வணக்கம் நண்பர்களே,நீங்கள் இந்த தளத்தில் எழுத விரும்பினால் pmtamilnovels@gmail.com என்னும் மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.

விரிசலிட்ட சன்னல்கள் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.
விரிசலிட்ட சன்னல்கள்


1


செவ்வாணம் இருள் பூசிக்கொள்ள, கனமழை பெய்து கொண்டிருந்தது, அடர்ந்த காடு அதன் நடுவே இரு குடும்பம் வாழும் அளவுக்கு ஒரு வீடு. மஞ்சள் நிற விளக்குகள் ஒளிர்ந்த வண்ணம் அமைதியாக காட்சியளித்தது அந்த இல்லம்.


மூன்று படுக்கை அறைகளை கொண்ட அந்த வீட்டின் ஒரு அறையில் நான்கு உயிர்கள் மூச்சு பேச்சின்றி மயங்கி கிடந்தன.. மற்றொரு அறையில் பச்சிளம் குழந்தை ஒன்று பசியில் கதறிக் கொண்டிருக்க, அந்த சத்தம் செவியில் விழுந்தும் எழுந்து சென்று பார்க்க இயலாத வகையில் காலில் சங்கிலி பூட்டப்பட்டு மீதம் இருந்த ஒரு அறையில் அதன் சன்னல் வழியே வெளி புறத்தை விரக்தியுடன் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தவளின் விழியோரம் தன்னிசையாக ஒரு துளி கண்ணீர் வழிந்தோடியது. அந்த கண்ணீர் ஒரு பக்கம் தன் கதையை எடுத்துரைத்து கொண்டிருந்த நிலையில் சன்னல் வழியே தெரிந்த அவனின் முகத்தை கண்டதும் உள்ளம் வெதும்பி துடித்துக் கொண்டிருந்தவளின் இதழ்கள் மெல்ல விரிந்து கொண்டது!


அவள் முகத்தில் அப்படி ஒரு பரவசம்! அதோடு சேர்த்து சில துளி கண்ணீரும் மகிழ்ச்சியுடன் வெளிப்பட்டது.


அவளால் அவனை அழைக்க முடியவில்லை… நாவில் பட்ட தீ காயம் நரம்பின் நுனி வரை வலிக்க செய்தது, உதடு துடித்த வண்ணம் தன் இருப்பிடத்தை உணர்த்த வேண்டி அந்த சன்னல்களை தட்டி சத்தம் ஏற்படுத்தினாள், அன்னோடி அவள் பக்கம் திரும்பியவனின் முகத்தில் எல்லை இல்லா நிம்மதி வெளிப்பட்டது.


மழையில் நனைந்த வண்ணம், சகதி நிரம்பிய இடத்தில் அழுத்தமாக தன் காலடி தடத்தை பதித்துக் கொண்டு அவளை நோக்கி சில அடிகளை எடுத்து வைத்தான்.. அவள் இருக்கும் அறையின் சன்னலருகே வந்தவன் அவள் கை வைத்திருக்கும் இடத்தில் தனது கரத்தை பதிக்க சென்ற அந்த நொடி இடபக்க மறைவில் இருந்து வந்த மற்றொருவன் அவனது தலையை பிடித்து வேகமாக அந்த சன்னலில் மோதினான்.


மோதிய வேகத்தில் திடமான அந்த சன்னல் கண்ணாடிகள் சற்று விரிசல் விட, ஆடவனுக்கு தலையில் காயம் ஏற்பட்ட நிலையில் அந்த விரிசலில் கை வைத்திருந்த பெண்ணவளின் கரத்திலும் காயம் பட்டு ரத்தம் கசிய ஆரம்பித்தது, அந்த நிகழ்வை கண்டு பயத்தில் அலறி துடித்தவள் பட்டென இரு அடி விலகி சென்று கீழே விழுந்தாள்..


பெண்ணவளை நோக்கி வந்தவனை தாக்கிக் கொண்டிருந்தவனின் கண்களில் அப்படி ஒரு அனல் வெளிப்பட்டது, அதே பார்வை மாறாமல் மழையில் நனைந்த தன் கேசத்தை மேலே கோதிக் கொண்டவன் அப்படியே தலை உயர்த்தி அவளை பார்க்க, கொலை நடுங்கி போனாள்.


அடி வாங்கி அவளை காண வந்தவன் மயங்கி சரிய, தன் கையில் இருந்த ரத்தத்தை தன் சட்டையின் மீது துடைத்துக் கொண்டபடி அடுத்த கணம் அவளது அறைக்குள் வந்து நின்றான் ரகுநந்தன் அவளது கணவன்.


அடிபட்டு உயிருக்கு போராடி கொண்டு கிடந்தவனுக்கு உதவி செய்ய இயலாதா நிலையில் சன்னல் வழியே அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளின் கொண்டை முடியை கொத்தாக பற்றி அதே விரிசலிட்ட சன்னலின் மீது வைத்து அழுத்தினான் அவளது கணவன்…


“என்னடி அவன் கூட போகணுமா உனக்கு” என்று கேட்டவன் மேலும் அவளது முகத்தை அந்த கீறல் விழுந்த கண்ணாடியின் மீது வைத்து அழுத்த, கன்னத்தில் காயம் ஏற்பட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரத்தம் கசிய ஆரம்பிக்க அந்த வலி அவள் உயிர் வரை ஊடுருவி பாய்ந்தது.


“சொல்லுடி போகணுமா” என்று கேட்டவனின் மூச்சுக் காற்று அக்னியாக அவளது கழுத்தை எரிக்க, பதில் சொல்ல முடியாமல் கதறியவள் “இல்லை” என்பது போல தலையசைக்க… அவளது கணவன் முகத்தில் அப்படி ஒரு அட்டகாசமான புன்னகை வெளிப்பட்டது.


“என் உசுருடி நீ” என்றபடி இன்னும் அவளது தலை முடியை வலிக்க பற்றி தன் பக்கம் இழுத்து தன் முகம் பார்க்க வைத்தவன், புன்னகை மாறாமல் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.


எல்லா நேரத்திலும்

நெற்றி முத்தம்

அன்பின்

அடையாளமாவதில்லை…


நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு…


“அய்யா இங்க வீராசாமினு யாராவது இருக்காங்களா?” என்று தேநீர் அருந்தியபடியே பெரியவர் ஒருவர் கடையின் முதலாளியிடம் கேட்க…


அவரோ “மரக்கடை வச்சி இருக்காரே அவரை கேட்குறீங்களா?” என்றார்.


“ஹான், அவர் தான்”


“ஆமா, எதுக்கு கேட்குறீங்க?”


“சொந்தகார பொண்ணு ஒருதவளுக்கு அவர் பையனை தான் வரன் பார்த்து இருக்கோம் அதான் ஆளுங்க எப்படி என்னனு விசாரிச்சிட்டு போகலாம்னு வந்தேன்” என்று அவர் சொல்ல… அதனை கேட்டுக் கொண்டு உள்ளே உணவருந்தி கொண்டிருந்த நபர் ஒருவன் விரைந்து இலையை மூடி வைத்து விட்டு வெளியே வந்தான் ரவிக்குமார்.


கடை முதலாளி வீராசாமியை பற்றி சொல்ல வருவதற்கு முன்பாகவே “வீராசாமி ஒரு மொடா குடிகாரன் அதுவும் ரெண்டு பொண்டாட்டிகாரன், அப்புறம் அவன் பையன் மட்டும் எப்படி இருப்பான்?, அதுவும் அவன் ஆத்தாகாரி ஒரு ஆட்டக்காரி இந்த வயசுலயும் எவன் கிடைப்பானு கண்ணை அலைய விட்டுட்டு திரிவாள்… அவன் தங்கச்சி ஒரு ஓடுகாலி இப்படிபட்ட ஒரு குடும்பத்தில உங்க பொண்ணை கொடுக்கணுமானு நீங்களே யோசிச்சுக்கோங்க, உங்க பொண்ணு வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னு நெனச்சீங்கன்னா வேற வரன் தேடி வந்த வழியை பார்த்து கிளம்பி போங்க” என்று சொல்லி முடித்தான் ரவி.


அங்கிருந்த அனைவரும் அவன் சொன்னதை திகைப்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருக்க… அவனோ இன்னும் நாலு வார்த்தை வீராசாமி குடும்பத்தை பற்றி சேர்த்து சொல்லி அந்த பெண் வீட்டாரின் மனதை கலைத்து அங்கிருந்து அனுப்பிவைத்தான்.


அவர் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு “வீரா குடும்பத்த பத்தி எதுக்காக அவர் கிட்ட இப்படி எல்லாம் சொன்ன ரவி?” என்று கடை முதலாளி கேட்டார்.


“நான் சொல்லும் போது வேடிக்கை பார்த்துட்டு தானே இருந்தீங்க? இப்ப எதுக்கு இப்படி கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கீங்க?”


“நான் அமைதியா இருக்க ஆயிரம் காரணம் இருக்கு”


“அதே தான்! நான் அவங்களை பத்தி அப்படி பேசினத்துக்கும் ஆயிரம் காரணம் இருக்கு.. உங்களுக்கு தெரியாதது ஒன்னுமில்லையே? அதுமட்டுமில்லாமல் நான் ஒன்னும் அவன் குடும்பத்து மேல வீண் பழி சுமத்தலை, அவன் அப்பன் ஒரு குடிகாரன் ஆத்தா ஒரு ஆட்டகாரினு உண்மையை தானே சொன்னேன்”


“ஆனால் அது எல்லாம் பல வருஷத்துக்கு முன்னாடிப்பா… இப்போ அவங்க அப்படி இல்லன்னு உனக்கே நல்லா தெரியும் இருந்தும் இப்படி பேசுறது தப்பில்லையா? இது அந்த பையனோட வாழ்க்கை சம்மந்தபட்டது…”


“யோவ் ரொம்ப நல்லவன் மாதிரி நியாயம் பேசாத, அவனுக்கு இந்த வரன் அமையாதத்துக்கு நான் காரணம்னா இதுக்கு முன்னாடி வந்த நாலு வரன் அமையாமல் போனதுக்கு நீ தான் காரணம் அது எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைச்சிட்டு இருக்கியா? இன்னிக்கு நீ செய்ய வேண்டிய வேலையை நான் செஞ்சு இருக்கேன் அவ்ளோதான்” என்று சொன்னபடி தன் இருசக்கர வாகனத்தை அங்கிருந்து எடுத்துக்கொண்டு சென்றான் ரவிக்குமார்.


****


ரவிக்குமார் சொன்னதை அசை போட்டுக் கொண்டே பேருந்தின் ஜன்னலோர சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தார் பெண் வீட்டை சேர்ந்த பெரியவர்.


மாப்பிள்ளை பற்றி விசாரிக்க வந்தது பெண்ணின் தந்தை தான் தன்னை வேறு ஒருவராக அவர்களிடம் அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்.


வெகு நேரம் யோசித்தவர் உடனே தன் அலைபேசியை எடுத்து தரகருக்கு அழைத்தார்.


