக்கும். ஆனால் எனக்குத் தெரியும்" இறுகிப் போன குரலில் அவன் பேச இவள் எதுவும் பேச முடியாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

தொடரும்..


விமர்சனங்களை தெரிவிக்க

👇

https://pmtamilnovels.com/index.php?threads/மனங்கழிய-நின்ற-மறையோனே-கருத்து-திரி.298/
 
அத்தியாயம் -13


"என்ன? உங்க தம்பியா?"

"எப்படித் தெரியும்"

"எப்போத் தெரியும்"

"அப்போ உங்களை விட்டுட்டு ஏன் தனியா இருக்காங்க?"

"அவங்களுக்கு ஏன் நீங்க இருக்குறது தெரியல?"

"அவரோட அம்மா தான் உங்களுக்கும் அம்மாவா.. இல்லை.." வரிசையாய் கேள்விக் கேட்டு அடுக்கிக் கொண்டிருந்தவளை, "ஹலோ வெயிட் வெயிட். இவ்வளவுதான் கேள்வியா சிவா.. இன்னும் இருக்கா. கொஞ்சம் மூச்சு விட்டுக்கோ" என்று சாந்தப்படுத்தினான் அவன்.

"இத்தனை கேள்வி கேட்டுருக்கேன். எதுக்கும் பதில் பேசாமல் என்னைய கிண்டல் பண்ணுறயா உன்னை.." என அவ சுற்றும் முற்றும் பார்க்க "மொபைல் போன் இங்கதான் இருக்கு. எடுத்து மண்டையில போட்டு உடைச்சுடு" வெகு சாதாரணமாக அவன் சொன்னான்.

"மொபைலையா?"

"இல்லை, என் தலையை" சொன்னவன் தலையை தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டான்.

"உனக்கு வலிக்குதோ என்னவோ எனக்கு இப்போ பயங்கரமா தலை வலிக்குது ஈஸ்வர். இப்படிலாம் நான் இருந்ததே இல்லை. என்னைக்கு கனவுல உன்னைப் பார்த்துத் தொலைச்சேனோ அப்ப இருந்து எனக்கு தொல்லைதான்"

"நான் எதுக்கு இருக்கேன்? தலைவலி இல்லாமல் சரி பண்ணிடுறேன்" இறுக்கமாகத்தான் பதில் வந்தது. ஏனோ அவள் வாயில் இருந்து ஈஸ்வர் என்ற பெயரைக் கேட்டாலே இறுகிப் போய்விடுவது அவனுக்கு வாடிக்கையாகிப் போய்விட்டது. நந்தின்னு கூப்பிடுன்னு சொன்னா. உன் இஷ்டத்துக்கு லாம் என்னால கூப்பிட முடியாதுன்னு அதுக்கொரு பஞ்சாயத்து வைப்பா என்றெண்ணி அமைதியாக அவன் வர, "ஆக, இது எதுக்கும் நீ பதில் சொல்லப் போறதில்லை" என்றாள் அவள்.


"உன்னைத் தவிர யாராலும் என்னை புரிஞ்சுக்கவே முடியாது டி. இறங்கு வீடு வந்துடுச்சு.. " எதையும் சொல்லாமல் மறைத்து மறைத்தே வைக்கும் அவனை நினைக்க ஆத்திரமாக வந்தது.

----------------------

வலியோடு ஹாஸ்பிட்டலில் கிடந்தான் ஆதித்தன். காசிராஜன் கோபத்தோடு அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க "என்னை எதுக்கு முறைக்குறீங்க அவன்தான் இப்படிப் பண்ணான்.‌ அவனைப் போட்டுத் தள்ள முடியல. என்னை அடக்க வந்துட்டீங்க" கோபத்தோடு பொறிந்தான்.

"அமைதியாய் இரு"

"அன்னைக்கு இருந்து இந்த வார்த்தையை மட்டும் தான் சொல்லுறீங்க. அவனை எதுவும் பண்ணுறதுக்கு வழியைக் காணோம்"

"அவனை நேரடியாவும் எதிர்த்துட்ட. மறைமுகமா ஆள் வச்சும் போட்டுத் தள்ள ஏற்பாடு பண்ண. அப்படியிருந்தும் உன்னால அவனை அழிக்க முடிஞ்சதா?"

"அதையே சொல்லாதீங்க அப்பா. நான் கண்டிப்பா அவனை ஏதாவது செய்வேன்"

"இந்த அவசரம் தான் உன்னை இப்படி படுக்க வச்சுருக்க"

"அப்பா! என்னதான் சொல்ல வர்றீங்க?"

"கொஞ்சம் பொறுமையாய் இரு"

"மறுபடியும் அதையே சொல்லுறீங்களே தவிர வேறெந்த ஐடியாவும் தர மாட்டுறீங்க?"

"டேய் ஒருத்தனை அழிக்கணும்னா முதல்ல அவனைப் பத்தின எல்லா விஷயத்தையும் நாம தெரிஞ்சுக்கணும். அவனுக்கு பலம் எதுன்னு தெரிஞ்சுக்கிறதை விட பலவீனம் என்னென்னு பர்ஸ்ட் பார்க்கணும். அந்த பலவீனம் நமக்கு எந்தளவுக்கு யூஸ் ஆகும்னு ஆராய்ச்சி பண்ணனும். அவனுக்கு கோபம் பலம். அதையே நாம காட்டுனோம்னா அவன்கிட்ட தோத்துத் தான் போவோம்"

"பலவீனம்?"

"அதைத்தான் நீ கண்டுபிடிக்கணும். அமைதியாய் இருந்து உன் ஆட்டத்தை ஆடு. அவனைப் பத்தின முழு விபரத்தையும் தெரிஞ்சுக்கோ அப்போத்தான் அவனை நீ ஜெயிக்க முடியும். ஆத்திரப்பட்டு போனால் ஆபத்து உனக்குத்தான் மகனே"

"புரியுதுப்பா.. இனி அவனை நான் பார்த்துக்கிறேன்" நன்றாக நிமிர்ந்து அமர்ந்தவனுக்கு நந்தி என்ற அழைப்பும் அப்படி அழைத்தவளுமே நினைவுக்கு வந்து நின்றது.

"ஓ.. அந்த பொண்ணு. புரிஞ்சுடுச்சு ஈஸ்வர் உன் பலவீனம் என்னென்னு. அவளுக்காகத்தானே என்னை சும்மா விட்டதா சொன்ன. அவளுக்காகத்தானே. அவளையே தூக்கிட்டா அவன் உயிர் துடிக்கும்ல.. இது போதும்.. இனி நான் அவனைப் பார்த்துக்கிறேன்" என்றவன் அவனைப் பற்றி இன்னும் தீவிரமாக அலசத் தொடங்கிவிட்டான்.

--------------------------

ஏறியிருந்த கோபம்.. அதோடு இந்த இடத்தில் தானே ஈஸ்வர் அவனைக் குத்தினான் என்ற நினைப்பும் சேர்ந்துக் கொண்டு கோபத்தினை வலுவேற்றியது.
நந்திகேஷ்வர் என்று எப்போது தன்னை அவன் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டானோ அப்போதே அவளுக்கு கோபம் தான். அது வெறுப்பாக மாறாமல் இருந்ததற்கு காரணம் நந்தியின் மீது அவள் கொண்டிருந்த நேசம்.