“ அண்ணே சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை பத்தி விசாரிச்சிட்டு வந்தாச்சா? எல்லாம் நல்லது தானே இந்த வைகாசியிலேயே பேசி முடிச்சுடுவோமா?” என்று தரகர் ஆர்வமாக கேட்க,


“வேணாம்யா இந்த வரன்ல எனக்கு மனசு ஒப்பல, நீ வேற இடம் பாரு”


“அண்ணா என்ன சொல்லுறீங்க? பையன் நல்லா படிச்சவன், வசதியான குடும்பம் ஏன் வேண்டாம்னு சொல்றீங்க”


“ என்னதான் வசதியும் படிப்பு இருந்தாலும் குடும்பம் சரியா இருக்கணும்ல”


“அங்க உங்ககிட்ட யாரும் ஏதும் தப்பா சொல்லி வச்சுயிருக்காங்க நினைக்கிறேன்… அப்படி அவங்க குடும்பம் சரி இல்லாம இருந்திருந்தா அந்த வரனை நான் நம்ம பொண்ணுக்கு பார்த்து இருக்கவே மாட்டேனே”


“சரிப்பா நான் கேட்குற கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு அந்த பையனோட அப்பாவுக்கு ரெண்டு மனைவியா?”


“அது…”


“ஆமா இல்லன்னு மட்டும் சொல்லு முத்து”


“ஆமா அண்ணா ஆனால்…”


“போதும் அடுத்த கேள்வி மாப்பிளை பையனோட அப்பா குடிச்சிட்டு ரகளை பண்ணுறவரா?”


“அது… ஆமா அண்ணா ஆனால் அது ஒரு காலத்திலே”


“போதும்… கடைசி கேள்வி பையனோட அம்மா குடும்பம் ஊர் ஊரா ஆடி பிழைக்கிற ஆளுங்களா?”


“ஆமா அண்ணா ஆனால்”


“போதும், நீ உன் தொழிலுக்காக நாலு விஷயத்தை மறைத்து பேசுவன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும் முத்து, அதனால எனக்கு எந்த விளக்கமும் வேண்டாம்”


“என்ன அண்ணன் இப்படி பேசுறீங்க”


“தப்பா எடுத்துக்காத முத்து எனக்கு என்னமோ இந்த வரன் சரிப்பட்டு வரும்னு தோணல, நீ வேற இடம் பாரு” என்றபடி அழைப்பை துண்டித்தார் அந்த பெண் வீட்டார்.


தரகர் முத்து இந்த விஷயத்தை வீராசாமி குடும்பத்திடம் எப்படி சொல்வது என்று யோசனையாக அமர்ந்திருக்க, அப்போது வீராசாமியின் மனைவி செண்பகத்திடமிருந்து இவருக்கு அழைப்பு வந்தது.


“பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க என்ன சொன்னாங்க அண்ணே” என்று செண்பகம் ஆர்வமாக கேட்க, பதில் சொல்லாமல் மென்று முழுங்கினார் தரகர்.


“என்ன அண்ணே ஒன்னும் பதிலே காணோம் அவங்க என்ன சொன்னாங்க?”


“அது அவங்களுக்கு கொஞ்சம் கால அவகாசம் தேவைப்படுதாம்.. பொண்ணு மேற்கொண்டு படிக்கணுங்குது போல, நம்ம வேணா பையனுக்கு வேற இடம் பார்ப்போமா?” என்று அவர் சொல்லும் தோரணையிலேயே வழக்கம் போல இந்த வரனும் கைவிட்டு சென்று விட்டது என்று சென்பகத்திற்கு புரிந்து விட்டது.


“சரி அண்னேன் வேற இடம் பாருங்க” என்று உயிர்பில்லாத குரலில் கூறிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தவர் எப்போதும் போல பெருமூச்சு விட்டு அடுத்தடுத்த வேலையை பார்க்க தயாரானார்.


***


“ஓய் எழுந்துக்க டீ எடுத்துட்டு வந்து இருக்கேன்” என்று சொன்னபடி அடுத்தடுத்த வேலையை பார்க்க ராகினியின் கால்கள் பரபரத்தது.


ஆனால் அவனோ இன்னும் எழுந்து கொள்ளாமல் போர்வைக்குள் சொகுசாக நெளிந்து கொண்டு கிடந்தான்.


“யோவ் உன்னைதான் இப்போ எழுந்துக்க போறியா, இல்லையா?” என்று சத்தமிட்டு பார்த்தாள். அவனோ ‘நான் எழுந்துட்டா பார்த்துப்போமே’ என்பது போல கட்டிலில் உருண்டு கொண்டு கிடந்தான்.


பொறுத்து பொறுத்து பார்த்தவள் ஒருகட்டத்தில் பொறுமை இழந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தவனின் பின் பக்கம் ஒரே மிதி “அம்மா” என்று அலறி துடித்துக் கொண்டு எழுந்து அமர்ந்தான் கார்த்திகேயன்.


அவனது சத்தம் கேட்டு வீட்டு திண்ணையில் இருந்த அவனது தாய் பாஞ்சாலி “என்னமா சத்தம்? எதுக்கு அவன் கத்துறான்” என்று தன் மருமகளிடம் கேட்க, அதற்குள் விரைந்து வந்து கார்த்திகேயன் வாயை மூடிய ராகினி “அது ஒன்னுமில்ல அத்தை கெட்ட கனவு கண்டு கத்துறார்… அவரை நான் பாத்துகிறேன் நீங்க அந்த மணமகள் சீரியல அடுத்து என்ன நடக்கும்னு யோசிச்சு வையுங்க அப்புறம் வந்து கதை கேக்குறேன்” என்று சொல்லியபடி கார்த்திகேயன் தொண்டை குழியை பிடித்த நசுக்கினாள்.


“அய்யோ விடுடி வலிக்குது” என்று அவன் கத்த போக, மீண்டும் நன்றாக கழுத்தை அழுத்தினாள்.


“சத்தம்! மூச்! சத்தம் வெளியே வர கூடாது இன்னொரு வாட்டி கத்தின சுட சுட டீயை எடுத்து மூஞ்சில ஊத்திடுவேன்” என்று சொன்னபடி அவன் கழுத்தில் இருந்து மெதுவாக கரத்தை எடுத்தாள் ராகினி.


“ஏன்டி என்னை இப்படி கொடுமை படுத்துற? என்னை பார்த்தா பாவமா இல்லையா?”


“எப்படி எப்படி நான் உன்னை கொடுமை படுத்துறேனா நீங்க எல்லாரும் குடும்பமா சேர்ந்து என்னை தான் கொடுமை படுத்துறீங்க காலையில ஐஞ்சு மணிக்கு எழுந்து நயிட்டு பதினோரு மணி வரைக்கும் இந்த வீட்டுல வேலை பார்க்குறேன் அதுக்கு அப்புறம் அப்பாடான்னு ரூமுக்கு வந்தா அங்க ஐயாவுக்கு ரொமான்ஸ் வேற பண்ணனும் உங்களுக்கு எல்லாம் என்னை பார்த்தா எப்படி தெரியுது? வேலை இருக்கேனா நானு? என் வீட்டுல கால் தரையில படாமல் வளர்ந்த என்னை சாணில போட்டு புரட்டி எடுக்குது உன் குடும்பம்? இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை எனக்கு கொடுக்கத்தான் என்னை இழுத்துட்டு ஓடி வந்தியா?” என்றவள் அவன் கன்னத்தில் இடிக்க… அடுத்த இடி விழும் முன் அவளது கரத்தை பிடித்து கொண்டவன் “என்னது நான் உன்னை இழுத்துட்டு வந்தேனா? பாவி கல்யாண பந்தில சாப்பிட உட்கார்ந்து இருந்தவனை சாப்பிடவிடாமல் பிடிச்சி இழுத்துட்டு ஓடி வந்தது நீ, எல்லாத்தையும் நீயே பண்ணிட்டு என்னை குறை சொல்லுறியா?”


“ஓ அப்போ எல்லா தப்பையும் நான் தான் பண்ணேன் அய்யா ஒரு தப்பும் பண்ணல”


“ஆமா பின்ன நானா தப்பு பண்ணேன்”


“அப்போ லவ்வு லவ்வுன்னு நீ என் பின்னாடி சுத்தலை… காலேஜ் முடிஞ்சதும் அந்த தோட்டத்து பக்கம் வான்னு நீ சொல்லல”


“அதெல்லாம் நான் தான் சொன்னேன்… ஆனால் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு நான் சொல்லவே இல்லையே” என்று அவன் சொல்ல உச்சக்கட்ட கோபத்தில் அவன் தலை முடியை பிடித்து ஆட்டியவள் “காதலிக்கும் போது இனிச்சுது கல்யாணம் பண்ணுனு சொன்னதும் அய்யாவுக்கு கசந்துச்சோ” என்றபடி தன் மனகுமுறல் தீர அவனை அடித்து துவைத்தாள்.


இன்னும் ஒரு அடி விழுந்தாலும் கார்த்திகேயன் கோமா நிலைக்கு சென்று விடுவான் என்ற நிலையில் ராகினிக்கு அவளது அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. அந்த அழைப்பு தான் கார்த்திகேயனுக்கு ஊதவிருந்த சங்கு சத்ததை தற்காலிகமாக நிறுத்தியது.


அலைபேசியை எடுத்தபடி ராகினி வெளியே செல்ல… கார்திகேயனோ தலையை உதறிக் கொண்டு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என குளியலறை நோக்கி ஓடி விட்டான்.


“சொல்லுமா எப்படி இருக்க?” என்று மூச்சு வாங்கியபடி ராகினி பேச… எதிர் புறத்தில் இருந்த அவளது தாய் செண்பகம் “என்ன ஆச்சுடி ஏன் மூச்சு இரைக்கிது?” என்று கேட்டார்.


“அது ஒன்னுமில்லம்மா இப்போதான் எக்சர்சைஸ் பண்ணிட்டு வந்தேன்… நீ சொல்லு அண்ணனுக்கு பொண்ணு அமைஞ்சதா?”


“இல்லடி வழக்கம் போல தான் இதுவும் கைவிட்டு போயிடுச்சு” என்று அவர் சொன்னதும் சில நொடி இருவரிடமும் மௌனம் நிலவியது.


“இதுக்கு தான் நான் அப்போவே சொன்னேன் வசுந்தராவை வந்து பொண்ணு கேளுங்கன்னு நீங்க கேட்டா மாமா கண்டிப்பா கொடுப்பாருமா தயவு செய்து இப்படி தயங்கி தயங்கி நேரத்தை வீணடிக்காதீங்க ஜோசியர் சொன்னது ஞாபகம் இருக்குல்ல இன்னும் ஒரு மாசத்துக்குள்ள அண்ணனுக்கு கல்யாணம் பண்ணனும்…”


“எல்லாம் சரிதாண்டி ஆனால் அவசரத்துக்காக பார்த்து அந்த பெண்ணை என் பையனுக்கு கட்டிவைக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை… என் பையனுக்கு என்னடி குறைச்சல்? அவனுக்கு போயி அவளை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும் சொல்லுற?” என்று அவள் தாயார் சொல்ல, கோபத்தில் கண்களை மூடி திறந்த ராகினி “ஏன்மா இப்படி இருக்கீங்க? நம்ம குடும்பத்தை பத்தியும் நாலு பேரு நாலு விதமா தான் பேசுறான், அது போல இவள் வாழ்க்கையிலும் சில விஷயம் நடந்துடுச்சு அதுல அவள் தப்பு என்னமா இருக்கு அவள் ரொம்ப நல்லவள்மா” என்று இவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே அந்த பக்கம் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.


****


அந்த இரவு நேரம் மனதை நிலைகுலைய வைக்கும் ஒரு வினோத சத்தம் மதில் சுவரை சுற்றிலும் கேட்க ஆரம்பித்தது…


அந்த சத்தத்தை பின் தொடர்ந்தபடியே பெண்ணவள் முன்னேறி செல்ல… சுற்று சுவரின் ஒரு ஓரத்தில் கருப்பு பூனை ஒன்று கூண்டில் அடைபட்டுக் கிடந்தது…


அது கத்தி கொண்டே அகவியபடி கூண்டுக்குள் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்க… அதன் அருகில் சென்றவள் விரல் நடுங்கியபடியே அந்த கூட்டினை திறந்த விடவும், அந்நொடி இரத்தில் திளைத்த முழு வளர்ச்சி அடையாத குழந்தைகள் இரண்டு அவள் கண் முன் தோன்றி மறைந்தது… அதில் ஒரு குழந்தை பசியில் எதையோ அள்ளி உண்டு கொண்டிருக்க, இன்னொரு குழந்தையோ அவளையே பார்த்தபடி அமர்ந்து இருந்தது.


ஒரு நொடி அந்த காட்சியை கண்டவள் நடுங்கி துடிக்க, அவள் உடலெல்லாம் வியர்த்து வடிந்தது.. அக்கணம் அவள் கழுத்து பக்கம் சில்லென்று காற்று மோதி செல்ல உடல் சிலிர்த்து மௌனமானள்…


காற்றென அவள் தோள் மீது மோதி சென்றது அவனின் மூச்சு காற்று தான் என்பதை உணர்ந்து அச்சத்தில் அவள் திரும்ப முற்படும் வேளையில் பின் புறமாக நின்று அவளை அணைத்துக் கொண்டவன், வியர்வை துளிர்த்திருந்த அவளது கழுத்தில் இதழ் கடித்து முத்தமிட்டான்…


அந்த முத்ததின் சத்தத்தில் உடல் கூசி போய் கனவு தெளிந்து கண் விழித்தாள் வசுந்தரா…

 
2 விரிசலிட்ட சன்னல்கள்


கனவு கண்டு கண்விழித்தவளின் முகமெல்லாம் வியர்த்து வடிந்தது.. அந்நேரம் அவளது அறைக் கதவை திறந்து கொண்டு காபி கப்புடன் உள்ளே நுழைந்திருந்தாள் ராகினி.


“என்ன ஆச்சு தாரா ஏன் இப்படி வியர்த்து போயி உட்கார்ந்து இருக்க?” என்று கேட்டபடி டேபிள் பேனை வசுந்தராவின் அருகில் சற்று நகர்த்தி வைத்தாள்.


காற்று நேரடியாக முகத்தில் பட்டதும் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு ராகினியை கண் உயர்த்தி பார்த்தாள் தாரா.


“எதுக்காக இப்படி பார்க்குற தாரா? இந்தா காபி எடுத்துக்கோ எனக்கு வெளியே கொஞ்சம் வேலை இருக்கு” என்றவள் அவள் கையில் காபி கப்பை கொடுக்க நடுக்கத்துடன் அதனை வாங்க போனவள் அதனை தவறவிட்டாள்.


சூடாக இருந்த காபி ராகினியின் கால் மீது கொட்டவும் சூடு தாங்க முடியாமல் காலை உதறிய ராகினி வலியில் துடிக்க ஆரம்பித்தாள்.


கண் எதிரே அவள் துடிப்பதை கண்டும் வசுந்தராவின் முகத்தில் சிறு சலனமும் ஏற்படவில்லை… ராகினியின் கால்களில் உண்டான காயத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


ராகினியின் சத்தம் கேட்டு குளியலறையில் இருந்த அவளது கணவன் கார்த்திகேயன் பதறிப் போய் இடையில் துணியை கட்டிக்கொண்டு தாராவின் அறைக்குள் நுழைந்தான்.


“ராகினி என்ன ஆச்சுடி” என்றவன் காபி கொட்டியிருப்பதை பார்த்து புரிந்து கொண்டு “காபி காலுல கொட்டிடுச்சா?” என்று கேட்டபடி அவளது கால்களை ஆராய ஆரம்பித்தான்… ராகினி வெளிர் நிறம் அதனால் உடனே கால் சிவந்து கண்ணி போனது.


உடனே அவளை வெளியே அழைத்து கொண்டு வந்து வீட்டு திண்ணையில் அமரவைத்தவன் உடனே வீட்டின் பின் புறம் சென்று வாழை குருத்தை வெட்டி எடுத்து வந்தான்.


வாழை சாறை ராகினியின் காயம் பட்ட இடத்தில் பிழிந்து விட்டான்… அதனை கண்ட அவனின் தாய் “என்ன ஆச்சுடா?” என்று கேட்டு அவரும் தன் மருமகளுக்கு முதலுதவி செய்ய உதவினார்… அதனை உள்ளே இருந்த அறையில் இருந்து அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த வசுந்தரா மீண்டும் கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டாள்.


இப்போதெல்லாம் அவளுக்கு எவருடைய வலியும் பெரிதாக தெரிவது இல்லை… பிறரை விட அதிகமாக கண்ணீர் சிந்தியதனாலோ என்னவோ இப்போதெல்லாம் வலி என்ற ஒன்றையே அவளால் உணர முடியாமல் போனது…


இப்போதெல்லாம் அவளது கண்கள் கண்ணீர் சிந்துவதில்லை…


அவளது இதழ்கள் புன்னகைப்பதில்லை…


அவளது கைகள் எதையும் தொட்டு ரசிப்பதில்லை…


அவளது கால்கள் உதவிக்கு முன் செல்வதில்லை…


இப்போதெல்லாம் நிதர்சனம் கண்டு அவள் பயம் கொள்வதும் இல்லை… அனைத்தையும் ரசிக்க மறந்து யோசிக்க முடியாமல் உடல் மரத்து உணர்வற்று போனாள்.


****


“கால் சரியாகிற வரை நீ சமைக்க வேண்டாம் ரெஸ்ட் எடு” என்று கார்த்திக் கூறிவே, “அப்போ என்ன நீங்க சமைக்க போறீங்களா?” என்று கேட்டாள் ராகினி.


“என்னால எப்படி சமைக்க முடியும்?”


“ஏன் ஆம்பளை அடுப்பு பத்தவச்சா உங்க குலம் கெட்டிருமோ?” என்று மாமியாரை ஒரு பார்வை பார்த்தபடி அவள் கேட்கவே, அந்த பார்வையின் அர்த்தம் உணர்ந்த மாமியாரும் “இன்னிக்கு நானே சமைக்கிறேன்” என்று கூறி அங்கிருந்து எழுந்து செல்ல பார்க்க… அந்நேரம் வீட்டுக்குள் வந்த கார்த்திக்கின் சித்தி ராகினியை பார்த்துவிட்டு “என்ன ஆச்சுடி மா? ஒரே சத்தமா இருந்தது அதான் உடனே என்னனு பார்த்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்” இவர்கள் வீட்டுக்கு பக்கத்து வீடு தான் அவர் வீடு இவர்கள் வீட்டில் ஒருவர் தும்மினால் கூட அவருக்கு கேட்டு விடும், அந்த அளவுக்கு அவர் காது எப்போதும் இவர்களது வீட்டு சுவரின் மீதே தான் ஒட்டி இருக்கும்.


“கால்ல காபி கொட்டிடுச்சு” என்று ராகினி பட்டும்படாமல் கூறவே, உடனே இடை புகுந்த அவளின் மாமியார் “அதுக்கு தான் சமைக்க மாட்டேன்னு சொல்லி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிட்டு இருக்காள், இன்னிக்கு நான் தான் சமைக்கணும் போல… இந்த முட்டு வலி வேற பின்னி எடுக்குது” என்று சொல்லிக்கொண்டு மாமியார் எழுந்து கொள்ளவும் “நீ உட்காரு மரகதம்… அவளுக்கு காலில தானே காயமாகியிருக்கு கை நல்லா தானே இருக்கு… சமையல் வேலை பார்க்க கை நல்லா இருந்தா போதும் அவளே சமைக்கட்டும், வயசான காலத்தில நீ எதுக்கு இந்த வேலை எல்லாம் பார்த்துகிட்டு உடம்பை கெடுத்துகிற” என்று சித்தி சொன்னார்.


அதனை கேட்டுக் கொண்டிருந்த கார்த்தி, ராகினியை பார்க்க… அவளும் அவனது முகத்தை தான் வலியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


“நீ சொல்லுறதும் சரி தான் கமலா அதெல்லாம் என் மருமகள் கெட்டிக்காரி ஒரு நொடியில சமையல் வேலையை முடிச்சிடுவா, நான் சொல்லுறது சரிதானே மருமகளே” என்று ராகினியின் முகத்தை அவர் பார்க்க, இவர்களிடம் என்ன பேசி என்ன ஆக போகிறது என்று முடிவுக்கு வந்த ராகினி எழுந்து சென்று சமைக்க முன்னேறினாள். அந்நேரம் அவளது கரத்தினை பிடித்து மீண்டும் அமர வைத்தான் கார்த்திகேயன்.


“இன்னிக்கு நானே சமைக்கிறேன்” என்று கூறியபடி அவன் எழுந்து கொள்ளவும் “நீ சமைக்க போறியா? அப்போ சரியான நேரத்துக்கு எப்படி வேலைக்கு போக முடியும்?” என்று சித்தி சொல்ல… அவரை சாவகாசமாக ஒரு பார்வை பார்த்த கார்த்திக் “அது என் பிரச்சனைங்க சித்தி அதை நான் பார்த்துகிறேன்… சித்தப்பா ரொம்ப நேரமா உங்க சேலையை துவைச்சு காயபோட இடம் தேடிட்டு இருக்கார் போல முதலில் அது என்னன்னு பாருங்க” என்று கூறிவிட்டு ராகினியை அழைத்துக் கொண்டு தன் அறை நோக்கி சென்றான்.


“நீ ரெஸ்ட் எடுடி நான் சமைக்க போறேன்” என்று சொன்னவனை நினைத்து ஏனோ ராகினியின் மனம் நிறைந்து போனது… அவனது தலையை பாசமாக கோதி விட்டவள் அவன் இதழில் பட்டும் படாமல் முத்தமிட, அவள் விலகும் வேளையில் இவனின் இதழில் நிலைத்து கொண்டது புன்னகை.