அந்த நேசத்தின் பிரதிபலிப்பு அவனிடத்திலும் இருக்க வேண்டும் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள்.
அவள் எதிர்பார்த்ததில் ஒன்றும் தவறில்லை. யாராக இருந்தாலும் தன் இணையினை பற்றியான அனைத்து விஷயங்களையும் அறிந்து வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அவன் வேண்டுமென்றே தன்னைப் பற்றின உண்மைகளை சொல்லாமல் மறைத்ததால் பல குழப்பங்கள்.
இப்போதும் அந்த குழப்பத்தினை தீர்க்காமல் மேலும் மேலும் குழப்புவதைப் போலவே அவன் நடந்துக் கொள்கிறான்.

அந்த கோபம் தான் நந்தியின் மீது அவளுக்கு உண்டு. மனம் விட்டு பேசினால் எல்லாம் சரியாகும் என அவள் நினைத்திருக்க மனம் விட்டுப் பேச முடியாத சூழலில் அவன் நின்றிருந்ததால் இருவரையும் இணைத்த கோட்டை விட்டு சிவாவும் கொஞ்சம் தள்ளிப் போய்விட்டாள். அந்த நெருக்கம் மீண்டும் வர வேண்டும் என்றால் நந்திதான் இறங்கி வர வேண்டும்... வருவானா?

அந்த நினைவில் முகம் மாறிப் போனவளை அவன் தொட்டு இழுக்க "தொடாதீங்க" என்று சட்டென்று சொல்லி விட்டாள்.

"தொடக் கூடாதா?"

"தொடக் கூடாது.. ஒரு கொலைகாரன் கை என் மேல படக் கூடாது"

"ஏய் சிவா" என்று அவன் அவளைத் தொட வர "தொடாதீங்க என்னை" என்று தள்ளி நின்றாள்.

அந்த வீட்டின் ஆடம்பரம் அவனது கார் எல்லாம் மீண்டும் அவளுக்குள் எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

"கொலைகாரனா?"

"ஆமா, கொலைகாரன்தான். இந்ந இடத்தில தானே அவனை கத்தியால குத்துனீங்க. கொஞ்சம் விட்டுருந்தால் செத்துருப்பான்"

"அதான் சாகலைல. அப்பறம் எதுக்கு நீ அதைப் பத்தியே பேசுற?"

"அவன் சாகலை. அவனை மாதிரி எத்தனையோ பேரை போட்டுத் தள்ளிட்டு தானே இப்படியொரு பொசிஷனுக்கு வந்துருப்பீங்க"

"வாட்? அப்போ நானென்ன கூலிப்படையா வச்சு நடத்திட்டு இருக்கேன்"

"அதைப் பத்தி எனக்கென்ன தெரியும்? கேட்டால் மட்டும் பதில் கிடைச்சுடுமா என்ன?"

"நான் நந்தி. அது தெரிஞ்சுருக்கே. போதாதா?"

"போதாது"

"புரிஞ்சுக்கோ சிவா. நானொன்னும் கொலைகாரன் இல்லை. எல்லாத்தையும் ஒரு நாள் நானே விளக்கமா சொல்லுவேன். நீ இப்பவே இதைப் பத்திக் கேட்காத"

"வெரி சாரி. கொலைகாரன் வீட்டுல இனியும் என்னால இருக்கவே முடியாது"

"என் மேல கொஞ்சங் கூட நம்பிக்கை இல்லையா?"

"இல்லை"

"இப்போ முடிவா என்ன சொல்லுற நீ?" கோபப் படாமல் கோபமாகவே அவன் கேட்க,

"நான் எங்க வீட்டுக்குப் போகப்போறேன்"

"உன் வீடு இதுதான். இங்கதான் நீ இருக்கணும்"

"நான் கிளம்பணும்"

"அதுக்குத்தான் உன்னை இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்தேனா?"

"ப்ளீஸ் என்னை விட்டுடு. நான் நடந்தேக் கூட வீட்டுக்குப் போயிடுவேன்"

"சிவா! வேண்டாம். என்னோட கோபத்தை நீ தாங்கவே மாட்ட.. அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ணிட்டு பேசிட்டு இருக்கேன். இன்னொரு தடவை போகப் போறேன்னு சொல்லாத"

அவள் அவனை மீறி அந்த வீட்டினை விட்டு கிளம்புவதற்காக வாசலை நோக்கி விரைய, அவளுக்கு முன் அங்கிருந்த சோஃபா சர்ரென்று குறுக்கே வந்து நின்றது.

"அங்கேயே நில்லு.. " உறுமினான் அவன்.

அவள் பயத்தோடு திரும்ப, "எங்க போகப் போற?" கோபமாய் கேட்டான்.

"வீட்டுக்கு"

"நானே கூட்டிட்டு போய் விடுவேன். கொஞ்சம் பொறு.."

"இல்லை நான் போகணும்"

"போகலாம்.. நம்பிக்கை இல்லைன்னு சொன்னவளை பிடிச்சு வைக்க வேண்டிய எந்த கட்டாயமும் எனக்கில்லை"

"அப்பறம் ஏன் இப்போ என்னை தடுக்குறீங்க"

"நான்தானே உன்னைக் கூட்டிட்டு வந்தேன். நானே உன்னை வீட்டுல விட்டுடுறேன்" என்றதும் அவளது மொபைல் அடித்தது.

அந்த நம்பர் நந்தி தேவனுடையது...

"நந்தி" என்று வேண்டுமென்றே கண்கள் இடுங்க அவள் பார்க்க அதைக் கேட்டு அவளுக்கு எதிரே நின்றிருந்தவனின் முகமும் மாறியது.

"அந்த நம்பரை டெலீட் பண்ணச் சொன்னேன்ல இன்னமுமா பண்ணலை" என்றவன் அவளது மொபைலை வாங்கி ஸ்பீக்கரில் போட, "சிவா எங்க இருக்க? நான் உன்கூட கொஞ்சம் பேசணும். கோவில்ல மீட் பண்ணலாமா?" என்று சொல்ல "அவ அவளோட நந்தி கூட பத்திரமா இருக்கா. அவளைப் பத்தின கவலை உனக்கு வேண்டாம் தேவா. உன் வேலை எதுவோ அதை மட்டும் பாரு. தேவையில்லாமல் அவகிட்ட பேசுற வேலை எல்லாம் வேண்டாம். அப்பறம் நான் என்ன பண்ணுவேன்னு தெரியாது" நந்திகேஸ்வர் பதில் சொன்னான்.


"யாருடா நீ.. நீதான் தேவையில்லாமல் அவளுக்கும் எனக்கும் இடையில வந்துருக்க. எனக்கு சிவா கிட்ட பேசணும்"

"பேச முடியாது அவ வரமாட்டா.. இதுக்கு மேல ஏதாவது பேசணும்னு நினைச்சால் உன் உடம்புல உயிர் இருக்காது. அவ எனக்கு சொந்தமானவ. அவ எனக்கு மட்டும்தான்" கர்ஜித்தவனின் கையில் இருந்த மொபைல் போன் தரையில் பட்டு தூள் தூளாகி பரிதாபமாக உயிரை விட்டது.