“எதுக்கு இந்த முத்தம்? உனக்கு உதவி பண்ணுறதுக்கு கூலியா?” என்று அவன் விளையாட்டாக கேட்க…


“இல்லை நீங்க நல்லா சமைக்கனுங்குறதுக்காக கொடுக்குற லஞ்சம்” என்று சொன்னாள் ராகினி.


“லஞ்சம் வாங்கிறதும் தப்பு கொடுக்குறதும் தப்பு அது உனக்கு தெரியதா?”


“தெரியும் தான் ஆனால் இவ்ளோ நல்ல புருசனுக்கு லஞ்சம் கொடுக்கலாம் தப்பில்லை”


“அப்போ வீட்டு வேலை செய்ஞ்சா நல்லா புருஷன் செய்யலன்னா கெட்ட புருஷனா?” என்று அவன் கேட்கவும் ராகினியின் முகம் அப்படியே மாறியது அருகில் இருந்த தலையணையை எடுத்து அவன் தலையில் ஓங்கி அடித்தாள்.


“திருந்தவே மாட்டல்ல நீ, என்னதான் நான் நல்ல விதமா பேசணும்னு முயற்சி பண்ணாலும் ஏதாவது கிறுக்கு தனம் பண்ணி என் கோவத்தை தூண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்குறதே உனக்கு வேலையா போச்சு”


அத்தனை அடியையும் அமைதியாக வாங்கிக் கொண்டவன் “உன்னை யாருடி என்கிட்ட நல்ல விதமா பேச சொன்னா? எனக்கு அது பிடிக்கவே இல்லை… நீ கொதிச்சு போயி கத்தும் போது தான் எனக்கு சந்தோசமா இருக்கு” என்று சொல்லிக் கொண்டே அசந்த நேரத்தில் வன்மையாக அவள் அதரங்களை தன் வயமாகிக்கொண்டான்.


முத்தமிட்டு மூச்சு முட்டியபடியே அவனை தன்னில் இருந்து பிரித்து தள்ளி விட்டவள் “போடா சைக்கோ” என்று நாசி சிவந்து திட்டும் தோணியில் இவனது உள்ளம் தேனாக உருகியது. அதனால் மீண்டும் அவளை நோக்கி நெருங்கினான்.


அப்போது அவர்களது அந்த ஏகாந்த நிலையை குழைக்கும் விதமாக அவனின் எண்ணிற்கு அவனது முதலாளியிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது…


சலித்துக்கொண்டே மனைவியிடம் இருந்து விலகியவன் அழைப்பை ஏற்றான்.


“கோவிலுக்கு போக வேண்டியது இருக்கு உடனே கிளம்பிவா” என்று முதலாளி சொல்ல, மறுக்க முடியாமல் “வரேன் சார்” என்று கூறி அழைப்பை துண்டித்தான் கார்த்திக்.


முதலாளி லாயர் அவரது மனைவி டாக்டர் இருவருக்கும் தான் டிரைவராக பணி புரிகிறான் கார்த்திகேயன். அவர்கள் எந்த நேரம் அழைத்தாலும் செல்ல வேண்டும் என்பது தான் இவனது பணி.


அவனது அமைதியை உணர்ந்து கோவம் விடுத்து சாந்தமான ராகினி “வேலைக்கு உடனே வர சொன்னாங்களா?” என்று கேட்டாள்.


“ஆமா ராகினி”


“சரி நீங்க கிளம்புங்க… நான் பார்த்துகிறேன்”


“நீ எப்படி? ஹோட்டலில் சாப்பிட ஏதாவது வாங்கி கொடுத்துட்டு போகட்டுமா?” என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க “ஹோட்டல் சாப்பாடு எனக்கு சேராது” என்று ஹாலில் இருந்து மாமியாரின் குரல் வந்தது. அதனை கேட்டு ராகினிக்கு கொலை வெறி வந்தது “எப்படி தான் இவங்களுக்கு இந்த வயசுளையும் இவ்ளோ நல்லா காது கேட்குதோ” என்று சொல்லி சலித்துக்கொண்டாள்.


கார்த்திக்கிற்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை அவனது மன வாட்டத்தை புரிந்து கொண்ட ராகினி “நீங்க வேலைக்கு கிளம்புங்க… நான் பார்த்துகிறேன்” என்றாள்.


“நீ எப்படிடி வேலை செய்ய முடியும்? காயம் எப்படி இருக்கு பாரு, உன்னால நின்னு சமைக்க முடியுமா?” என்று மிகுந்த வருத்தத்துடன் கேட்டான்.


“காலில் தானே காயம் பட்டு இருக்கு, கை நல்லா தானே இருக்கு நான் பார்த்துகிறேன்” என்று புன்னகையுடன் சொன்னவளின் கண்கள் கலங்கி போனது… அதனை கண்டதும் மிடறு விளங்கி தலை குனிந்து கொண்டவன் அடுத்த நொடி அவளது முகத்தை கைகளால் தாங்கிக் கொண்டு, கண்ணோடு கண் பார்த்தபடி “நம்ம தனியா போயிடலாமாடி” என்று கேட்டான்.


இந்த வார்த்தையை அவன் மனபூர்வமாக சொல்லவில்லை என்பதை அறிந்து கொண்டவளும் பதிலேதும் சொல்லாமல்

சமையலறை நோக்கி சென்றாள்.


அப்போது அங்கு ஒரு ஆள் சமையல் வேலையை பார்த்து கொண்டிருந்தது அவள் வசுந்தரா தான்… இவர்கள் வெளியே பேசிக் கொண்டிருந்தது எல்லாம் தாராவின் காதில் விழுந்து கொண்டு தான் இருந்தது… உடனே சமையலறை நோக்கி வந்து விட்டாள்.


இந்த நான்கு வருடத்தில் இன்று தான் முதல் முறை சமையலறைக்குள் நுழைந்து இருக்கிறாள் தாரா, அதனை அவளது தாயும் ராகினியும் ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.


மாமியார் சிறு புன்னகையுடன் அங்கிருந்து செல்லவும்…

வசுவை அழைத்தாள் ராகினி.

அவளை திரும்பி ஒரு பார்வை கூட பார்க்காத வசுந்தரா சமையல் வேலையை அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


“நீ ஏன் இப்படி இருக்க தாரா?” என்று மனம் பொறுக்காமல் ராகினி கேட்க… எப்போதும் போல இப்போதும் தாராவிடம் பதில் இல்லை.


“ஏதாவது பேசு” என்றாள் ராகினி. அப்பக்கம் பெரும் அமைதி…


“நான் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா?” என்று கேட்ட ராகினியை திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்த வசுந்தரா “நீங்க உதவி பண்ணவரைக்கும் போதும் ராகினி” என்று பெயர் சொல்லவந்து ஒருகணம் நிறுத்தி “அண்ணி” என்று கூறி முடித்தாள்.


அந்த வார்த்தைக்கு மேலும் அவளால் வசுவின் முகத்தை பார்க்க முடியவில்லை… தலை குனிந்தபடியே அங்கிருந்து தன் அறைக்குள் வந்தவள் அப்படியே சுவரின் மீது சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.


அன்று அவள் செய்த ஒரு தவறுக்கு தானே இன்று வசுந்தரா தன் வாழ்க்கையையே விலையாக கொடுத்து விட்டு நொறுங்கி போய் அமர்ந்து இருக்கிறாள். அதனை நினைத்து பார்த்தவளின் விழி வழி உயிர் கசிந்து உள்ளம் ரணமாகியது.


“உன் வாழ்க்கையை சரி பண்ணனும்னு தான் எல்லாத்தையும் பொறுத்துகிட்டு இங்க வாழ்ந்துட்டு இருக்கேன்” என்று சொல்லி வருந்தியவள் கார்த்திக்கின் வருகை உணர்ந்து வெளிவந்த ஒரு துளி கண்ணீரையும் மறைத்துக் கொண்டாள்.


“நான் கிளம்புறேன் ராகினி… வெளியே சாப்பிட்டுகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் வெளியே வரவும், அவன் முன்னே தட்டில் தோசையை வைத்துக் கொண்டு நின்றாள் வசுந்தரா.


“தாரா” என்று அவன் ஏதோ பேச வரவும், தட்டை கொண்டு சென்று மேசையில் வைத்து விட்டு மீண்டும் சமையலறைக்குள் நுழைந்து கொண்டாள்.


நான்கு வருடங்களுக்கு பிறகு தன் தங்கையின் கையால் உணவு அருந்துகிறான் ஏனோ அவனையும் அறியாமல் கண்களில் லேசான கண்ணீர் படலம் தோன்றியது.


சமையல் வேலையை எல்லாம் முடித்து வைத்து விட்டு தனக்கான உணவை கையில் எடுத்துக் கொண்டு தன் அறைக்குள் சென்று தாழிட்டு கொண்டாள் வசுந்தரா.


உணவு தொண்டை குழியை தாண்டி செல்ல மறுத்தது… மனதில் அப்படி ஒரு ரணம் அதனை பிறரிடம் விளக்கவும் முடியாமல் அதனிலிருந்து விலகவும் முடியாமல் தவித்துத் துடித்தாள்.


சன்னலில் வழியே பார்வையை பதிதிருந்தவளின் மனம் முழுவதும் பழைய நினைவுகளே ஓடிக் கொண்டிருந்தது…


அப்போது கால் உடைந்த பறவை ஒன்று சன்னல் வழியே தெரிந்த மரத்தின் மீது ஏறி அமர்வதற்காக கடுமையாக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தது… தூரத்தில் ஒரு பூனை அந்த பறவையை உணவாக்க எண்ணி பதுங்கி தரையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தது…


ஒருபக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த பூனை அந்த பறவையை பிடிக்க முன்னேறியது.


இன்னொரு பக்கம் எப்படியாவது மரத்தின் மீதேறி தன் கூட்டை அடைந்து விட வேண்டும் என்று பறவை துடித்துக் கொண்டிருந்தது.


அதனை அமைதியாகவும் ஆர்வமாகவும் வசுந்தரா பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


அந்நொடி அந்த பூனையை விரட்ட வேண்டும் என்ற என்னமோ அல்லது அந்த பறவையை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற என்னமோ அவள் மனதில் எழ வில்லை… மாறாக இந்நொடி பூமி அதன் இயக்கத்தை நிறுத்தினால் எப்படி இருக்கும் என்று நடக்காத ஒரு விஷயத்தை மட்டும் அவள் மனம் எதிர்பார்த்து கொண்டிருந்தது. சிறு சிறு விஷயத்துக்கும் ஆண்டவனின் உதவியை நாடுவது போல இருந்தது அவளது எதிர்பார்ப்பு.


ஒரு நொடி தமாதித்தால் பூனை அந்த பறவையை பிடித்திருக்கும் என்ற நிலையில் எங்கிருந்தோ வந்த சிறுவன் ஒருவன் அந்த பூனைக்கும் பறவைக்கும் இடையில் உதவிக்கு வந்தான். அதனால் பறவையை பதம் பார்க்க பாய்ந்த பூனையின் கொடூர பற்கள் அந்த சிறுவனின் கால்களில் அழுந்த பதிந்தது.


இம்முறையும் இவளது அமைதி இன்னொருவரை இறையாக்கியது! என்பதை உணர்ந்து பார்த்தவளின் கண் வலியுடன் விரிந்து கொள்ள, அடுத்த நொடி சன்னல் கதவுகளை இறுக மூடியிருந்தாள்.


“என் உயிருடி நீ… என்னை பிடிக்கலையா? நான் தொட்டா அருவருப்பா இருக்கா?... அவன் கூட இருக்கும் போது எப்படி இருந்தது? பதில் கூட சொல்ல முடியாதா உன்னால…” என்று மாறி மாறி அவளது கணவனின் குரல் அவள் செவியில் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது… காதுகளை அழுந்த மூடிக் கொண்டாள். உணர்வுகளின் எழுச்சியினால் உள்ளுக்குள் கேட்கும் குரலை திரை கொண்டு அடைக்க இயலுமா? துடித்து தவித்தாள்.


நாவில் பட்ட தீ காயமும், சங்கிலியில் அடைபட்டு கிடந்த அவளது கால்களும் இப்போது அதன் வலியை உணர்ந்தது.


அவளது ரணத்தை மேலும் அதிகரிக்கும் விதமாக டிவியில் ஒரு பாடல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.


அதனை கேட்க கேட்க பைத்தியம் வசுந்தராவின் கைகள் எல்லாம் நடுங்க ஆரம்பித்தது… அவளால் அவளை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அப்போது ஹாலில் அமர்ந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த வசுவின் தாய் “இது உங்க கூட படிச்ச பொண்ணு நளினா தானே?” என்று ராகினியிடம் கேட்டார்.


அந்த பேரை கேட்டதும் அதுவரை பொறுத்துக் கொண்டிருந்த தாரா கோவத்துடன் கதவை பட்டென திறந்து கொண்டு வெளியே வந்து தொலைகாட்சியை அனைத்தாள்.


“எதுக்கு இப்போ டிவிவையை ஆப் பண்ண?” என்று கேட்ட மரகதம் மீண்டும் தொலைகாட்சியை ஒளிர செய்ய போகவும் அவரை தீ பார்வை பார்த்த ராகினி அருகில் இருந்த ரிமோட்டை தூக்கி போட்டு உடைத்தாள்.


அவளது மனதை போலவே அந்த ரிமோட்டும் உடைந்து சிதறி போனது..
 
3


விரிசலிட்ட சன்னல்கள்


அவளது செயலை கண்டு மரகதத்துக்கு ஏகத்துக்கும் கோவம் எகிறியது.


“எதுக்குடி இப்படி பண்ண?” என்று கேட்டவர் அவளது கரத்தை பற்றி உலுக்கவும், அவர்களுக்கு இடையே வந்த ராகினி “அத்தை அவளை விடுங்க, நீ உள்ள போ தாரா” என்று சொல்லி அவளை அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தாள்.


“ஏன் அத்தை அவள் கிட்ட இந்த அளவுக்கு கோவப்படுறீங்க? அவளே இப்போ தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறிட்டு வராள்”


“அவள் இன்னும் மாறல, இன்னும் அதே முன் கோவமும் வீண் பிடிவாதமும் தான் அதிகமாகி இருக்கு”


“அப்படி எல்லாம் இல்லை அத்தை”


“நாலு வருசத்துக்கு முன்னாடி அவள் இந்த வீட்டுக்கு எப்படி திரும்பி வந்தான்னு உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா ராகினி? கையில ஒரு குழந்தையோட வந்தவள் கிட்ட என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டப்ப ஒரு வார்த்தை பேசலை, இப்போவரைக்கும் அதை பத்தி ஒண்ணுமே அவள் சொல்லல, இப்படியே அவள் பண்ணுற எல்லாத்தையும் நம்ம பொறுத்துகிட்டே இருக்கணும்னு தான் அவள் எதிர் பார்க்குறாள்”


“ஒரு ரிமோட்டுக்காக ஏன் அத்தை பழசை எல்லாம் பேசறீங்க?”


“இதை நான் கேவலம் அந்த ரிமோட்டுக்காக பேசுறேன் நினைகிறியா? இவளை நெனச்சு அழாத நாளில்லை, யாருக்கிட்டயும் சொல்லி அழ கூட முடியாமல் நொந்து போயிருக்கேன்” என்று சொன்னவர் பாரம் தாங்காமல் கண் கலங்கி விட்டார்.


“எனக்கு புரியுது அத்தை நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க”


“எப்படி கவலைப்படாமல் இருக்க முடியும்? வாழ வேண்டிய வயசுல ஒரு விருத்தி இல்லாமல் இவள் வீட்டோட ஒடுங்கி கிடைக்கிறத பார்த்து எப்படி என்னால கவலைப்படாமல் இருக்க முடியும்? அக்கம் பக்கத்துல ஆளாளுக்கு ஒன்னு பேசுறாங்க? வெளியே யார் கிட்டயும் பேச்சு கொடுக்க முடியல, அவங்களா வந்து பேசினாலும் இவளை பத்தி ஏதாவது கேட்டிடுவாங்களோங்குற பயத்துல நெஞ்சுவலியே வந்திடும் போல இருக்கு, இன்னும் எவ்ளோ நாள் தான் இவள் இப்படியே இருக்கலாம்னு இருக்கான்னு தான் எனக்கும் புரியல, எல்லாம் என் தலை எழுத்து இவளோட பொறுப்பை என் தலையில போட்டுட்டு இவள் அப்பாவும் போயி சேர்ந்துட்டாரு” என்று சொன்னவர் இறந்த தன் கணவரின் புகைப்படத்தை வெறித்து பார்த்தார்.


இவர் பேசிக்கொண்டிருந்த அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த வசுந்தரா கலைந்திருந்த தன் கூந்தலை சரியாக வாரிக் கொண்டாள். ஏனோ தானோவென காட்சியளித்த தன் தோற்றத்தை கண்ணாடி வழியே உற்று பார்த்தவள் பீரோவை திறந்து தனக்கென தன் தந்தை முதல் முறையாக வாங்கி கொடுத்த புடவையை எடுத்து உடுத்திக் கொண்டாள்.


தன்னை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தவர்களை கடந்து அந்த கோலத்திலேயே வெளியே சென்றாள்.


“எங்க போறாள் இவள்?” என்று ராகினியும் மரகதமும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, வெளியே நின்று அவர்களை நிமிர்ந்து ஒரு பார்வை பார்த்த தாரா அமைதியாக அவ்விடம் விட்டு நகர்ந்தாள்.


“தாரா நில்லு” என்று ராகினி அழைக்க,


“கொஞ்ச நேரம் என்னை தனியா விட்டுடுங்க கண்டிப்பா திரும்ப வந்திடுவேன்” என்று அவர்களை பார்க்காமல் திரும்பி நின்றபடியே உரைத்தவள் வேகமாக அங்கிருந்து சென்றாள்.


“அவள் எங்க போறாலாம்? இப்போ இவளை வெளியே பார்த்து எத்தனை பேர் என்கிட்ட வந்து என்ன எல்லாம் கேள்வி கேட்க போறாங்களோ தெரியல? ச்சே இவளால நான் இன்னும் என்ன எல்லாம் பாடுபட போறேனோ!! போயி தொலைஞ்சவள் ஒரேடியாக போயி தொலைஞ்சாளா திரும்ப வந்தவள் இன்னும் இந்த வீட்டுக்கு பாராமல் கிடந்து என் உயிரை எடுத்துட்டு இருக்கா” என்று அவர் தன்னிலை தொலைத்து புலம்பி தள்ள, அதனை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ராகினிக்கு ‘இவங்க எல்லாம் என்ன அம்மா’ என்றாகிப்போனது.


‘இந்த வீட்டுல இருந்து தாரா எவ்ளோ சீக்கிரம் போறாளோ அது தான் அவளுக்கு நல்லது’ என்று யோசித்தவள் ‘இது தான் சரியான நேரம்’ என்று உணர்ந்து “அப்புறம் அத்தை” என்று பேச்சை தொடங்க தயங்கினாள் ராகினி.


“நம்ம ஏன் தாராவுக்கு ஒரு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க கூடாது? அப்போவாது அவள் கொஞ்சம் நிதர்சனம் புரிஞ்சு வாழ ஆரம்பிப்பாள்ல”


“கல்யாணமா? வேண்டாமா இவள் கண்டிப்பா ஒத்துக்கமாட்டாள்”


“நீங்க அவள் கிட்ட பேசி பாருங்க அத்தை, அப்போதானே அவள் மனசுல என்ன இருக்குன்னு தெறிய வரும்”


“ம்ம்ம் பார்ப்போமா”


“அப்படி அவளை கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்துட்டா நீங்களும் அவளை பத்தி கவலைபட வேண்டிய அவசியம் இருக்காது. யாரும் அவளை பத்தி எதுவும் கேட்பாங்கன்னு நெனச்சு வருத்தப்பட வேண்டியது இருக்காதுல்ல” என்றதும் சிறிது நேரம் யோசித்த மரகதம் “அதுவும் சரி தான் சீக்கிரமே இதுக்கு ஒரு வழி பண்ணுறேன்”


“அது அத்தை, என் அண்ணன் மித்ரனுக்கே தாராவை கல்யாணம் பண்ணி வச்சா நல்லா இருக்கும்ல, அவன் கண்டிப்பா அவளை நல்லா பார்த்துப்பான்” என்றதும் மரகத்தின் முகம் ஒரு கணம் மாறியது…


“எதுக்கு சொல்லுறேன்னா தாரா வாழ்க்கையில என்ன நடந்ததுன்னு ஒரு அளவுக்கு என் அண்ணனுக்கு தெரியும்… அதை பத்தி அவன் நம்ம கிட்ட எதுவும் சொல்லலை தான் இருந்தாலும் அவளை புரிஞ்சிகிட்ட ஒருத்தனால தான் அவளை சந்தோசமா பார்த்துக்க முடியும். அதனால தான் உங்ககிட்ட அப்படி கேட்டேன்… வெளியே மாப்பிளை தேடி அலைஞ்சு கஷ்டப்படுறதுக்கு உள்ளுக்குள்ளேயே மாப்பிளை பார்த்துட்டோம்னா தேவை இல்லாத நெருடல் பேச்சுக்கெல்லாம் வழி இருக்காதுல்ல, எனக்கு இது தான் சரின்னு தோணுது, உங்களுக்கு தப்பா தோணிச்சுன்னா நான் கேட்டதை மறந்திடுங்க அத்தை” என்று கூறி அங்கிருந்து செல்ல பார்த்தவளை தடித்து நிறுத்தினார் மரகதம்.