"ஈஸ்வர்"

"ஓ நான் ஈஸ்வர்.. அவன் நந்தியா? நல்லா இருக்கு" கண்மண் தெரியாத கோபம் அவனிடத்தில்.

"எதுக்கு என் போனை உடைச்ச?"

"அந்த நம்பரை டெலிட் பண்ண சொல்லியும் பண்ணாமல் இருக்க. அதுவும் இல்லாமல் என் முன்னாடியே அவனை நந்தின்னு சொல்லி பேசுற. அவன் என்னமோ உன்னை மீட் பண்ணனும்னு உரிமையாய் கூப்பிடுறான்"

"அது எனக்கும் அவனுக்கும் இருக்குற விஷயம். அவன் என்கிட்டதானே பேசணும்னு ஆசைப்பட்டான். அதுல என்ன இருக்கு. அதுக்கு ஏன் நீ இவ்வளவு கோபப்படுற"

"அது சரின்னு சொல்லுறயா?"

"ஆமா சரிதான். பட் நீ பண்ணுற எதுவும் சரி கிடையாது"

"இதுவரைக்கும் சரியாப் பண்ணலாம்னு தான் நான் நினைச்சேன். அது சரிவராது. உன்னை இனி எங்கேயும் அனுப்ப முடியாது. இந்த வீட்டுலயே இரு. இங்க இருந்து கிளம்பணும்னு நினைச்சால் என்னோட வேற முகத்தைப் பார்ப்ப"

"ஓஹோ! வீட்டை விட்டு அனுப்ப மாட்டயா? அனுப்பாத. ஆனால் என் மனசை மாத்தணும்னு முயற்சி பண்ணாத. அது நடக்காது. இந்த நொடியில இருந்து நீ யாரோ நான் யாரோ. தேவையில்லாமல் என்னை சீண்டுறது, பேசுறது, தொடுறது இந்த வேலை வச்சுட்டா அப்பறம் நானும் நானா இருக்க மாட்டேன்"

"ஆமா நீயா இருக்க மாட்ட. இந்த நந்தியாவே மாறிடுவடி பையித்தியக்காரி" என முணங்கிவிட்டு தனக்குள்ளயே சிரித்துக் கொள்ள அவளோ அவன் சிரிப்பில் கடுப்பாகி "என்ன சிரிப்பு வேண்டிக் கிடக்கு" என்றே எரிச்சலுடன் சொன்னாள்.


அவன் பதில் பேசவில்லை. பேசக் கூடாது என்று சொன்னதை இப்போதிருந்தே கடைபிடிக்கிறான் போல.


அசையாமல் அமர்ந்திருந்தாலும்
அவன் மூச்சு விடுவதிலேயே தெரிந்தது அவன் கோபத்தினை அடக்க வெகுவாக பிரயத்தனப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் என்று.


அவனுக்கு மட்டும்தான் கோபம் வருமா? நானும் தான் கோபமா இருக்கேன் என்று அவளும் தனக்குள்ளயே சொல்லி கோபத்தினை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

---------------------------------

"என்னங்கடா இது அந்த பொண்ணு விஷயமே ஒரு புதிர் மாதிரி இருக்கு" ஆதித்தன் குழம்பிப் போயிருந்தான்.

நிறைய விசாரித்ததில் இன்னொரு உண்மையும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அதுதான் ஈஸ்வரைப் போல் இருக்கும் ஒருவன்.


அதைப் பற்றி காசிராஜனிடம் அவன் சொல்ல, "அவனை மாதிரியே ஒருத்தன் இருக்கானா. உண்மையாடா என்றான்"

"ஆமா அப்பா. பேர் நந்தி தேவன்"

"இது ரொம்ப நல்ல விஷயம் ஆதி. அவனை வச்சு இவனை ஏதாவது பண்ண முடியுமான்னு பாரு?"

"ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து போன உடனே அதுதான் என்னோட வேலையே அப்பா. இந்த தடவை கண்டிப்பா ஈஸ்வர் என்கிட்ட தோத்து தான் போவான்"

"ரொம்ப கவனமா இருக்கணும் ஆதி. இந்த விஷயம் ஈஸ்வருக்குத் தெரியாமல் பார்த்துக்கோ"


தந்தை சொல்வதும் சரிதான். ஈஸ்வருக்கு எதிராக திட்டம் போடுவது அவனுக்குத் தெரிந்தாலே அவன் கழுத்தை அறுத்துவிடுவான். அமைதியாக இருந்துக் கொண்டுதான் காரியத்தினை சாதிக்க வேண்டும்.

வெகுநேரமாய் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தவன் ஒரு முடிவெடுத்தவனாய் கண்களை மூடிக் கொண்டான்.

அவன் விழிகளுக்குள் ஈஸ்வர் பிணமாய் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் காட்சி விரிந்தது. அது தந்த ஆனந்தத்தில் அவனது உதடுகளும் சிரித்தது.


தொடரும்...



விமர்சனங்களை தெரிவிக்க
👇
 
அத்தியாயம் - 14


போனை வைத்த நந்திதேவனுக்கு பெரும் யோசனை. அன்று சிவா நீங்க என்ன டுவின்ஸா என்று கேட்டபோது கூட நம்பவில்லை. ஆனால் கோவிலில் வைத்து அவனைப் பார்த்த போதுதான் அவனும் நம்பியிருந்தான். பேசலாம் என்று நினைக்கும் போது அவனோடு அவள் காரில் ஏறிச் சென்றுவிட்டாள்.


சரி போனிலாவது அவளிடம் பேசலாம் என்றுதான் சிவாவிற்கு போன் பண்ணினான். ஆனால் அதையும் அவன் எடுத்து திட்டியதில் அவனுக்கு பயங்கர எரிச்சல்‌. இவன் மட்டும் ஊடே வரமால் இருந்திருந்தால் சிவா என்னைத்தானே நந்தி என்று இறுதிவரை நினைத்திருப்பாள். இவன் யாராக இருக்கும் என்ற யோசனை வேறு அவனுக்குள். அவன் யார்? அதை எப்படியாவது தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ராசம்மாளிடம் அவன் சென்று நின்றான்.


"என்ன தேவா?" அவளின் முகமே சோர்ந்து போயிருந்தது. சிவன்யாவின் மனதில் வேறு எண்ணம் இருக்கிறது என்று தேவா தெளிவாக சொன்னதில் இருந்து சிவா தனக்கு மருமகளாக வருவதற்கு கொடுத்து வைக்கவில்லையே என்ற கவலை அவளிடத்தில்.


"அம்மா! நான் உங்களுக்கு ஒரே பையனா?"

"ஆமா டா"

"நல்லா யோசிச்சுச் சொல்லுங்க அம்மா"

"உனக்கென்ன பையித்தியமா தேவா"

"அம்மா! ப்ளீஸ் ம்மா.. சொல்லுங்க"

"நீ ஒரே பையன் தான் டா"

"அப்பறம் எப்படிம்மா அவன் என்னை மாதிரி இருக்கான். ஒருவேளை உங்களுக்கு இரட்டை குழந்தை பிறந்து யாராவது அவனைத் திருடிட்டு போயிருப்பாங்களோ. இல்லைன்னா நீங்களே யாருக்காவது தத்துக் கொடுத்துட்டீங்களோ?"