“இதுல நான் தப்பா நினைக்க எதுவும் இல்லம்மா… உங்க வீட்டுல உள்ளவங்க விருப்பம் தான் இதுக்கு முக்கியம்”


“என் அண்ணனுக்கு இதுல சம்மதம் தான் அத்தை நான் ஏற்கனவே கேட்டுட்டேன். அம்மா அப்பாக்கும் சீக்கிரமே சொல்லி புரிய வச்சு சம்மதம் வாங்கிடுவேன்.. ஆனால் தாரா தான் என்ன சொல்லுவாள்னு தெரியல”


“இதுக்கு அவள் சம்மதம் சொல்லலன்னு வையேன் அப்புறம் இருக்கு அவளுக்கு” என்று கூறி அங்கிருந்து சென்றார் மரகதம்.


ஒருவழியாக மரகதத்திடம் சம்மதம் வாங்கிய ராகினி பெருமூச்சு விட்டு, தன் கணவன் கார்த்திக்கிற்கு அழைத்து விஷத்தை கூறினாள்.


அதனை கேட்டவன் “இதை பத்தி நான் கொஞ்சம் யோசிக்கனும்டி கொஞ்சம் பொறுமையாவே முடிவு பண்ணுவோம்” என்று சொல்லி அழைப்பை துண்டித்தவன் அடுத்து நேரகா ராகினியின் அண்ணன் தேவமித்ரனை காண அவன் பணி புரியும் பள்ளிக்கு சென்றான்.


பள்ளியில் உடற்பயிற்சி ஆசிரியராக பணி புரிந்து கொண்டிருந்தான் மித்ரன்.


“மச்சான் உங்க ஸ்கூலுக்கு வெளியே இருக்க காபி ஷாப்ல இருக்கேன் உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும் வெளியே வர முடியுமா?” என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பி வைத்து விட்டு ஒரு காபியை ஆடர் செய்து விட்டு அமர்ந்தான் கார்த்திகேயன்.


அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் அவ்விடம் வந்தான் மித்ரன்.


“சொல்லுங்க மாப்பிளை என்ன விஷயம்?” என்று கேட்டவாறு மித்ரன் அவனுக்கு எதிர் இருக்கையில் அமர்ந்தான்.


“தாராவை பத்தி தான் பேச வந்து இருக்கேன்” நேரடியாக விசயத்துக்கு வந்தான்.


இரு நொடி மௌனத்திற்கு பிறகு “ம்ம்ம் சொல்லுங்க” என்று சொன்னான்.


“தாராவை கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம் சொன்னதா ராகினி சொன்னா” என்றதும் மிதமாக அதிர்ந்தான் மித்ரன்.


“இதை பத்தி ராகினி என்கிட்ட எதுவுமே பேசலை மாப்பிளை” என்று முகத்துக்கு நேராக அவன் சொல்லி விடவும் கார்த்திக்கின் முகம் அப்படியே மாறியது, ராகினி மீது கொலை வெறி ஆத்திரம் வந்தது. உடனே இருக்கையில இருந்து எழுந்து கொண்டான்.


“மன்னிச்சிடுங்க தப்பா புரிஞ்சிட்டு வந்துட்டேன்” என்று சொன்ன கார்த்திக்கினால் மித்ரனின் முகத்தை கூட பார்க்க முடியவில்லை அமைதியாக அங்கிருந்து சென்றான். அதனை பார்த்ததும் மித்ரனுக்கும் மிகுந்த வருத்தமாகி போனது.


அதீத கோபத்தில் ராகினியின் எண்ணிற்கு அழைத்தான் கார்த்திக்… ஆனால் அவள் அழைப்பை ஏற்கவில்லை கால் வலியின் காரணமாக அசதியில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். “மகளே போனை எடுக்க மாட்டிங்குறியா, இருடி வீட்டிக்கு வந்து உன்னை வச்சிக்கிறேன்” என்றவன் சினம் கொண்டு அழைப்பை துண்டித்தான்.


***

கால் போன போக்கில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள் வசுந்தரா, அப்போது மதிய நேரம் உணவருந்துவதற்காக வீட்டிற்கு வந்த மித்ரனின் கண்களில் அவள் தென்பட்டாள்.


சாலையோரம் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தவளை தூரத்தில் வந்த போதே இனம் கண்டு கொண்டவன் அவள் அருகே சென்று இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்தினான்.


அவன் வாகனத்தை நிறுத்தியதை கூட பொருப்படுத்தாமல் ‘யாரோ எவரோ’ என்று கடந்து செல்ல போனாள். “வசு” என்று அவன் அழைக்க ஒரு கணம் அவளது கால்கள் அப்படியே நின்றது.


“இங்க என்ன பண்ணுற வசு? எப்படி இருக்க?” என்று கேட்டவனை திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தவள் எதுவும் சொல்லாமல் அங்கிருந்து செல்ல பார்த்தாள்.


“ஒரு நிமிஷம் நில்லு வசு உன்கிட்ட தான் பேசிட்டு இருக்கேன் பதில் சொல்ல மாட்டியா?”


“நான் என்ன பதில் சொல்லணும்னு நீங்க எதிர்பார்க்குறீங்க” என்று கேட்டவளின் கண்களில் அப்படி ஒரு விரக்தி.


“சரி நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் எங்க போகணும்னு சொல்லு நானே உன்னை கொண்டு போய் விடுறேன்”


“தேவை இல்லை என்னை நானே பார்த்துகிறேன்”


“பிடிவாதம் பண்ணாத வசு வா” என்றவன் அவளது கரத்தை பிடிக்க முன்னேறவும் கரத்தை நகர்த்தி கொண்டவள் அமைதியாக சென்று பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். அவளது செயலை கண்டு இருபக்கமும் சலிப்பாக தலையை ஆட்டியபடி வாகனத்தை உயிர்ப்பித்து சென்றான்.


இரண்டு நிமிட பயணத்திற்கு பிறகு “வண்டியை நிறுத்துங்க” என்று சொன்னாள் வசுந்தரா. அவனும் வண்டியை நிறுத்தினான்.


அது ஒரு கோவில்.


“தேங்க்ஸ் நீங்க கிளம்புங்க” என்று சொன்னவள் திரும்பி அவன் முகத்தை கூட பார்க்காமல் அங்கிருந்து சென்றாள்.


கோவிலுக்குள் வந்தவள் அங்கு இறைவனை வணங்கவில்லை. நேரடியாக ஒரு மரத்தின் அருகில் சென்று அமைதியாக அமர்ந்து கொண்டாள்.


சத்தமிட்டு அழ காரணங்கள் பல இருந்தும் ஆர்வமில்லாமல் கோவில் கோபுரத்தையே வெறித்து பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்.


“எனக்கு மட்டும் ஏன் இவ்ளோ கஷ்டம் கொடுக்குறன்னு உன்கிட்ட சன்டை போடவோ நியாயம் கேட்கவோ நான் இங்க வரலை, சாகுற நேரத்திலும் எனக்கு ஆறுதல் சொல்ல நீ என் முன்னாடி வர மாட்டன்னு எனக்கு தெரியும். அப்படி இருந்தும் இப்போ நான் எதுக்காக இங்க வந்தன்னு கேட்டா என்கிட்ட பதில் இல்லை… ஆனால் இன்னொரு முறை கஷ்டம்னு சொல்லி உன் கண்முன்னாடி நிற்க மாட்டேன்… இது தான் கடைசி” என்று சொல்லி அவள் கோபுரத்தையே வெறித்து பார்க்க, அப்போது தூரத்தில் இருந்து வந்த மயிலின் சத்தம் அவளது காதுகளை நெருங்கி இருந்தது.


அந்த சத்தத்தை கேட்டதும் இதுவரை பிடித்து வைத்திருந்த வைராக்கியமும் உடைத்து சிதறி போக அவளையும் அறியாமல் கண்கள் கண்ணீர் வடிக்க ஆரம்பித்தது.


“ஏன்!!! ஏன் இப்படி பண்ண? என்னை கை விட்டுட்டல்ல” என்று மிதமாக தொடங்கிய அழுகை கதறலாக அவளிடத்தில் இருந்து வெளிப்பட்டது. சுற்றி இருந்தவர்கள் எல்லாரும் அவளை ஒரு மாதிரி பார்க்க அதை எதையும் கருத்தில் கொள்ளாமல் வாய்விட்டு கதறி அழுதாள்.


வெகு நேரம் ஆனபோதும் அவளை காணவில்லை என்றதும் அவளுக்காக வெளியே காத்துக் கொண்டிருந்த மித்ரன் அவளை தேடி கோவிலுக்குள் வந்தான்.


அவள் மண்டியிட்டு அழுது கதறிக் கொண்டிருப்பதையும் சுற்றி உள்ளவர்கள் அவளை ஒரு காட்சி பொருளாக விமர்சித்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பதையும் கண்டு உடனே அவள் அருகில் வந்து அவளை அங்கிருந்து அழைத்து செல்ல பார்த்தான் மித்ரன்.


“வசு என்ன பண்ணுற? எல்லாரும் பார்க்கிறாங்க வா போகலாம்” என்றவன் சிறு தயக்கத்துடன் அவளது தலையை ஆதரவாக தொட போகவும் அதனை ஒருவன் புகைப்படம் எடுத்து அடுத்த நொடியே வேறு ஒருவனின் எண்ணிற்கு அனுப்பி வைத்தான்.


****


ஆங்காங்கே நரை எட்டிப் பார்க்க, தெளிவான பார்வையுடனும் வசீகரமான புன்னகையுடனும் கண்ணாடி முன்பு நின்று கொண்டிருந்தவனின் எண்ணிற்கு குறுஞ்செய்தி ஒன்று வந்தது.


அதில் வசுந்தராவும், மித்ரனும் சேர்ந்து இருக்குமாறு தற்போது கோவிலில் எடுத்த புகைப்படமும் இருந்ததும்.


அதனை பார்த்தவனின் ஒரு கண்ணில் சினம் துளிர்க்க, மறு கண்ணோ வன்மத்தை பிரதிபலித்தது.


“அவ்ளோ சீக்கிரம் உன்னால என்னை விட்டு போயிட முடியாதுடி… சீக்கிரமே உன்னை தேடி வரேன்… இந்த நாலு வருஷ தவத்துக்கு எனக்கு பெரிய வரம் கிடைச்சிருக்கு… எனக்கு தெரியும் நான் இல்லாமல் நீ ரொம்ப அழுதுருப்ப இனி உன்னை அழ விட மாட்டேன்…என் உசுருடி நீ உன்னை என்னால இழக்க முடியாது” என்றபடி தன் மார்பில் பதிந்து போயிருந்த வசுந்தராவின் உருவத்தை தொட்டு தழுவினான் ரகுநந்தன்.



 
4


வசுந்தராவை கோவிலில் இருந்து அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான் தேவமித்ரன்.


அருகில் உள்ள கடையில் தண்ணீர் பாட்டிலை வாங்கி அவளிடம் அருந்தும்படி கொடுத்தான். ஆரம்பத்தில் அதனை வாங்க மறுத்தவள் பின்னர் அதனை வாங்கி அருந்தினாள்.