"மெண்டலா நீ! எதுக்கு இப்படி கன்னா பின்னான்னு உளறிட்டு இருக்க. நீ பொறந்தது ஒரு சிவன் கோவில்ல. அதுவும் நந்தி சிலைக்கு பின்பக்கத்துல தான். உன் அப்பா எல்லாரும் அங்கேயே தானே இருந்தாங்க. இரட்டை புள்ளையா இருந்தால் அப்பா சொல்லியிருக்க மாட்டாரா.. நீ பாட்டுக்கு இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது கதை சொல்லாத. அதெப்படி பிறந்த பிள்ளையை தத்துக் கொடுப்பேன் நான்"

"அம்மா அவனைப் பார்த்தால் நீங்க அப்படிப் பேச மாட்டீங்க. அப்படியே அச்சு அசலா அவன் என்னை மாதிரியே இருக்கான். நடந்த எல்லாக் குழப்பத்துக்கும் அவன் தான் காரணம்"

"இருந்துட்டுப் போகட்டும். அதுக்காக அவன் எப்படி...?" இப்போது ராசம்மாளுக்கும் குழப்பம்.

"பிறந்த உடனே நீங்க கையில வாங்கிட்டீங்களா அம்மா"

அவன் கேட்டதும் பிரசவத்தப்போ நடந்தது எல்லாம் கண் முன் வந்து போனது. பெரு வலியில் சோர்ந்து போய் கண் மூடி மயக்கத்திற்குச் சென்று சில நிமிடங்கள் கழித்துத்தான் ராசம்மாள் கண் விழித்தாள். அப்போது அவளை ஒட்டிப் படுத்திருந்தான் நந்திதேவன். அவனை முதன்முதலில் வருடியது ஞாபகத்திற்கு வரவும் அதே அப்படியேச் சொன்னாள் அவள்.

"எந்த ஊர்ல நான் பிறந்தேன்"

"சிவன்புரம்"

"நான் உடனே அந்த ஊருக்குப் போகணும்"

"ஏன்டா?"

"எனக்கு நிறைய தெரிஞ்சுக்க வேண்டி இருக்கு. நீங்க கொஞ்ச நாளைக்கு இதைப் பத்தி யோசனையை விட்டுட்டு அமைதியாய் இருங்க"

"இது தேவையில்லாத வேலை தேவா"

"இல்லைம்மா. ஒருவேளே நீங்க மயங்கியிருந்த அந்த கேப்ல யாராவது இன்னொரு குழந்தையை எடுத்துட்டுப் போயிருந்தால்.."

இது சாத்தியமல்ல என்று தோன்றினாலும் சாத்தியமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதால் அவள் அமைதியாகி விட்டாள்.

"நான் போயிட்டு வர்றேன் ம்மா..." என அவன் ஊருக்குச் செல்லும் ஏற்பாட்டினைப் பார்க்க புறப்பட அவள் காதுக்குள் 'உங்களுக்கு ஒரே பையனா' என்ற சோதிடரின் குரல் அசரீரியாக ஒலித்து இன்னும் குழம்ப வைத்தது.

----------------------------

அங்கே அதே சிவன்புரத்தில்,


கிச்சனுக்குள் உருட்டிக் கொண்டிருந்தவளின் அருகே வந்தவன் எதுவும் பேசாமல் நிற்க, அவனைப் பார்த்து அவளும் அமைதியாக நின்றாள்.


என்னவென்று கேட்காமல் அவளையே அவன் பார்க்க அந்த பார்வையில் என்ன புரிந்ததோ, "எனக்குப் பசிக்குது" என்றாள்.

அதுக்கு நான் என்ன பண்ணுறது என்பது போல் அவனொரு பார்வையை செலுத்த, "வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்து சோறு கூடப் போடாமல் சாவடிச்சுடுவயா கொலைகாரா" எனக் கடுப்பில் முணங்க, கொலைகாரா என்று கூப்பிட்டதில் கோபம் வந்தாலும் அடக்கியவன் கையோடு வாங்கி வந்திருந்த அத்தனை பொருட்களையும் எடுத்துக் கொண்டு சமைக்கத் தொடங்கினான்.


"தள்ளு நான் சமைச்சுக்கிறேன்" அவள் எவ்வளவோ சொல்லியும் கேளாமல் அவன் செய்துக் கொண்டே தன் மொபைலில் எதையோ டைப் பண்ணி அவளருகே வைத்தான்.

அதில்,
"இந்த கொலைகாரன் சமைக்குறதால இதுல பாய்சனோ வேறதுவோ மிக்ஸ் பண்ணிடுவேன்னு பயம் வேண்டாம்" என்றிருக்க
"நான் ஒன்னும் அதுக்காக கேட்கலை" என்று அவள் முகம் சுழித்தாள்.


ஏனோ அவன் வாய்திறந்து பேசாதது அவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்தது.
சமைத்ததும் அவளுக்கு முன் அவன் சாப்பிட்டு அதன்பின் அவளுக்கு எடுத்து வைக்க முழுதாய் அவள் உடைந்து தான் போனாள். அவன் தன்னை விட்டு விலகியிருந்தால் நல்லது என்று எண்ணியவளுக்கு இந்த விலகல் வலிக்கவும் செய்தது.


அவள் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை காத்திருந்தவன் அன்று அவளைக் கூட்டிச் சென்ற அறையை நோக்கி சென்று கதவை அடைத்துக் கொண்டான்.


பின்னோடு போக பரபரத்த கால்களை அடக்கி அவள் அமைதியாக கொஞ்ச நேரம் அமர்ந்திருந்தாள். அவனோ சிவன் முன் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து கண்களை மூடிக் கொண்டான்.


இந்தக் காதல் எனக்குள்ள வந்திருக்கவே கூடாதோ? அதெப்படி வராமல் போகும். அந்த பெயரைக் கேட்டாலே நான் மயங்கி நிற்கும் போது அவள் துடிப்பினை உணர்ந்து பின்னும் காதலிக்காமல் எப்படியிருக்க முடியும். நான் அவளிடம் உண்மையை மறைத்தேன் மறைத்தேன் என்கிறாள். அதன் அர்த்தம் மறைக்கவில்லை.. எனக்கே தெளிவில்லாத ஒன்றினை நானெப்படி தெளிவுபடுத்துவது. அதைப் புரிந்துக் கொள்ளாமல்.. ப்ச் புரியாமல் எல்லாம் இல்லை. அவள் தெரிந்தேதான் விலகியிருக்கிறாள்.
கோபம் வருகிறது. ஆனாலும் என்னால் காட்ட முடியவில்லை...


கண் மூடி அமர்ந்திருந்தாலும் அவனால் எதையும் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியவில்லை. பக்கத்தில் போன் அடிக்கவும் எழுந்தவன் பேசிவிட்டு வெளியே வந்து அவள் முன் நின்றான்.


"எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. நான் வெளில போய்ட்டு வந்துடுறேன். நீ கவனமா இரு"

"என்ன வேலை அன்னைக்கு ஒழுங்கா கொல்லாமல் விட்டயே அவனைப் போட்டுத் தள்ளவா" அவன் பேசியதில் உற்சாகமானவள் அவளை வம்பிழுக்க ஆரம்பித்தாள்.

"அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு. கம்முன்னு வீட்டுல இரு"

"எங்க போறன்னு கேட்டேன்"

"நீங்கதான் எதுவும் பேசக் கூடாதுன்னு சொன்னீங்களே மேடம்"

"அதான் பேசாமல் இருக்கயா"

"நீதான்டி கேள்வியாய் கேட்டு கொல்லுற.."

"மிஸ்டர் ஈஸ்வர்.. என்னையும் உன்கூட கூட்டிட்டு போ. என்னால எல்லாம் இங்க தனியா இருக்க முடியாது. ஒருவேளை உன்னை பழிவாங்கணும்னு யாராவது என்னை வந்துப் போட்டுத் தள்ளிட்டால்..."

சட்டென்று வந்து அவளது தொண்டையினை இறுகப்பிடித்தவன் "எந்நேரமும் பையித்தியக்காரி மாதிரி அதே உளறல் சாவு அது இதுன்னு. ஏன் இந்த மண்டையில வேற எதுவும் யோசிக்க மாட்டயா? சும்மா சும்மா எரிச்சல் படுத்திட்டே இருக்க. உன்னைப் போய் வீட்டுல வச்சுருக்கேன் பார்த்தியா என்னை சொல்லணும். அம்மா தாயே நீ மொதல்ல கிளம்பு. நான் உங்க வீட்டுலயே உன்னை விட்டுடுறேன்" பயங்கரமாக கத்தினான்.


"முடியாது. நான் போக மாட்டேன். இப்போ நீ எங்க போகப் போறயோ அங்கதான் நான் வருவேன்"


"வந்து தொலை" அவளை அழைத்துக் கொண்டு வெளியே அவன் வர அவளோ அதற்கு முன்னதாகவே காருக்குள் ஏறி அமர்ந்திருந்தாள்.
பயணம் முழுவதும் அமைதி தொடர்ந்தது.


"ஈஸ்வர்!"

"என்ன?"

"அப்பா கிட்ட பேசணும்"

"நான் பேசிட்டேன்" பேச்சை முடித்துக் கொண்டான்.

அவனது வண்டி சிவன்புரத்தினை தாண்டிய பகுதியில் நுழைந்தது. வெளியே பே வென்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சிவா அந்த அழகில் மெய்மறந்து போனாள்.

"இது எல்லாம் யாரோடது?"

"சிவாவோடது" அப்படி அவன் சொன்னதும் முழித்துக் கொண்டே இறங்கியவளை நிமிர்ந்துக் கூட பார்க்காமல் உள்ளே நுழைந்து விட்டான்.

அவள் உள்ளே செல்லும் எண்ணமே இல்லாமல் அப்படியே வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அங்கிருந்த சில வண்டிகள் உள்ளே நிறைய பேர் வந்திருப்பதை உணர்த்தியது.


"அவனோட கூலிப்படை மொத்தமும் இங்க வந்திருக்குமோ" இந்த எண்ணம் அவளுக்குள் வந்ததும் அவ்வளவு நேரம் அவளுக்குள் இருந்த இயல்பு தொலைந்து போயிருந்தது. இவன் தப்பானவனா? அந்த நினைப்பே அவளுக்கு ஒவ்வாமை உணர்வைத் தர அவள் வேகமாக உள்ளே நுழைந்தாள்.


அங்கே இருந்தது பெரிய கொட்டகை. வரிசையாக மாடுகள் எல்லாம் கட்டப்பட்டிருந்தது. அதையும் தாண்டி அங்கிருந்த பெரிய காளையின் மீது அவளது பார்வை பதிந்தது. அந்த கொம்புகளும் திமிலும் நீண்ட கால்களும் நந்தி என அவளைச் சொல்ல வைத்திருந்தது.


அந்த கம்பீரம் அவளை அவனிடத்தில் கூட்டிச் செல்ல அவனருகே நெருங்கியிருந்தாள். கயிறு கட்டப்பட்டாமல் சுற்றிக் கொண்டிருந்த காளையது.. அது இவளைப் பார்த்து அப்படியே நின்று விட்டது.


அங்கே வந்திருந்தோர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவன் அவள் காளையிடம் நெருங்குவதைக் கண்டு வேகமாக கிட்டே வர, அதற்குள் அந்த காளை அவளைப் பார்த்து சீற்றத்துடன் முட்ட வந்து அவளது கரத்தில் குழந்தையாய் உருகிக் கொண்டிருந்தது.


சில அடி இடைவெளியிலே இதைக் கண்ணுற்று நின்றுவிட்டவன் அந்த காளையின் மாற்றத்தினை உணர்ந்துக் கொண்டான். அந்த காளை மட்டுமா அவளிடம் உருகிப் போய் நிற்கிறது.. இக்காளையனும் தானே..


அவர்களை விட்டுவிட்டு அவன் அவர்களிடமே சென்று பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
"எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் நான் பார்த்துக்கிறேன். நீங்க யாரும் கவலைப்பட இதுல ஒன்னுமே இல்லை. என்கிட்ட சொல்லிட்டீங்க தானே. இப்போ நீங்க கிளம்புங்க"
அவர்களும் சரியென்று அவனிடம் விடைபெற்று கிளம்பியிருக்க அமர்ந்திருந்த இருக்கையின் கைப்பிடியினை உருட்டிக் கொண்டு அவன் தீவிர யோசனையில் இருந்தான்.


"யாரைப் போட்டுத் தள்ள இவ்வளவு தீவிரமா யோசிச்சுட்டு இருக்க" அவள் கரம் காளையின் திமிலினை பிடித்தபடி இருக்க கண்கள் அவனை கூறுப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.


"அதையும் நீயே யோசிச்சு வச்சுருப்பயே. அதனால நீயே சொல்லிடு" அவன் முகத்தில் சலிப்பு தென்பட்டது.

"நீ இப்படி பாவமாய் பேசுனால் நான் நம்பிடுவேனா"

"நீ நம்பணும்னு எனக்கு எந்தவித ஆசையும் இல்லை சிவா. உன்னை வீட்டுல இருக்கத்தான் நானும் சொன்னேன். நீதான்... உன் பாதம் போகும் பாதை நானும் போக வந்தேனே அப்படின்னு பாட்டுப் பாடிட்டு வந்துட்டு இப்போ என்னை குறை சொல்லிட்டு இருக்க"

"உன் பின்னாடி நான் வர்றேனா.. நீதான் பின்னாடியே வந்து என்னை கடத்திட்டு வந்துட்ட"

"கடத்துறதுன்னா அர்த்தம் என்ன தெரியுமா?"