“என்ன ஆச்சு உனக்கு?” என்று அவன் நேரடியாகவே அவளிடம் கேட்டு விடவும், அவனை நிதானமாக ஒரு பார்வை பார்த்தவள் “ஒன்னும் இல்லை” என்று தலை அசைத்தாள். அந்த தலையசைப்பும் இதழில் தென்பட்ட பொய்யான புன்னகையும் ஆயிரம் கதைகள் சொன்னது.


“எல்லா விஷத்தையும் உனக்குள்ள போட்டு மறச்சு வைக்கிறதால எதுவுமே மாற போறது இல்லை வசு”


“ம்ம்ம் அது எனக்குமே தெரியும்”


“அப்புறம் ஏன் இப்படி இருக்க?”


“நான் எப்படி இருக்கேன்?” அவளுக்கு புரியவில்லை “என்னோட அமைதியும், கண்ணீரும் அப்படி யாரை காயப்படுத்திட போகுது?” என்று கேட்டவளின் கண்களில் சட்டென ஒரு துளி கண்ணீர் வழிந்தது.


“இந்த கண்ணீர் உன்னை காயப்படுத்திட்டு இருக்கு வசு அது உனக்கு புரியலையா? எவ்ளோநாள் தான் இப்படியே இருக்க போற? யாருக்காக நீ இப்படி எல்லாம் இருக்க?” என்று கேட்டவனை புரியாத ஒரு பார்வை பார்த்தவள் “எனக்கு வாழ விருப்பம் இல்லை மித்ரன் அதே போல சாகவும் தைரியமில்லை அதான் இப்படி ஒரு வாழ்க்கையை ஏன் வாழுறேன்னே தெரியாமல் வாழ்ந்துட்டு இருக்கேன்”


“அப்படி என்ன தான் நடந்துச்சு உனக்கு? ஒருத்தனை லவ் பண்ணி போன, அவன் விட்டுட்டு போயிட்டான் அவளோதானே?” என்று சாதாரணமாக அவன் சொன்னதும் வாய்விட்டு சிரித்து விட்டாள் தாரா.


“நல்ல கதை ஆனால் அது உண்மையா இருந்திருந்தா கூட நான் இவ்ளோ உடைஞ்சு போயிருக்க மாட்டேன். நீங்க எல்லாம் யோசிச்சு பார்க்க முடியாத அளவுக்கு என் வாழ்க்கையில தவறுகள் நடந்து இருக்கு.. துரோகம், வன்புணர்வு, ஏமாற்றம், பலின்னு நீங்க கற்பனை கூட பண்ணி பார்க்க முடியாத கதை எல்லாம் என் வாழ்க்கையில இருக்கு, என்னால என் கதையை மாத்த முடியல, கடந்து வர தான் முடிஞ்சுது அதை கடந்து வரதுக்குள்ள நான் இழந்த விஷயங்கள் ஏராளம்” என்று அவள் சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவளையே புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் மித்ரன்.


“ஏன் அப்படி பார்க்கிறீங்க? என்னை பார்த்தா தேவை இல்லாமல் உலறிட்டு இருக்க மாதிரி இருக்குல்ல”


“அப்படி எல்லாம் இல்ல வசு, நீங்க எதையோ நினைச்சு ரொம்ப வருத்தமா இருக்கன்னு எனக்கு புரியுது ஆனாலும் நீ இப்படி விரக்தியா பேசுற அளவுக்கு அந்த விஷயம் உன் வாழ்க்கைக்கு அவ்ளோ முக்கியமானதா எனக்கு தெரியல, கடந்து போன விஷயத்தை பத்தி யோசிச்சு இருக்குற நிமிஷத்தை நீ இழந்திடுவியோங்குற எண்ணம் மட்டும் தான் எனக்குள்ள ஓடிட்டு இருக்கு… என்னவேணா நடந்து இருக்கட்டுமே அதை மறந்து உன்னால இந்த நாலு வருஷம் இருக்க முடியுங்கும் போது அதை பத்தி யோசிக்காமல் மீதி இருக்க வாழ்க்கையை நல்லபடியா உன்னால வாழ முடியாதா? யாரு வாழ்க்கையில தான் பிரச்சனை இல்லை வலி இல்லாமல் யாருக்கும் இங்க வாழ்க்கை இல்லை”


“உண்மை தான் ஆனால் என் வலி உங்களுக்கு புரியாது மித்ரன் அதுவும் ஒரு ஆணாக என்னோட வேதனையை உங்களால் யோசிச்சு கூட பார்க்க முடியாது” என்று சொன்னவள் “ரொம்ப நாளுக்கு அப்புறம் ஒருத்தர் கிட்ட மனசுவிட்டு புலம்பியிருக்கேன், உங்களோடைய இந்த அஞ்சு நிமிஷ அமைதிக்கும், ஆறுதலான பேச்சுக்கும் ரொம்ப நன்றி” என்று கூறி விட்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.


****


மித்ரன் வீட்டிற்கு வந்ததும் அவனது தாய் பாஞ்சாலி “இந்த வரணும் கை விட்டு போயிடுச்சுப்பா” என்று சொன்னார். அவனிடம் பெரிதாக எந்த எதிர்வினையும் இல்லை “ம்ம்ம்” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு உணவினை அருந்த தொடங்கியிருந்தான்.


“அப்புறம் ராகினி போன் பண்ணி இருந்தாள், அவள் புருஷனோட தங்கச்சியை உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க சொல்லி கேட்டாள்” என்றதும் அவரை நிமிர்ந்து ஒரு பார்வை பார்த்தான்.


உடனே “நான் அதெல்லாம் சரி வராதுன்னு சொல்லிட்டேன்ப்பா, உனக்கு வேற நல்ல பொண்ணா பார்ப்போம்” என்று சொன்னார்.


“நல்ல பொண்ணுங்குறதை எதை வச்சு முடிவு பண்ணுறீங்க?” வேண்டுமென்றே குதற்கமாக கேள்வி கேட்டான்..


“என்னடா கேள்வி இது? குடும்பம் நல்லா இருக்கணும், வசதி வாய்ப்பில உயர்ந்து இருக்கணும், அப்புறம் பொண்ணு குணமா இருக்கணும்”


“குணமானா எப்படி?”


“அதான் காதல் கீதல்னு பேரை சொல்லி கண்டவன் பின்னாடி அலையாமல் ஒழுக்கமா கட்டுனவனுக்காக மட்டும் வாழுற குணவதியான பொண்ணா இருக்கணும்”


“ஓ” என்றவன் உணவை உண்டு முடித்ததும் “வசுவை கல்யாணம் பண்ணிக்க எனக்கு சம்மதம், அப்பா கிட்ட பேசிட்டு எப்போ வசு வீட்டுக்கு போறோம்னு முடிவு பண்ணி சொல்லுங்க” அதனை கேட்டதும் அவனது தாய் அதிர்ந்து போனார்.


“என்னடா சொல்லுற? அவள் ஒரு ஓடுகாலி”


“நம்ம வீட்டுலையும் அப்படி ஒரு விசயம் நடந்து இருக்கு மறந்துடீங்களா?” என்றதும் அவருக்கு சுருக்கென்று கோவம் வந்தது உடனே வார்த்தையை விட ஆரம்பித்தார்.


“பெயர் தெரியாத எவனுக்கோ பிள்ளையை பெத்துட்டு வந்தவளை எல்லாம் என்னால மருமகளா ஏத்துக்க முடியாது” என்று கூட நாலு தகாத வார்த்தை சொல்லி வசுந்தராவை அவர் திட்டி தீர்க்கவும் பொறுமை இழந்து பெரு மூச்சு விட்ட மித்ரன் “நான் எப்படி பிறந்தேன்னு உங்களுக்கு மறந்திருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன்” என்று கூறி விட்டு அவன் அங்கிருந்து செல்லவும், அந்த ஒரு வார்த்தையில மொத்தமாக உடைந்து போனார் பாஞ்சாலி அப்படியே சரிந்து அமர்ந்தவரின் கண்களில் நிற்காமல் கண்ணீர் வடிந்தது.


“உன்னை காயப்படுதனும்னு நான் இதை சொல்லல அம்மா, உன்னை போலவே வாழ்கையை இழந்த பொண்ணும்மா அவள். கண்ணீரோட அவளை பார்க்கும் போதெல்லாம் உன்னோட முகம் தான்மா என் கண்ணு முன்னாடி வந்துட்டு போகுது” என்றவன் அவர் அருகில் வந்து அவரது தலையை ஆதரவாக கோதி விடவும் அமைதியாக அவன் தோள் மீது சாய்ந்தவரின் வலியை ஒரு ஆணாக அவனால் சிந்தித்து பார்க்கவும் இயலாது.

~~

மித்ரனின் தந்தை வீராசாமியின் முதல் மனைவி திருமணமான ஒரே வருடத்திற்குள் உடல்நல குறைவால் உயிர் இழந்து விட்டார். அதன் பிறகு தினமும் குடித்து குடித்தே தன் வாழ்க்கையை அழிக்க ஆரம்பித்து விட்டார் வீராசாமி. மித்ரனுக்கு பெண் கிடைக்க விடாமல் செய்யும் டீ கடை உரிமையாளரின் தங்கை தான் வீராசமியின் முதல் மனைவி.


அப்படியே மூன்று வருடங்கள் கடந்த நிலையில் அவர்கள் ஊர் திருவிழாவில் கூத்து கட்ட வந்த குடும்பம் ஒன்றுக்கு தங்க இடமாளித்து உதவி செய்தார் வீராசாமி.


அந்த குடும்பத்தில் ஒருவள் தான் பாஞ்சாலி.

அந்த குடும்பத்தில் அவள், அவளது தாய், தந்தை இரண்டு தங்கைகள் மற்றும் அவளது அத்தை மகன் ஆகியோர் இருந்தனர்.


வீராசாமி ஒரு நாள் அதீத போதையில் குடித்து விட்டு தெருவில் விழுந்து கிடக்க அதனை பார்த்து விட்டு அப்படியே அங்கிருந்து செல்ல மனம் இல்லாத பாஞ்சாலி அவரை அவரது வீட்டிற்கு அழைத்து சென்றாள். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து செல்வதை பார்த்த டீக்கடை உரிமையாளருக்கு கோவம் வந்தது.


எங்கு இறந்த தன் தங்கையை மறந்து விட்டு நிம்மதியாக அவன் இன்னொரு வாழ்கையை தேடிக் கொள்வானோ என்ற ஆதங்கம் பெரும் கோவமாக வெளிப்பட்டது


அன்றைய நாளில் கரண்டு கம்பத்தில் மின்னல் தாக்கவும், கம்பம் சாய்ந்து அருகில் உள்ள பாஞ்சாலி குடும்பத்தார் தங்கியிருந்த வீடு மீது விழுந்தது, அதன் விளைவாக அந்த குடிசை வீடு தீ பிடித்து எரிய ஆரம்பித்தது… அது எரிந்து முடிந்து தன் வீட்டில் உள்ள அனைவரும் இறந்த பிறகுதான் அந்த வீட்டுக்கு பக்கம் வந்து சேர்ந்தாள் பாஞ்சாலி.


தன் குடும்பத்தை அந்நிலையில் கண்டதும் வெடித்து கதறியவள் ஆதரிக்க ஆளில்லாமல் தவித்து போனாள்.


விஷயம் கேள்விப்பட்டு போதை தெளிந்து அடுத்தநாள் அங்கு வந்து சேர்ந்தார் வீராசாமி.


எரிந்து போன அந்த வீட்டில் அப்படியே பித்து பிடித்தவள் போல அமர்ந்திருந்தாள் பாஞ்சாலி.


அனைத்து காரியத்தை முடித்து விட்டு பின்னர் பாஞ்சாலியை தன்னோடு தன் வீட்டிற்கு வரும் படி அழைத்தார். ஆனால் அவள் மறுத்து விட்டாள். பின்னர் வற்புறுத்தி அவளை அங்கிருந்து அழைத்து சென்றார்.


அப்படியே நாட்கள் செல்ல அப்போது தான் பாஞ்சாலி பிள்ளை உண்டானது தெரியவந்தது. அவள் அறியும் முன்னமே அக்கம் பக்கதினர் அதற்கு தனியே ஒரு கதையை உருவாக்கி பரப்பி விட ஆரம்பித்தனர்.


வீராசாமி தான் அதற்கு காரணம் என்று ஊரில் உள்ள அனைவரும் பழி சொல்லி பேச ஆரம்பித்தனர். அந்த விஷயம் தன் காதை அடைந்தது கோவம் கொள்ளாமல் பாஞ்சாலியை தனியே அழைத்து பேச முடிவு செய்தார்.


அதற்குள் பாஞ்சாலி கிணற்றில் விழுந்து தற்கொலை செய்ய முடிவு செய்து குதித்து விட்டாள். அவளை காப்பாற்றிய ஊர்காரர்கள் அதற்கும் வீராசாமியை தான் குறை சொன்னார்கள்.


“பிள்ளையை கொடுத்துட்டு எப்படியோ போன்னு அடிச்சு துரத்தி விட்டுட்டான் போல அதான் தற்கொலை பண்ண முயற்சி பண்ணி இருக்கு பாவம் இந்த பொண்ணு’ என்று ஒருவர் சொல்ல, இன்னொருவரோ ‘என்னயா பேசுறீங்க? ஆட்டகாரி இவள் எவன் கூட எல்லாம் போனாளோ அப்படி ஒரு பெரிய மனுசன் தொட்டோம், விட்டோம்னு இல்லாமல் இவளை கட்டிட்டு சுத்துட்டா இருக்க முடியும்?” என்றார்.


“சரி தான்” என்ற அனைவரும் அவளை பார்வையாளே துகில் உரித்தனர். அவர்கள் முன்னே உடல் கூசி போய் அமர்ந்தவளை ஆதரவாக அங்கீகாரம் கொடுத்து அங்கிருந்து அழைத்து சென்றது வீராசாமி தான்.


பாஞ்சாலியின் வயிற்றில் இருந்த குழந்தைக்கு காரணம் அவளது அத்தை மகன் தான் இப்போது அதனை யாரிடம் சொன்னாலும் யாரும் நம்ப போவது இல்லை என்று புரிந்து கொண்ட வீராசாமி ஒரு கட்டத்தில் அவளை திருமணமும் செய்து கொண்டார் அதன் பிறகு அவர்களுக்கு பிறந்த குழந்தை தான் ராகினி.


தன் தங்கை இருந்த இடத்தில் இப்போது வேறு ஒருவள் நலமுடன் வாழ்வதை டீ கடை உரிமையாளராக பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை அதனால் தான் மித்ரனுக்கு பெண் அமைந்து திருமணம் ஆகிவிட கூடாது என்று எல்லாரிடமும் அவர்களை பற்றி தவறாக எடுத்துக் கூறி திருமணத்தை தடுத்து வருகிறார்.


****


கோபமாக வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் கார்த்திகேயன் “ராகினி” என்று அவன் சத்தமிட்டு அழைக்கவும் செய்து கொண்டிருந்த வேலையை அப்படியே விட்டுவிட்டு அவன் பக்கம் வந்தாள்.


“என்னங்க இன்னிக்கு சீக்கிரம் வந்துடீங்க?” என்று கேட்டவளின் காதை பிடித்து திருக ஆரம்பித்தான்.


“ஐயோ வலிக்குது விடுங்க” என்று அவள் கத்தவும் வாயில் ஒரு அடி போட்டவன் “எதுக்குடி பொய் சொன்ன?” என்று கேட்டான்.


“நான் என்ன பொய் சொன்னேன்”

“நடிக்காதடி உன் திருட்டு முழியே சொல்லுது”


“நான் எதுக்கு நடிக்கணும் முதலில் காதுல இருந்து கையை எடுங்க” என்றவள் அவன் கரத்தை தட்டி விட்டாள்.


“இப்போ சொல்லுங்க நான் யார் கிட்ட என்ன பொய் சொன்னேன்” என்று கேட்டுக்கொண்டே ஜம்பமாக கட்டிலில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டாள்.


“பண்ணுறது எல்லாம் பண்ணிட்டு பகுமானமா என்கிட்டையே கேள்வி கேக்குறியா?” என்றவன் அவளை அடிப்பதற்காக குடை ஒன்றை எடுத்தான். அதனை கண்டவள் கட்டிலில் இருந்து இறங்கி இரு அடி பின்னே நகர்ந்தாள்.


“இங்க பாருங்க எதுவானாலும் பேசி தீர்த்துக்கலாம், மேல கை வச்சீங்க அவ்ளோதான் மொத்தமா எங்க அம்மா வீட்டுக்கு போயிடுவேன்”


“அப்படியா அப்போ இரு ஆசை தீர நல்லா அடிச்சி வெளுத்துடுறேன் அப்புறம் உன் அப்பா வீட்டுலையே சந்தோசமா இருந்துக்க… நானுமே இங்க நிம்மதியா இருப்பேன்” என்றவன் அவளை அடிப்பதற்காக துறத்தவும் ஒரு கட்டதுக்கு மேல் தப்பித்து ஓட முடியாமல் தவித்தவள் “ஐயோ அம்மா காலு” என்று காயம் பட்ட காலை பிடித்துக் கொண்டு கீழே அமர்ந்து விட்டாள்.


அவள் வலியில் துடிக்கவும் குடையை கீழே போட்டவன் அவள் அருகில் வந்து நலம் விசாரித்தான்… “என்ன ஆச்சுடி ரொம்ப வலிக்குதா?”


“ம்ம்ம் ஆமா” என்று சிறுபிள்ளை போல அவள் முகத்தை வைத்து கொண்டு சொல்ல, பார்த்தவனுக்கு பாவமாகி போனது.


“சரி விடு இனிமேல் இப்படி பண்ணாத? தேவை இல்லாமல் நீ பொய் சொல்லப்போய் உன் அண்ணன் கிட்ட பேசி நான் இப்போ அவமானப்பட்டு வந்து நிற்கிறேன்”


“உங்களை யார் அவன்கிட்டபோயி பேச சொன்னா?”


“நீ தானடி உன் அண்ணனுக்கு என் தங்கச்சியை கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதம்னு சொன்ன! அப்போ அதை பத்தி நான் பேச வேண்டாமா”


“பேசியிருக்க கூடாது அப்படியே பேச போனாலும் என்கிட்ட ஒருவார்த்தை சொல்லிட்டு தானே நீங்க பேச போயிருக்கணும்”


“அது சரி” என்று சலிப்பாக அவன் தலையசைக்க, அந்நேரம் அவளது அலைபேசிக்கு அழைப்பு வந்தது.


அழைப்பை ஏற்று சந்தோசமாக பேசி முடித்தவள் அவன் தூக்கி போட்ட குடையை தான் எடுத்துக் கொண்டு அவனை அடிக்க துரத்தினாள்.


“ஏய் எதுக்குடி இப்போ என்னை அடிக்கிற?”


“ஹான் எதுக்கு பொய் சொன்னீங்க?” என்று அப்போது அவன் கேட்ட கேள்வியையே இப்போது திரும்ப கேட்டாள்.


“நான் எங்கடி பொய் சொன்னேன்”


“பின்ன எப்படி எங்க அண்ணன் கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொன்னான்? தாராவை பொண்ணு பார்க்க நாளைக்கு அவங்க எல்லாம் வீட்டுக்கு வரங்களாம்” என்று சந்தோசமாக சொன்னவள் ஆசை தீர அவனை ஓங்கி ஒரு அடி அடித்து விட்டு நேராக மரகதத்திடம் சென்று விஷயத்தை கூறினாள்.


இதனை தன் அறையில் இருந்து கேட்ட கொண்டிருந்த வசுந்தரா அதிர்ந்து போனாள்.


மீண்டும் ஒரு திருமணம்!


அதே கண்ணீர்!


அதே தவிப்பு!


அதே வேதனை! என்று அவள் உள்ளம் பழைய வாழ்க்கையையே எண்ணி தன்னை தானே காயப்படுத்தி கொண்டிருந்தது.


அடுத்தநாள் அதிகாலையில் தாராவின் அறைக் கதவை தட்டிய அவளது தாய் மரகதம் “இந்த புடவையை கட்டிட்டு சீக்கிரம் தயாராகு இன்னும் ரெண்டு மணி நேரத்தில ராகினி வீட்டுல இருந்து வந்திடுவாங்க” என்றதும் அவர் கொடுத்த புடவையை தூக்கி எறிந்தாள். அடுத்தகணமே அவளது கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்திருந்தார் மரகதம் “என்னடி அந்த அளவுக்கு உனக்கு திமிரு கூடி போச்சா? முன்ன மாதரி நீ பண்ணுறதெல்லாம் பொறுத்துகிட்டு அமைதியா இருப்பேன்னு நினைக்காத அவங்க வரும்போது ஏதாவது வீம்பி பண்ணிட்டு நின்னனு வையேன் அவங்க வீட்டை விட்டு கிளம்பும் போது நான் உயிரோடவே இருக்க மாட்டேன். ஏற்கனவே உன் அப்பனை கொன்னுட்ட, என்னையும் கொல்லணும்னு ஆசை இருந்தா இப்படியே அமைதியா சிலை போல நில்லு.. எங்க எல்லாருக்கும் கொள்ளி வச்சிட்டு நீ மட்டும் சந்தோசமா இரு” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றவரை மறுத்து செயல்பட முடியாமல் மூலையில் விழுந்து கிடந்த புடவையை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறை நோக்கி சென்றாள் வசுந்தரா.


மித்ரன் விட்டார் தாராவின் வீட்டிற்கு பெண் பார்க்க வந்துகொண்டிருக்க, தாராவின் கணவன் ரகுணந்தனும் அவளது வீட்டை நோக்கி தான் வந்து கொண்டிருந்தான்!



 
Status
Not open for further replies.
Top