"அது கடத்தல் மன்னன் உனக்குத்தான் தெரியும். எனக்கெப்படித் தெரியும்"

"ஓ... இது அடுத்த பட்டமா... ஏன் இந்த காதல் மன்னன் இந்த மாதிரி பட்டமெல்லாம் தரமாட்டீயா சிவா"

"இப்போ என்ன பிரச்சனை. உன்னைத் தேடி ஏன் அவ்வளவு பேர் வந்தாங்க" பேச்சை மாற்றினாள் சிவா.


"இங்க ஒரு பழைய சிவன் கோவில் இருக்கு. மகாசிவராத்திரி அன்னைக்கு ரொம்ப விஷேச பூசை எல்லாம் நடக்கும். அதான் அதுக்கான பேச்சு வார்த்தை நடந்தது"


"நீயென்ன கோவில் தர்மகர்த்தா வா. உன்ட்ட வந்து பேசிட்டு போறாங்க"

"கிட்டத்தட்ட.. அதுவும் இல்லாமல் அந்த கோவில்ல நான் இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது"

"அவ்வளவு பெரிய ஆளா நீ"

"பெரிய ஆள் எல்லாம் இல்லைம்மா. நான் ரொம்ப சின்னவன் தான். பட், இந்த சின்னவன் மேல தான் சிவன் ஏறி ஊர்முழுக்க வலம் வருவார்"

"அந்த கோவிலை நான் பார்க்கலாமா?"

"சிவராத்திரி அன்னைக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன். அதென்ன இவன் உன்கிட்ட கன்றுக்குட்டி மாதிரி பம்பிட்டு இருக்கான். இதேது வேற யாராவது வந்திருந்தால் ஒரே முட்டுதான்.. சில சமயம் என்னையே தொட விட மாட்டான் தெரியுமா?"

"இவனை எனக்கு பிடிச்சுருக்கு"


என்னைத் தவிர எல்லாரையும் பிடிச்சுருக்குன்னு சொல்லுவா மனசுக்குள் அவன் முணங்க "என்ன சொன்ன" என்றாள் அவன் முகம் பார்த்து.


"நத்திங்"

"இன்னும் நீ எனக்குப் புரியாத புதிரா தான் இருக்க ஈஸ்வர்"

"உன்னால என்னை ரொம்ப சுலபமா புரிஞ்சுக்க முடியும். ஆனால் சிவாவைத்தான் என்னால புரிஞ்சுக்கவே முடியல. முயற்சி வேணும்னா நான் பண்ணிட்டே இருக்கலாம். கிளம்பலாமா"

"அந்த ஆதி என்ன ஆனான்"

"அதை இனிதான் நான் முடிவு பண்ணனும். என் வழியில குறுக்க வராத வரை அவன் நல்லா இருப்பான். வந்துட்டா நான் உறுதி சொல்ல ஒன்னும் இல்ல" கடுமையுடன் பேசியவனை பார்த்தவளுக்கு அன்று தோள்பட்டையில் குத்திய கத்தியினை மாற்றி இதயத்தின் மீதே அவன் குத்துவது போன்ற தோற்றம் தர அந்த கணமே பயத்தில் நடுங்கத் தொடங்கிவிட்டாள்.



தொடரும்...



விமர்சனங்களை தெரிவிக்க
👇👇👇

 
அத்தியாயம் 15


"நந்திதேவன்தானே நீங்க" ஆதித்தனின் குரலில் "ஆமா, நீங்க?" எனக் கேட்டான் தேவா.

"நானா? ஒருவகையில உனக்கு நல்லது செய்யப் போறவன்னு வச்சுக்கோ"

"புரியல"

"உன் காதல் கதை எல்லாம் எனக்குத் தெரியும். அந்த ஈஸ்வர் உங்களுக்கு இடையில வந்து குழப்பம் பண்ணிட்டானாமே"

"ஈஸ்வரா"

"அதான் நந்திகேஸ்வர்.. உன்னை மாதிரியே இருப்பானே"

"அவனைப் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"தெரியும். அவன் என்னோட எதிரி"

"எதிரியா?"

"நான் ஆரம்பிச்ச ஃபேக்டரியை இழுத்து மூடுனது மட்டும் இல்லாமல் என்னையும் கொலை செய்ய முயற்சி பண்ணினான்.. இதோ பார் இந்த காயம் அவனால உண்டானதுதான். இப்போத்தான் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து நான் வந்தேன்"

"அவன் ஏன் இதைப் பண்ணனும்?"

"வெரி சிம்பிள். அவன் இருக்குற இடத்துல அவன் மட்டும் தான் பெரிய ஆளா இருக்கணும்னு அவனுக்கு ஓர் எண்ணம். அதுக்கு குறுக்க யார் வந்தாலும் அவன் இருக்க விடமாட்டான்"

"அந்தளவுக்கு மோசமானவனா அவன்"

"ஆமா தேவா.. அப்படிப்பட்ட ஈஸ்வரை நம்பி இப்போ அந்த பொண்ணு வேற வந்துருக்கு. பாவம் அவங்க"

"என்ன சொல்லுறீங்க. சிவா அவனை ரொம்ப சின்சியரா லவ் பண்ணுறா?"

"அப்போ அந்த பொண்ணோட வாழ்க்கை அவ்வளவு தான்"
இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் நந்தி தேவனின் முகத்தில் பயங்கர வேதனை வந்து போனது.


அவனையேப் பார்த்துக் கொண்டே முகத்தினை ஒரு மாதிரியாக வைத்த ஆதி "எனக்கு உன் வேதனை புரியுது. யாரா இருந்தாலும் நாம மனசார விரும்புனவங்க நல்லா இருக்கணும்னு தான் நினைப்பாங்க. நீயும் அதுக்கு விதி விலக்கு இல்லை. ஆனால் அந்த பொண்ணுக்கு காதல் உன் மேல வராமல் அவன் மேல வந்துடுச்சே. அதுதான் வருத்தமே. உன்னை மாதிரி நல்ல பையனை விட்டுட்டு அந்த ஈஸ்வரை ஏன் நம்புனாங்கன்னு தெரியல" எனச் சொல்லவும்,

"எனக்கு ஈஸ்வர் பத்திலாம் எதுவும் தெரியாதுங்க. எனக்குத் தெரிஞ்சது எல்லாம் அவனை உண்மையாய் விரும்புன சிவா மட்டும்தான். அதுக்காகத்தான் நான் எதுவும் பேசாமல் அவளை விட்டு விலகி வந்துட்டேன்" என்றான் இவன்.


"அங்கதான் நீ தப்பு பண்ணிட்ட தேவா"

"புரியல"

"அந்த பொண்ணு கூடவே நீ இருந்திருந்தால் ரொம்ப நல்லா இருந்துருக்கும். இப்போ இப்படியொருத்தன் கையில சிக்க விட்டு வேடிக்கை பார்க்குற மாதிரி ஆகிடுச்சே.. உள்ளூர் காரனான எனக்குத்தான் தெரியும் அவனைப் பத்தி. பார்க்க வெள்ளையுஞ் சொள்ளையுமா இருப்பான். ஆனால் அவன் பண்ணுறது பூராவும் அயோக்கியத்தனமான வேலை. அவனை எதிர்க்குறது யாரா இருந்தாலும் அவங்களை கொல்லுறது தான் அவனோட வேலையே. நாளைக்கு அந்த பொண்ணுக்கு ஏதாவது விஷயம் தெரிஞ்சுதுன்னா கூட ஆபத்து அந்த பொண்ணுக்குத்தான். அவளையும் கொல்லக் கூட தயங்க மாட்டான்"

"என்ன சொல்லுறீங்க? அய்யோ! சிவா பாவம்"

"அவளைக் காப்பாத்தணும்னு உனக்குத் தோணுச்சுன்னா எப்படியாவது உன் கூடவே கூப்பிட்டு போயிடு"

"அதெப்படி முடியும் ஆதி. அவனோட பலத்தை பத்தி இவ்வளவு சொன்னீங்களே. அவனை மீறி அவன் பாதுகாப்புல இருக்குற சிவாவை என்னால கூட்டிட்டு போக முடியுமா? அதுக்கு முன்னாடி சிவா வருவாளா?"

"எல்லாத்துக்கும் நான் ப்ளான் பண்ணித் தர்றேன் தேவா. உண்மையைச் சொல்லு.. ஒரு நிமிஷமாவது நினைச்சுப் பார்த்துருப்பதானே.. அவன் இல்லைன்னா சிவா எனக்குத்தான்னு"

"ஒவ்வொரு நிமிஷமும் அதைத்தான் நான் நினைச்சுட்டு இருக்கேன்"

"அவன் நல்லவனா இருந்திருந்தால் இரண்டு பேரும் சந்தோஷமா இருக்கட்டும்னு ஒதுங்கிப் போயிடலாம். ஆனால் அவனே ஒரு கொலைகாரன். அவனை நம்பி அந்த பொண்ணை விடுறது அவ்வளவு பாதுகாப்பு இல்லைன்னு தான் நான் உன்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன். நானும் முதல்ல உன்னைப் பார்த்துட்டு ஷாக் ஆகிட்டேன். எப்படி அந்த ஈஸ்வர் மாதிரியே இவன் இருக்கான்னு.."

"நான் அந்த டவுட்டை கிளியர் பண்ணலாம்னு தான் இந்த ஊருக்கே வந்தேன்"

"தேவா நீ என்கூட வீட்டுக்கு வா. நான் அவனைப் பத்தி எல்லாமே சொல்லுறேன்" தேவனை அழைத்துக் கொண்டு ஆதி ஈஸ்வரை அழிப்பதற்கான முதற்படியில் வெற்றிகரமாக கால் வைத்துவிட்டான்.

-----------------------------

"அம்மா இப்போ எதுக்கு முகத்தை ஒரு மாதிரியா வச்சுட்டு இருக்கீங்க. உங்களை யாரு இங்க வரச் சொன்னது? கிளம்புங்க"

"தம்பி அந்த பொண்ணை இங்க கூட்டிட்டு வந்துருக்கேயே. அது தப்பில்லையா?"

"நான் எந்தவித தப்பான எண்ணத்துலயும் கூட்டிட்டு வரலை அம்மா"

"அது எல்லாருக்கும் தெரியுமா? ஊரே தப்பா பேசுமே"

"அதைப் பத்தி நான் கவலைப்படப் போறது இல்லை அம்மா. நான் வாழ்றது எனக்காக மட்டும்தான்"

"தேவா வேற.. நம்ம ஊருக்கு வந்துருக்கான்னு சொன்னியே" இதை சொல்லும் போதே குரல் உள்ளே போனது செல்விக்கு..

"ஆமா வந்துருக்கான். அதுக்கு என்ன செய்யணும். அவனை அழைச்சுட்டு வந்து விருந்து சாப்பாடு போடணுமா"

"இப்போ எதுக்குப்பா இவ்வளவு கோபம் உனக்கு"

"அம்மா என் கோபத்தைப் பத்தி உங்களுக்கு தெரியாதா என்ன? என்னமோ புதுசா பார்க்குற மாதிரியே கேட்குறீங்க"

"இதுவரைக்கும் நீ தப்பு எதுவும் பண்ணதில்லை. அதனால நானும் இந்ந கோபத்தை பெருசா எடுத்துக்கல. ஆனால் இப்போ தப்பு பண்ணுறயே"

"தப்பா! நானென்ன தப்பு பண்ணேன். மறுபடியும் சிவாவைக் கூட்டிட்டு வந்ததை தப்புன்னு அடையாளப்படுத்தாதீங்க. அது ரொம்ப சரியான விஷயம் தான்"

"கல்யாணம் ஆகாமல் இப்படி இருக்குறது சரியில்லை. நான் உடனே மாணிக்கத்தை பார்த்துப் பேசிட்டு வர்றேன். கல்யாணத்தை எவ்வளவு சீக்கிரம் நடத்த முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் நடத்திட்டு அவளை உன்கூடவே வச்சுக்கோடா. நான் வேண்டாம்னு சொல்லப் போறதே இல்லை"

"கல்யாணமா? மகாசிவராத்திரி முடிய வேண்டாமா. எல்லாத்தையும் மறந்துட்டீங்களா?"

'மகாசிவராத்திரி' என்றதில் செல்வியின் முகம் மாறியது.

"ஞாபகம் வந்துடுச்சுல்ல அம்மா. இனி இதைப் பத்தி பேச மாட்டீங்கன்னு நினைக்குறேன்"

வரிசையாய் வந்த நினைவுகள் எல்லாம் அவ்வளவு உவப்பானதாக இல்லை. அதை முயன்று கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டு "எதுவும் நடக்காது தம்பி" என்றாள் நடுங்கிய குரலில்.


"அந்த நம்பிக்கை இருக்கா உங்களுக்கு. அப்படின்னா ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனால் என் தம்பி ஆதி கூட சேர்ந்துட்டு நான் அழிந்து போகணும்னு நினைக்கிறானே. அப்பறம் எப்படி?"

"அவனால உனக்கு எதிரா நிற்க முடியாது"

"எதிரியாவே மாறிட்டான் அம்மா. இதை பத்தின யோசனையை நீங்க விட்டுடுங்க. நானே பார்த்துக்கிறேன். நீங்க கிளம்புங்க. அவ எந்திரிச்சதும் நான் அந்த வீட்டுக்குப் போறேன்"

இவர்கள் பேசியதை கவனித்துக் கொண்டிருந்தவள் வேகமாக சென்று அந்த கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.

அம்மாவை அனுப்பிவிட்டு இவன் வெளியே வந்து அவளைப் பார்க்க ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பது போல அவள் நடித்தாள்.

மெல்ல அவள் தோளைத் தட்டி அவன் எழுப்ப, பதறி எழுந்தமர்ந்தாள்.

"ஏய் நான்தான். எதுக்கு இப்படி பயந்து போய் அலறி எந்திரிக்குற"

"ப்ச் ஒன்னும் இல்லை. தூக்கக் கலக்கத்துல பயந்துட்டேன்"

"வீட்டுக்குப் போகலாமா?"

"ம்ம் போகலாம்..."

அப்போது "ஈஸ்வர்.." என்ற ஆண் குரலில் அவன் திரும்ப இவளும் எழுந்து நின்றாள்.

"ருத்ரா! நீ எப்போ வந்த?"

"இன்னைக்குத்தான். நீ இங்க இருக்குறதா சொன்னாங்க அதான் வந்தேன்"

"எப்படிடா இருக்க"

"நல்லா இருக்கேன் ஈஸ்வர்" என்றவனின் பார்வை அருகே இருந்த சிவாவை நோக்கியது.

அதை உணர்ந்தவன் "அவ சிவா. என் மனைவி" என்க, "வாட்! பொண்டாட்டியா? எப்போ டா கல்யாணம் பண்ண. என்கிட்ட சொல்லவே இல்லை" என்றான் அதிர்ச்சியுடன்.


"கல்யாணம் இன்னும் ஆகலை. நம்ம ஊர் திருவிழா முடியட்டும் அப்பறம்தான் கல்யாணம். அதுக்காக இவ என் பொண்டாட்டி இல்லைன்னு ஆகிடுமா?"

"அதுசரி நீ ஒரு முடிவு எடுத்தப் பின்னாடி அதை மாத்துற சக்தி யாருக்குமே இருக்காது. இது தெரிஞ்ச விஷயம் தானே. சரி அந்த ஆதி உன்கிட்ட பிரச்சனை பண்ணுறானாமே வந்ததும் கேள்விப்பட்டேன்"

"அவனுக்கு நல்ல நேரம் முடிஞ்சுப் போச்சு. அதான் இந்த ஆட்டம் எல்லாம்"

"அதை எப்போ அடக்கப் போற"

"கூடிய சீக்கிரம்" அவன் சொன்ன மறு நிமிடம் "இது யாரு உங்க கூலிப்படையோட ஹெட்டா" என்று கேட்டிருந்தாள் சிவா.


"கூலிப்படையா? இவங்க என்ன சொல்லுறாங்க டா"

"வந்த உடனே அந்த ஆதியைப் பத்தி பேச்சை ஆரம்பிச்சுட்டேல. உடனே மேடம் எல்லாத்தையும் தப்புத்தப்பா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க"

"எனக்குப் புரியல ஈஸ்வர்"

"எனக்கும்தான் புரியல. நான் ஏன் இப்படி மாறுனேன்னு"

"ஊருக்கு வந்ததும் உன்னை பார்க்கணும்னு நினைச்சு வந்தது குத்தமா டா. இப்படிப் போட்டுக் குழப்புறயே"

"ஆதியை குத்துறதை இவ பார்த்துட்டா. அதுல இருந்து நான் கொலைகாரன்.. கூலிப்படை வச்சு ரன் பண்ணிட்டு இருக்கேன். அந்த கூலிப்படையால தான் நான் இவ்வளவு சொத்து சம்பாரிச்சு வச்சுருக்கேன்னு இவளுக்குள்ள அதீத கற்பனை வந்துடுச்சு. அதெல்லாம் உண்மையில்லைன்னு சொன்னா மட்டும் கேட்டுக்கவா போறா.. விடு" அவன் சோர்வாய் சொல்ல, "நீங்களே பேசிட்டு இருங்க நான் அங்க இருக்கேன்" எனச் சொல்லிவிட்டு கிளம்பிவிட்டாள்.


"என்னடா இது தங்கச்சிகிட்ட நீ எதையும் சொல்லலையா?"

"சொல்லுற மனநிலையில நான் இல்லை ருத்ரா"

"ஈஸ்வர்! இது தப்பு. அவங்க உன்னைப் பத்தி தப்பா நினைச்சுட்டு இருக்காங்க. அப்படியிருக்கும் போது அதை தெளிவு படுத்துறது உன்னோட கடமை. ஒழுங்கா அவங்ககிட்ட நடந்ததை சொல்லு. அந்த ஆதி எப்பேர்ப்பட்ட அயோக்கியன். அவனை கொல்லாமல் இதுவரைக்கும் விட்டு வச்சதே பெருசு. இதுல அவனை குத்துனதுக்கா இவங்க இப்படி பேசுறாங்க"

"அவளே புரிஞ்சுக்குவா டா. அதுவரைக்கும் நான் சுயவிளக்கம் குடுக்கப் போறதா இல்லை. அவ அங்க ஊர்ல இருக்குறது பாதுகாப்பு இல்லைன்னு தான் நான் அவளை இங்க கூட்டிட்டு வந்துருக்கேன். அவளை கண்பார்வையிலே வச்சுருக்கணும் ருத்ரா. எனக்கான ஆபத்து என்னைத் தேடி வர்றதுக்கு முன்னாடி அவளைத் தேடும்ங்கிறது தான் விதி. இந்த மகாசிவராத்திரி அன்னைக்கு எல்லாத்துக்கும் விடை கிடைக்கும். அதுவரைக்கும் அவளோட உயிருக்கு எந்தவித பாதிப்பும் வந்துடக் கூடாது. ஒருவேளை நான் இல்லைன்னா கூட.."
அதற்குள் வாயிலே அடித்தவன் "இந்த நந்திகேஸ்வர் கிட்ட எனக்குப் பிடிச்சதே அவனோட தைரியமும், கோபமும், தான் அப்படிங்கற நினைப்புத்தான்" என்றான்.


"அந்த ஆணவம், கோபம் இதெல்லாம் சிவன் முன்னாடி காணாமல் போய்விடும் ருத்ரா. அதுதான் இந்த உயிர்க்கே உரித்தான சூட்சுமம்"

"நீ இந்த மாதிரியெல்லாம் பேசுவன்னு தெரியும். ஆனால் இப்போ அதுல கொஞ்சம் விரக்தி தெரியுதே ஈஸ்வர். எனிதிங் சீரியஸ்"

"அவ வர்றா அமைதியாய் இரு. நான் அப்பறமா பேசுறேன் உன்கிட்ட" எனச் சொல்லி அவன் அமைதியாகிவிட அவர்களையே பார்த்தபடி வந்தவளுக்கு சட்டென்று அவர்கள் பேச்சை நிறுத்தியது சந்தேகத்தினை தோற்றுவித்தது.


"எதுக்கு என்னைப் பார்த்த உடனே பேச்சை நிப்பாட்டுன"

"அதுவா? ஒருத்தனை போட்டுத் தள்ளச் சொல்லி இவன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தேன். அந்த ஆள் யாருன்னு உனக்குத் தெரியக் கூடாதுன்னு தான் பேச்சை நிப்பாட்டிட்டேன்"

"யாரைக் கொல்லப் போற?" நடுங்கியபடி அவள் கேட்க,

"இப்போத்தானே சொன்னேன். உனக்குத் தெரியக் கூடாதுன்னு.. காது உனக்குக் கேட்கலையா?" என்றான் அவன் சிரிப்புடன்.

"ஈஸ்வர் வேண்டாம். இதெல்லாம் தப்பு. அவன் பாவம்"

"யாரு பாவம்.. அந்த ஆதியா?"

"ம்ஹூம் தேவா.." என்று உரைத்ததுதான் தாமதம் அவன் முகத்தில் கோபம் தாண்டவமாடத் தொடங்கியது...


தொடரும்..


விமர்சனங்களை தெரிவிக்க
👇

 
Status
Not open for further replies.
Top